ଉତ୍ତରେ ଚ୍ଯଵନେଶସ୍ଯ ଶିଵଶକ୍ତିସମନ୍ଵିତମ୍
ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଆଶ୍ରମର ଉତ୍ତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଅଛି,
କୁଣ୍ଡେଶ୍ଵରକରସ୍ପର୍ଶକାରି ଵାରି ନିରଂତରମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କୁଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କର ହାତର ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଜଳ ସଦା ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ
ଏଭଳି ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପିତା ବ୍ରହ୍ମା
ସ୍ତୁତିଂ ଚକାର ସହସା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ପିତାମହଃ 5.2.65.
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ନମୋଽଵିଷହ୍ଯଵୀର୍ଯାଯ ନମୋ ଵିଶ୍ଵକ୍ରିଯାତ୍ମନେ
ଅଜୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମଃ ପିଂଗକପର୍ଦ୍ଦାଯ ନମଃ ଖଂଡେଂଦୁଧାରିଣେ
ପିଙ୍ଗଳ କେଶଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଵଂଦେ ତ୍ଵାଂ ଭୂତଭର୍ତ୍ତାରଂ ସଦା ଶତ୍ରୁଵିନାଶନମ୍
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସଦା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରନ୍ତି।
ଵନ୍ଦେ ତ୍ଵାଂ ତ୍ରିଦଶାଧ୍ଯକ୍ଷଂ ଵିଶ୍ଵାଧ୍ଯକ୍ଷଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଧିପତି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାୟକ, ମହାଶ୍ୱର।
ଵଂଦେ ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଦା ଦେଵଂ ଦୈତ୍ଯସଂଘାତନାଶନମ୍
ମୁଁ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ହେ ଦେବ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତଃ ସ ଭଗଵାଁଲ୍ଲିଂଗରୂପୀ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି ପାଇ, ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ଥିବା ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର ଖୁସି ହେଲେ।
କିଂ ତେଽଭୀଷ୍ଟଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ କିଂ ଦଦାମି ପିତାମହ
"ତୁମେ ଆଜି କ'ଣ ଆଶା କରୁଛ? କ'ଣ ଦେବି, ହେ ପିତାମହ?"
ଇତି ଲିଂଗଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ତଦା
ଏଭଳି ଲିଙ୍ଗଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ:
ଜଲଂ ଗୃହାଣ ଵାଣୀଶ ଶସ୍ତ୍ରଜଂ ଶତ୍ରୁଵାରଣମ୍
"ଏହି ପାଣି ନିଅ, ହେ ବାଣୀଙ୍କର ନାଥ, ଶସ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଶତ୍ରୁ ରୋଧ କରିବା ପାଇଁ।"
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସତ୍ଵରୋ ବ୍ରହ୍ମା ଗତୋ ଯତ୍ର ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ 5.2.65.
ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁରନ୍ତ ଯେଉଁଠାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ସ ପୁଲୋମା ମହାନାସୀତ୍ସ୍ଵାରୋଚିଷେଂଽତରେ ମନୌ
ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସେଠାରେ ପୁଲୋମା ଏକ ମହାନ ପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗଂ ନାମ ଚକ୍ରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ ତସ୍ମାଦ୍ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ଵରୋନାମ ଖ୍ଯାତିଂ ଲୋକେଷୁ ଯାସ୍ଯତି
ସେଠାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଏହାକୁ ଏକ ନାମ ଦେଲେ; ତେଣୁ ଏହା ଲୋକମାନେ 'ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର' ଭାବେ ଜଣାଯିବ।
ଯେ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି ନରା ଭକ୍ତ୍ଯା ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଯେମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଯସ୍ତୁ ପଶ୍ଯେତ୍ପ୍ରସଂଗେନ ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଯେଉଁଠି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖେ,
ଯଃ ପୁଷ୍କରଂ ନରୋ ଗତ୍ଵା ତପୋ ଵର୍ଷଶତଂ ଚରେତ୍
କିମ୍ବା ଯେଉଁ ମଣିଷ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଇ, ଶତ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରେ,
ପଂଚପାତକସଂଯୁକ୍ତୋ ଯୋ ମର୍ତ୍ତ୍ଯୋ ଦୁଷ୍ଟମାନସଃ
ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକ ପଞ୍ଚ ମହାପାପରେ ବନ୍ଧା, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥାଏ,
ଚାଂଦ୍ରାଯଣାନାଂ ଵିଧିଵଦ୍ଦଶାନାମେଵ ଯତ୍ଫଲମ୍
ବିଧିମତ୍ ଭାବରେ ଦଶଟି ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ କ୍ରିୟା କରିଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗତଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵୈକୁଂଠଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ପ୍ରିଯେ
ଏପରି କହି, ପ୍ରିୟେ, ବିଷ୍ଣୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ପଂଚଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବଂତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ ଚଉରାଶିଟି ଲିଙ୍ଗ ମହିମାରେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ମହାପାପଂ ଶମଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ପାପ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇଯାଏ।
ଜଲ୍ପୋନାମ ମହାଦେଵି ରାଜାଭୂଦ୍ଭୁଵି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ହେ ମହାଦେବୀ, ପୃଥିବୀରେ ଜଲ୍ପୋନା ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ।
ଵିକଲ୍ପବହୁଲୋ ନିତ୍ଯଂ ସଂସାରଗତିଚିଂତକଃ
ସେ ସଦା ସନ୍ଦେହରେ ରହୁଥିଲେ, ସଂସାରର ଗତି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵରାରୋହେ ମୂର୍ତାଃ ପଂଚାଗ୍ନଯୋ ଯଥା ଵିକ୍ରାଂତଃ ପଂଚମଃ ପୁତ୍ରଃ ସର୍ଵେ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରପାରଗାଃ
ହେ ସୁନ୍ଦରି, ସେଇ ରାଜାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ; ପଞ୍ଚମ ପୁଅ ବିକ୍ରାନ୍ତ ବହୁତ ସାହସୀ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ପିତ୍ରା ଜଲ୍ପେନ ତେ ରାଜ୍ଞା ପୃଥଗ୍ରାଜ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ
ସେଇ ରାଜା ଜଲ୍ପୋନା ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପୁଅଙ୍କୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇଥିଲେ।
ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ସୁବାହୁର୍ନୃପତିର୍ଯାମ୍ଯାଂ ଵୈ ଶତ୍ରୁମର୍ଦନଃ
ପୂର୍ବଦିଗରେ ସୁବାହୁ ରାଜା ହେଲେ, ଦକ୍ଷିଣରେ ଶତ୍ରୁମର୍ଦ୍ଦନ ରାଜା ହେଲେ।