କିଂ ତେଽଭୀଷ୍ଟଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ କିଂ ଦଦାମି ପିତାମହ
"ତୁମେ ଆଜି କ'ଣ ଆଶା କରୁଛ? କ'ଣ ଦେବି, ହେ ପିତାମହ?"
ଇତି ଲିଂଗଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ତଦା
ଏଭଳି ଲିଙ୍ଗଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ:
ଜଲଂ ଗୃହାଣ ଵାଣୀଶ ଶସ୍ତ୍ରଜଂ ଶତ୍ରୁଵାରଣମ୍
"ଏହି ପାଣି ନିଅ, ହେ ବାଣୀଙ୍କର ନାଥ, ଶସ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଶତ୍ରୁ ରୋଧ କରିବା ପାଇଁ।"
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସତ୍ଵରୋ ବ୍ରହ୍ମା ଗତୋ ଯତ୍ର ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ 5.2.65.
ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁରନ୍ତ ଯେଉଁଠାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ସ ପୁଲୋମା ମହାନାସୀତ୍ସ୍ଵାରୋଚିଷେଂଽତରେ ମନୌ
ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସେଠାରେ ପୁଲୋମା ଏକ ମହାନ ପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗଂ ନାମ ଚକ୍ରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ ତସ୍ମାଦ୍ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ଵରୋନାମ ଖ୍ଯାତିଂ ଲୋକେଷୁ ଯାସ୍ଯତି
ସେଠାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଏହାକୁ ଏକ ନାମ ଦେଲେ; ତେଣୁ ଏହା ଲୋକମାନେ 'ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର' ଭାବେ ଜଣାଯିବ।
ଯେ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି ନରା ଭକ୍ତ୍ଯା ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଯେମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଯସ୍ତୁ ପଶ୍ଯେତ୍ପ୍ରସଂଗେନ ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଯେଉଁଠି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖେ,
ଯଃ ପୁଷ୍କରଂ ନରୋ ଗତ୍ଵା ତପୋ ଵର୍ଷଶତଂ ଚରେତ୍
କିମ୍ବା ଯେଉଁ ମଣିଷ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଇ, ଶତ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରେ,
ପଂଚପାତକସଂଯୁକ୍ତୋ ଯୋ ମର୍ତ୍ତ୍ଯୋ ଦୁଷ୍ଟମାନସଃ
ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକ ପଞ୍ଚ ମହାପାପରେ ବନ୍ଧା, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥାଏ,
ଚାଂଦ୍ରାଯଣାନାଂ ଵିଧିଵଦ୍ଦଶାନାମେଵ ଯତ୍ଫଲମ୍
ବିଧିମତ୍ ଭାବରେ ଦଶଟି ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ କ୍ରିୟା କରିଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗତଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵୈକୁଂଠଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ପ୍ରିଯେ
ଏପରି କହି, ପ୍ରିୟେ, ବିଷ୍ଣୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ପଂଚଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବଂତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ ଚଉରାଶିଟି ଲିଙ୍ଗ ମହିମାରେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ମହାପାପଂ ଶମଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ପାପ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇଯାଏ।
ଜଲ୍ପୋନାମ ମହାଦେଵି ରାଜାଭୂଦ୍ଭୁଵି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ହେ ମହାଦେବୀ, ପୃଥିବୀରେ ଜଲ୍ପୋନା ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ।
