ପିଦଧେ ଲୀଲଯା ଶଂଭୋଃ କିମେତଦିତି କୌତୁକାତ୍
ସେ ଖେଳା କରି, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ, 'ଏହା କଣ?' ଭାବି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ ।
ଅନ୍ଧକାରୋଽଭଵତ୍ତତ୍ର ଚିରକାଲଂ ଭଯଂକରଃ
ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧାର ଆସିଗଲା ।
ଦେଵୀଲୀଲାସମୁତ୍ଥେନ ତମସାଭୂଜ୍ଜଗତ୍କ୍ଷଯଃ
ଦେବୀଙ୍କର ଖେଳା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଅନ୍ଧାରରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଶ ହେଲା ।
ଶୂନ୍ଯଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପ୍ରଚାରେଣ ଵିନାଶଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ଆଲୋକ ଚଳନା ନଥିବାରୁ, ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହେଲା ।
ନାପି ଜୀଵାଃ ସମଭଵନ୍ନଵ୍ଯକ୍ତଂ କେଵଲଂ ସ୍ଥିତମ୍
କୌଣସି ଜୀବ ରହିଲେ ନାହିଁ; କେବଳ ଅପ୍ରକଟ ଅବସ୍ଥା ଅଟୁଟ ରହିଲା ।
ତପସା ଲବ୍ଧସ୍ଫୂର୍ତୀନାଂ ଵିଚାରଃ ସମପଦ୍ଯତ 1.3.1.3.
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଚେତନା ପାଇଥିବାମାନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଭଗଵାନପି ସର୍ଵାତ୍ମା ନ ନୂନଂ କାଲମାକ୍ଷିପତ୍
ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ କେବେ ଦିନ କାଳକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କରିନଥିଲେ ।
ତେନେଦମଖିଲଂ ଜାତଂ ନିସ୍ତେଜୋ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଜଗତ ଆଲୋକ ହୀନ ହୋଇଗଲା ।
କା ଗତିର୍ଲବ୍ଧରାଜ୍ଯାନାଂ ତପସୋ ଦେଵଜନ୍ମନାମ୍
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ପାଇଥିବାମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କଣ ?
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତେ ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁଷା
ଏପରି ଭାବେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିଲେ ।
ନମଃ ସର୍ଵଜଗତ୍କର୍ତ୍ରେ ଶିଵାଯ ପରମାତ୍ମନେ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପରମାତ୍ମା ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ଅଵିନାଭାଵିନୀ ଶକ୍ତିରାଦ୍ଯୈକା ଶିଵରୂପିଣୀ
ଏକମାତ୍ର ଆଦି ଶକ୍ତି, ଶିବର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅବିନାଭାବିନୀ ।
ଅର୍ଧାଂଗୀ ସା ତଵ ଦେଵ ଶିଵଶକ୍ତ୍ଯାତ୍ମକଂ ଵପୁଃ
ହେ ଦେବ, ସେ ତୁମର ଅର୍ଧାଙ୍ଗୀ, ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିର ମିଶ୍ର ରୂପ ତୁମର ଦେହ।
ଲୀଲଯା ତଵ ଲୋକୋଯମକାଲେ ପ୍ରଲଯଂ ଗତଃ
ତୁମର ଖେଳରେ, ବିଶ୍ୱ ଯମକାଳରେ ପ୍ରଳୟକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ଭଵତୋ ନିମିଷାର୍ଦ୍ଧେନ ତେଜସାମୁପସଂହୃତେଃ
ତୁମର ଚକ୍ଷୁର ଅର୍ଧ ନିମିଷରେ, ସମସ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ଶକ୍ତିଗୁଡିକୁ ତୁମେ ଉପସଂହାର କରିଥାଉ।
ତତଃ ପ୍ରସୀଦ କରୁଣାମୂର୍ତ୍ତେ କାଲ ସଦାଶିଵ 1.3.1.3.
ତେଣୁ, ହେ କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତି, ହେ ନିତ୍ୟ କାଳସଦାଶିବ, ଦୟା କର।
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭକ୍ତାନାଂ ସିଦ୍ଧିଶାଲିନାମ୍
ଭକ୍ତ ଓ ସିଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲୋକଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି,
ଵିସସର୍ଜ ଚ ସା ଦେଵୀ ପିଧାନଂ ହରଚକ୍ଷୁଷାମ୍
ସେ ଦେବୀ ହରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁର ଆବରଣକୁ ହଟାଇଲେ।
କିଯାନ୍କାଲୋ ଗତଶ୍ଚେତି ପୃଷ୍ଟୈଃ ସିଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ଵୈ ନତୈଃ
ପରେ, ନତ ହୋଇଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ପଚାରିଲେ, ‘କେତେ ସମୟ ବିତିଗଲା?’
ଅଥ ଦେଵଃ କୃପାମୂର୍ତ୍ତିରାଲୋକ୍ଯ ଵିହସନ୍ପ୍ରିଯାମ୍
ତାପରେ, କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତି ଦେବ, ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖି, ହସିଲେ।
ଅଵିଚାର୍ଯ କୃତଂ ମୁଗ୍ଧେ ଭୁଵନକ୍ଷଯକାରଣାତ୍
ବିଚାର ନ କରି, ହେ ଅଭିନ୍ନ, ତୁମେ ଭୁବନର ନାଶର କାରଣ ହେଲା।
ଅହମପ୍ଯଖିଲାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ସଂହରିଷ୍ଯାମି ସଂକ୍ଷଯେ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଉପସଂହାର କରିବି।
କେଯଂ ଵା ତ୍ଵାଦୃଶୀ କୁର୍ଯାଦୀଦୃଶଂ ସଦ୍ଵିଗର୍ହିତମ୍
ତୁମ ପରି ଅନ୍ୟ କିଏ ଏପରି ନିନ୍ଦିତ କାମ କରିପାରିବ?
ଇତି ଶମ୍ଭୋର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମଲୋପଭଯାକୁଲା
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମ ହରାଇଯିବା ଭୟରେ ସେ ଦେବୀ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
ଅଥ ଦେଵଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଵ୍ଯାଜହାର ଦଯାନିଧିଃ
ତାପରେ, ଦୟାର ଧାମ ଦେବ, ଶାନ୍ତ ମନରେ କଥା କହିଲେ।
ମନ୍ମୂର୍ତେସ୍ତଵ କେଯଂ ଵା ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତିରିହୋଚ୍ଯତେ 1.3.1.3.
ମୋ ରୂପ ତୁମେ, ତୁମ ପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଏଠାରେ କହାଯିବ?
ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତିକ୍ରିଯାକଲ୍ପା ଵିଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିବୁଧାଦଯଃ
ଶ୍ରୁତି, ସ୍ମୃତି, କ୍ରିୟା, କଳ୍ପ, ବିଦ୍ୟା ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ—
ମାନ୍ଯଯାଭିନ୍ନଯା ଦେଵ୍ଯା ଭାଵ୍ଯଂ ଲୋକସିସୃକ୍ଷଯା
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ଅଭିନ୍ନ ଭାବିବା ଉଚିତ, ଯିଏ ଲୋକସୃଷ୍ଟି ଚାହେ।
ତସ୍ମାଲ୍ଲୋକାନୁରୂପଂ ତେ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵିଧୀଯତେ
ତେଣୁ, ଲୋକଙ୍କର ଅନୁରୂପ ତୁମ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହେବ।
ସ୍ଵାମିନା ନାନୁପାଲ୍ଯେତ ଯଦି ତ୍ଯାଜ୍ଯୋଽନୁଜୀଵିଭିଃ
ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ ନ କଲେ, ଅନୁଜୀବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।