ତାଵତ୍ପତଂତି ସଂସାରେ ଘୋରେ ଦୁଃଖଶତାକୁଲେ
ସେତେ ଦିନ ସେମାନେ ଏହି ଭୟଙ୍କର, ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି।
ଯଦା ପାପକ୍ଷଯଃ ପୁଂସାଂ ତଦା ତେ ଦର୍ଶନଂ ଭଵେତ୍
ଯେବେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପାପ ଶେଷ ହୁଏ, ସେବେ ସେମାନେ ତୁମର ଦର୍ଶନ ପାଆନ୍ତି।
ଏଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେନ ଲିଂଗେନ ପାର୍ଵତି 5.2.66.
ଏଭଳି କହି, ପାର୍ବତୀ ସେ ଲିଙ୍ଗ ସହିତ, 'ଏହିପରି ହେବ' ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ।
ତସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ନୃପେ ଜଲ୍ପେ ଵରାନନେ ଭୁକ୍ତିଦୋ ମୁକ୍ତିଦଶ୍ଚୈଵ ସଦାଭୀଷ୍ଟକରଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଜଲ୍ପ ସେ ଲିଙ୍ଗରେ ଲୟ ପାଇଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ସେଠି ସଦା ଭୋଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଆଶାପୂରଣ ଦେଇଥାଏ ବୋଲି ମନ୍ୟା ଯାଏ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଜଲ୍ପେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଷଦଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଅଠାଠିଆଁ ହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ ଜଲ୍ପେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଛଉଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସପ୍ତଷଷ୍ଟିକସଂଖ୍ଯାକଂ କେଦାରେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ଏଠାରେ ସତୁଷଠି ଗଣନା ମଧ୍ୟରେ 'କେଦାରେଶ୍ୱର' ନାମକ ଗୋଟିଏ ଅଛି।
ସୃଷ୍ଟିକାଲେ ପୁରା ଦେଵି ଦେଵା ଵ୍ଯାପ୍ତା ହିମେନ ହି
ସୃଷ୍ଟିର ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନେ ବରଫରେ ଢାକିଯାଇଥିଲେ।
ହିମାଦ୍ରିଣାର୍ଦିତାଃ ସର୍ଵେ ଵଯଂ ଦେଵ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ଜଗତ୍ପତି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ହିମାଲୟର କଷ୍ଟରେ ପଡିଥିଲୁ।
ଦେଵାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରିଯେ
ଦେବତାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା ମଧୁର ଭାବରେ କହିଲେ।
ନାହଂ ଯାତୁଂ ସମର୍ଥୋଽସ୍ମି ସତ୍ଯମେତନ୍ମଯୋଦିତମ୍ ମହାଦେଵ ମୃତେ ଦେଵା ଗତିରନ୍ଯା ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ମୁଁ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ—ଏହି କଥା ସତ୍ୟ। ମହାଦେବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେବତାମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ସ ଏଵ ଶରଣଂ ଦେଵଃ ସର୍ଵେଷାଂ ନୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେଇ ଦେବତା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେବେ।
କୃତା ବୁଦ୍ଧିର୍ଵିଚିତ୍ରା ଚ ହିମାଦ୍ରିଶ୍ଚ ମଯା କୃତଃ
ମୋ ମନରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବନା ଆସିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ହିମାଲୟକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲି।
ହିମାଚଲସ୍ଯ ତସ୍ଯୈଵ ଶାସ୍ତା ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ସେଇ ହିମାଚଳର ଅଧିପତି ସ୍ୱୟଂ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର।
ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଦେଵଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ଦୃଷ୍ଟୋହଂ ପୂଜିତସ୍ତୈସ୍ତୁ ସ୍ତୁତୋଽହଂ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତଵୈଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ମହେଶ୍ୱର ବସିଛନ୍ତି—ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେଖାଯାଇଥିଲି, ସେମାନେ ମୋତେ ପୂଜା କଲେ, ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ମଯା ସଂମାନିତା ଦେଵାଶ୍ଚତୁଵକ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରପୂଜିତଃ 5.2.67.୧
ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲି, ଏବଂ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜା କଲି।
କିଂ କାର୍ଯଂ ତ୍ରିଦଶୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧମାଗତୋଽସି ପିତାମହ
ହେ ପିତାମହ, ଆପଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏଠାରେ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି?
ହିମାଚଲଂ ସମାହୂଯ ମର୍ଯାଦା ଚ କୃତା ମଯା
ମୁଁ ହିମାଚଳକୁ ଡାକିଛି, ଏବଂ ତାହାର ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି।
ଦେଵାନାଂ ଵିଷଯାଶ୍ଚୈଵ ଗଂଧର୍ଵାଣାଂ ତଥୈଵ ଚ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଛି।
ଵିଦ୍ଯାଧରାଣାଂ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ପୃଥକ୍ପୃଥଙ୍ନିଵେଶିତାଃ
ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ଖେଳ ପାଇଁ ଅଲଗା ଅଞ୍ଚଳ ଦିଆଯାଇଛି।
ଜାହ୍ନଵୀନିର୍ଝରୋଷ୍ଣୀଷଃ ଶର୍ଵାଣୀଜନକସ୍ତଥା
ଏଠାରେ ଜାହ୍ନବୀ ନଦୀ, ଝରଣା, ଶିଖର ଏବଂ ଶର୍ବାଣୀଙ୍କ ପିତା ଅଛନ୍ତି।
ସର୍ଵଦେଵମଯୋ ଦିଵ୍ଯଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥମଯଃ କୃତଃ
ସେ ଦେବତା ସମସ୍ତ ଦେବମୟ, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମୟ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଶୈଲେଂଦ୍ରଂ ଲିଂଗମୂର୍ତ୍ତିରହଂ ସ୍ଥିତଃ
ଏଭଳି ପର୍ବତରାଜଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ମୁଁ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ସେଠାରେ ରହିଲି।
ଉଦକଂ ନିର୍ମିତଂ ତତ୍ର ମଂତ୍ରପୂର୍ଣଂ ମଯା ପ୍ରିଯେ
ସେଠାରେ, ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳ ସୃଷ୍ଟି କଲି।
ଯୋତ୍ରାଗତ୍ଯ ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ସମ୍ଯଙ୍ମାଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯତି ତସ୍ଯୋଦରେ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଲିଂଗରୂପୀ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁଠି କେହି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏବଂ ନିୟମରେ ମୋତେ ପୂଜା କରିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ବସିବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ଦେଵି ସଦେଵାସୁରପନ୍ନଗାଃ 5.2.67.
ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ହେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ନାଗମାନେ—
ଵିଦ୍ଯାଧରଗଣାଶ୍ଚୈଵ ମମ ଦର୍ଶନଲାଲସାଃ
ଏବଂ ମୋ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆତୁର ଥିବା ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ—
ଦୃଷ୍ଟୋଽହଂ ଵିଧିନା ତୈସ୍ତୁ ଲିଂଗମୂର୍ତ୍ତିଗତଃ ପ୍ରିଯେ ଜନଲୋକଗତୈଃ ସିଦ୍ଧୈଃ ପୂଜ୍ଯମାନା ଵରାନନେ
ପ୍ରିୟେ, ସେମାନେ ମୋତେ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟଲୋକରେ ବସୁଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ମୋତେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ଅଥ କାଲେନ ବହୁନା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେଠାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ବିଷୟରେ ଶୁଣି—
ମନୁଷ୍ଯାଃ ସମୁପାଯାତାସ୍ତେ ରଜୋବହୁଲା ଯତଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ରଜୋଗୁଣରେ ଭରିଥିଲେ।