ଵିକଲ୍ପବହୁଲୋ ନିତ୍ଯଂ ସଂସାରଗତିଚିଂତକଃ
ସେ ସଦା ସନ୍ଦେହରେ ରହୁଥିଲେ, ସଂସାରର ଗତି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵରାରୋହେ ମୂର୍ତାଃ ପଂଚାଗ୍ନଯୋ ଯଥା ଵିକ୍ରାଂତଃ ପଂଚମଃ ପୁତ୍ରଃ ସର୍ଵେ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରପାରଗାଃ
ହେ ସୁନ୍ଦରି, ସେଇ ରାଜାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ; ପଞ୍ଚମ ପୁଅ ବିକ୍ରାନ୍ତ ବହୁତ ସାହସୀ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ପିତ୍ରା ଜଲ୍ପେନ ତେ ରାଜ୍ଞା ପୃଥଗ୍ରାଜ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ
ସେଇ ରାଜା ଜଲ୍ପୋନା ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପୁଅଙ୍କୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇଥିଲେ।
ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ସୁବାହୁର୍ନୃପତିର୍ଯାମ୍ଯାଂ ଵୈ ଶତ୍ରୁମର୍ଦନଃ
ପୂର୍ବଦିଗରେ ସୁବାହୁ ରାଜା ହେଲେ, ଦକ୍ଷିଣରେ ଶତ୍ରୁମର୍ଦ୍ଦନ ରାଜା ହେଲେ।
ମଧ୍ଯେ ଵିକ୍ରାଂତସଂଜ୍ଞସ୍ତୁ ସ୍ଵପଦେ ଵିନିଯୋଜିତଃ
ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବିକ୍ରାନ୍ତ ନାମକ ପୁଅଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦେଶରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ବଭୂଵୁର୍ମଂତ୍ରିଣସ୍ତେଷାଂ ହିତା ଵଂଶକ୍ରମାଗତାଃ
ସେମାନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଲାଗିଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ବଂଶରୁ ଆସିଥିଲେ।
ଵିକ୍ରାଂତସ୍ଯ ଚ ଯୋ ମଂତ୍ରୀ ଵିକଲ୍ପୈକପରାଯଣଃ
ବିକ୍ରାନ୍ତଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ସବୁବେଳେ ବିଚାରରେ ଲିନ ଥିଲେ।
ଯସ୍ଯୈଷା ପୃଥିଵୀ କୃତ୍ସ୍ନା ସ ସମର୍ଥଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ 5.2.66.
ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ବୋଲି କହାଯାଉଥିଲେ।
ତ୍ରିଦଶୈଶ୍ଚାମୃତଂ ଲବ୍ଧମୁଦ୍ଯମେନ ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ୟମ କରି ଅମୃତ ପାଇଥିଲେ।
ହୀନୋଦ୍ଯମା ମାନଵା ଯେ କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯାଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ
ଯେମାନେ ଉଦ୍ୟମ ନଥାନ୍ତି, ବିଶେଷକରି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ—
ସ୍ନେହଂ ଚ କୁରୁତେ ଭ୍ରାତା ରାଜ୍ଯଲୁବ୍ଧୋଽର୍ଥକାରଣାତ୍ କ୍ରିଯତେ ନ କିମର୍ଥଂ ତୁ ଭୂପ ମଂତ୍ରପରିଗ୍ରହଃ
ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ଲୋଭୀ ଭାଇ ଲାଭ ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା ସ୍ନେହ ଦେଖାଏ; ତେବେ ରାଜା, ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ କାହିଁକି ଗଠନ କରାଯାଏ?
ପରୋଽପି ହିତଵାନ୍ବନ୍ଧୁର୍ବନ୍ଧୁରପ୍ଯହିତଃ ପରଃ
ପର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଉପକାରୀ ହୋଇପାରନ୍ତି, ଆଉ ନିଜ ଜଣେ ଆପଣଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରନ୍ତି; ନିଜ ଲୋକ ପର ହୋଇପାରନ୍ତି, ପର ଲୋକ ନିଜ ହୋଇପାରନ୍ତି।
ଭୂମିମେତେ ନିର୍ଗିଲଂତି ସର୍ପା ବିଲଶଯାନିଵ
ଏହି ସର୍ପମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ବିଲାରେ ରହୁଥିଲେ, ଏବେ ଭୂମିରେ ବାହାରିଆସୁଛନ୍ତି।
ମାଯଯା ମୋହିତଂ ସର୍ଵଂ କୋ ଵା କସ୍ଯ ଚ ବାଂଧଵଃ
ମାୟାରେ ସମସ୍ତେ ଭ୍ରମିତ; କିଏ କାହାର ବାନ୍ଧବ?