ତେନାପି କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଵଶିଷ୍ଠେନ ମହାତ୍ମନା
ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମହାତ୍ମା ବଶିଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ।
ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତ୍ଵମାତ୍ଯପୁତ୍ରୈଶ୍ଚ ମୃତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣପଂଚକମ୍
ତୁମେ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ପାଞ୍ଚଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ମତ୍ତୋଽନ୍ଯଃ କଃ ପାପରତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାନ୍ଭୁଵି 5.2.66.
ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ କିଏ ହେବ?
ତତସ୍ତେ ନ ଵିନଶ୍ଯେଯୁର୍ମମ ପୁତ୍ରପୁରୋହିତାଃ
ତେଣୁ, ମୋ ପୁଅମାନେ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଇନଥାନ୍ତେ।
କାରଣତ୍ଵଂ ଗତୋ ଯୋଽହଂ ଵିନାଶସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନାମ୍ ନାଶଂ ଯଯୁର୍ନ ଦୁଷ୍ଟାସ୍ତେ ଦୁଷ୍ଟୋଽହଂ ନାଶକାରଣେ
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେର ନଶ୍ଟର କାରଣ ହେଲି, ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲେନି; ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ, କାରଣ ମୁଁ ନଶ୍ଟର ମୂଳ।
ଇତ୍ଥମୁଦ୍ଵିଗ୍ନହୃଦଯଃ ସ ଜଲ୍ପଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୃଦୟ ସହିତ, ସେ କଥାବାତ୍ତା କରୁଥିବା ଭୂମିପତି—
ରାଜୋଵାଚ ଭଗଵନ୍ବ୍ରୂହି ମେ ତୀର୍ଥମଵିଯୋଗକରଂ ସଦା
ରାଜା କହିଲେ, ହେ ପୂଜ୍ୟ, ମୋତେ ସେଉଁଠି ଏମିତି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ବତାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଯାଇଲେ ସଦା ସମସ୍ତ ବିୟୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜଲ୍ପସ୍ଯ ପୃଥିଵୀପତେଃ
ଜଲ୍ପଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୃଥିବୀର ଏଇ ରାଜାଙ୍କର ଉଦ୍ବେଗ ଜାଣି,
ଗଚ୍ଛ ଜଲ୍ପ ମମାଦେଶାନ୍ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମମ୍ ତତ୍ର ଲିଂଗମନାଦ୍ଯଂ ଚ କୁକ୍କୁଟେଶ୍ଵରପଶ୍ଚିମେ
ମୋ ଆଦେଶରେ ତୁମେ ମହାକାଳବନରେ ଯାଅ, ସେଠାରେ କୁକ୍କୁଟେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଆଦି ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ତଦାରାଧଯ ରାଜେଂଦ୍ର ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯାଶ୍ରମେ ସ୍ଥିତଃ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରୁହି, ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କର।
ଦେଵଦାରୁଵନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମହାକାଲଵନଂ ଗତଃ ପୂଜଯାମାସ ଵିଧିଵତ୍ପରମେଣ ସମାଧିନା
ସେ ଦେବଦାରୁବନକୁ ଛାଡି, ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୟାନରେ ଥାଇ ପୂଜା କଲେ।
ତତ୍ର ଵାଣୀ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଲିଂଗମଧ୍ଯାଦ୍ଵରାନନେ ପୁତ୍ରାଣାଂ ନୃପଵିପ୍ରାଣାମଦୃଷ୍ଟଂ ତତ୍ର କାରଣମ୍
ସେଠାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା; ଏଠି ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାର କାରଣ ଖୋଲାସା ହେଲା।
ଵିପାକେନ ସ୍ଵକୀଯେନ ଗତା ଵୈଵସ୍ଵତଂ ପୁରମ୍ 5.2.66.
ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ବୈବସ୍ବତ ନାଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅନେନ ଶୁଦ୍ଧଭାଵେନ ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ନୃପସତ୍ତମ
ତୁମର ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତିଭାବ ଦେଖି, ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା।
ସଂସାରସାଗରେ ଘୋରେ ମା ଭଵେନ୍ମମ ଜନ୍ମ ଚ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ମୋର ଆଉ ଜନ୍ମ ହେଉ ନାହିଁ।
ଅକ୍ଷଯାଂ ଦେହି ମେ କୀର୍ତ୍ତିଂ ନାମ୍ନା ମେ ଵିଶ୍ରୁତୋ ଭୁଵି
ମୋତେ ଅକ୍ଷୟ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ମୋ ନାମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳୁ।
ଵଦଂତୁ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଏଷ ମେ ଦୁର୍ଲଭୋ ଵରଃ ତେଷାଂ ଵିଯୋଗୋ ମା ଭୂଯାତ୍ପୁତ୍ରତୋ ଧନତୋଽପି ଵା
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏହି କଥା କହନ୍ତୁ—ଏହି ମୋର ଦୁର୍ଲଭ ବର: ପୁଅ କିମ୍ବା ଧନ ହରାଇ ମୋର ପ୍ରିୟମାନେ ଦେଖା ହେଉ ନାହିଁ।
ନ ସଂସାରଭଯଂ ତେଷାଂ ଦସ୍ଯୁତୋ ନୈଵ ରାଜତଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଂସାରର ଭୟ, ଚୋର କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କେବେ ହେବ ନାହିଁ।
ଶିଵମସ୍ତୁ ସଦା ତେଷାଂ ଯେଷାଂ ତ୍ଵଂ ଦର୍ଶନଂ ଗତଃ
ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଶୁଭ ହେଉ।
ସର୍ଵତୀର୍ଥାଭିଷେକୈସ୍ତୁ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ନରୈଃ
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ତାଵତ୍ପତଂତି ସଂସାରେ ଘୋରେ ଦୁଃଖଶତାକୁଲେ
ସେତେ ଦିନ ସେମାନେ ଏହି ଭୟଙ୍କର, ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି।
ଯଦା ପାପକ୍ଷଯଃ ପୁଂସାଂ ତଦା ତେ ଦର୍ଶନଂ ଭଵେତ୍
ଯେବେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପାପ ଶେଷ ହୁଏ, ସେବେ ସେମାନେ ତୁମର ଦର୍ଶନ ପାଆନ୍ତି।
ଏଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେନ ଲିଂଗେନ ପାର୍ଵତି 5.2.66.
ଏଭଳି କହି, ପାର୍ବତୀ ସେ ଲିଙ୍ଗ ସହିତ, 'ଏହିପରି ହେବ' ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ।
ତସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ନୃପେ ଜଲ୍ପେ ଵରାନନେ ଭୁକ୍ତିଦୋ ମୁକ୍ତିଦଶ୍ଚୈଵ ସଦାଭୀଷ୍ଟକରଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଜଲ୍ପ ସେ ଲିଙ୍ଗରେ ଲୟ ପାଇଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ସେଠି ସଦା ଭୋଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଆଶାପୂରଣ ଦେଇଥାଏ ବୋଲି ମନ୍ୟା ଯାଏ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଜଲ୍ପେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଷଦଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଅଠାଠିଆଁ ହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ ଜଲ୍ପେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଛଉଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସପ୍ତଷଷ୍ଟିକସଂଖ୍ଯାକଂ କେଦାରେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ଏଠାରେ ସତୁଷଠି ଗଣନା ମଧ୍ୟରେ 'କେଦାରେଶ୍ୱର' ନାମକ ଗୋଟିଏ ଅଛି।
ସୃଷ୍ଟିକାଲେ ପୁରା ଦେଵି ଦେଵା ଵ୍ଯାପ୍ତା ହିମେନ ହି
ସୃଷ୍ଟିର ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନେ ବରଫରେ ଢାକିଯାଇଥିଲେ।
ହିମାଦ୍ରିଣାର୍ଦିତାଃ ସର୍ଵେ ଵଯଂ ଦେଵ ଜଗତ୍ପତେ
ହେ ଜଗତ୍ପତି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ହିମାଲୟର କଷ୍ଟରେ ପଡିଥିଲୁ।
ଦେଵାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରିଯେ
ଦେବତାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା ମଧୁର ଭାବରେ କହିଲେ।