ଘଂଟାଟଂକାରସୁଭଗୈର୍ଵେଦଧ୍ଵନିଵିମିଶ୍ରିତୈଃ
ଘଣ୍ଟିର ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଏଠାରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା, ବେଦର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ମିଶିଯାଇଥିଲା।
ଅଲଂଚକାର ଭଗଵନ୍ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାମ୍ଯଯା
ଭଗବାନ୍ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ସଜାଇଥିଲେ।
ଅଂବିକାସହିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵିଜହାର ଦଯାନିଧିଃ
ଦୟାର ନିଧି ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅମ୍ବିକା ସହିତ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଥିଲେ।
ଗଣାନାଂ ଵିକଟୈର୍ନୃତ୍ଯୈ ରମଯାମାସ ପାର୍ଵତୀମ୍
ଗଣମାନଙ୍କର ଉତ୍କଳାନ୍ତ ନୃତ୍ୟରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।
ଵରାନ୍ପ୍ରଦାଯ ଵିଵିଧାନ୍ଭକ୍ତଲୋକାଯ ଵାଞ୍ଛିତାନ୍
ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଦେଇଥିଲି ।
ଵିଜହାରୋମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ରତ୍ନପ୍ରାସାଦପଂକ୍ତିଷୁ 1.3.1.3.
ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମହଲର ଶାରି ମାଧ୍ୟମରେ ବିଦାୟ ନେଲି ।
କେଲିପର୍ଵତଶୃଂଗେଷୁ ହେମରଂଭାଵନାଂତରେ
ଖେଳା କୁ ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ା ଉପରେ, ସୁବৰ্ণ କଦଳୀ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ,
ଵାତେନ ମଂଦଗତିନା ଵିହାରଵିହତଶ୍ରମଃ
ହଳୁହଳୁ ବାୟୁ ବହିଥିବାରୁ, ଆମର ଘୁଞ୍ଚିବାର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହେଲା ।
ରତିରୂପାଂ ଶିଵାଂ ଦେଵୀଂ ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯସୁନ୍ଦରୀମ୍
ଦେବୀ ଶିବା, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ରୂପରେ ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ, ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ।
ରମଣଂ ଜାନତୀ ମୁଗ୍ଧା ପଶ୍ଚାଦଭ୍ଯେତ୍ଯ ସାଦରମ୍
ସେ ମୂଢ଼ ଭାବରେ, ଆନନ୍ଦ ଜାଣି, ପରେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆସିଲେ ।
ପିଦଧେ ଲୀଲଯା ଶଂଭୋଃ କିମେତଦିତି କୌତୁକାତ୍
ସେ ଖେଳା କରି, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ, 'ଏହା କଣ?' ଭାବି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ ।
ଅନ୍ଧକାରୋଽଭଵତ୍ତତ୍ର ଚିରକାଲଂ ଭଯଂକରଃ
ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧାର ଆସିଗଲା ।
ଦେଵୀଲୀଲାସମୁତ୍ଥେନ ତମସାଭୂଜ୍ଜଗତ୍କ୍ଷଯଃ
ଦେବୀଙ୍କର ଖେଳା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଅନ୍ଧାରରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଶ ହେଲା ।
ଶୂନ୍ଯଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପ୍ରଚାରେଣ ଵିନାଶଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ଆଲୋକ ଚଳନା ନଥିବାରୁ, ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହେଲା ।
ନାପି ଜୀଵାଃ ସମଭଵନ୍ନଵ୍ଯକ୍ତଂ କେଵଲଂ ସ୍ଥିତମ୍
କୌଣସି ଜୀବ ରହିଲେ ନାହିଁ; କେବଳ ଅପ୍ରକଟ ଅବସ୍ଥା ଅଟୁଟ ରହିଲା ।
ତପସା ଲବ୍ଧସ୍ଫୂର୍ତୀନାଂ ଵିଚାରଃ ସମପଦ୍ଯତ 1.3.1.3.
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଚେତନା ପାଇଥିବାମାନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଭଗଵାନପି ସର୍ଵାତ୍ମା ନ ନୂନଂ କାଲମାକ୍ଷିପତ୍
ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ କେବେ ଦିନ କାଳକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କରିନଥିଲେ ।
ତେନେଦମଖିଲଂ ଜାତଂ ନିସ୍ତେଜୋ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଜଗତ ଆଲୋକ ହୀନ ହୋଇଗଲା ।
କା ଗତିର୍ଲବ୍ଧରାଜ୍ଯାନାଂ ତପସୋ ଦେଵଜନ୍ମନାମ୍
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ପାଇଥିବାମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କଣ ?
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତେ ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁଷା
ଏପରି ଭାବେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିଲେ ।
ନମଃ ସର୍ଵଜଗତ୍କର୍ତ୍ରେ ଶିଵାଯ ପରମାତ୍ମନେ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପରମାତ୍ମା ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ଅଵିନାଭାଵିନୀ ଶକ୍ତିରାଦ୍ଯୈକା ଶିଵରୂପିଣୀ
ଏକମାତ୍ର ଆଦି ଶକ୍ତି, ଶିବର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅବିନାଭାବିନୀ ।
ଅର୍ଧାଂଗୀ ସା ତଵ ଦେଵ ଶିଵଶକ୍ତ୍ଯାତ୍ମକଂ ଵପୁଃ
ହେ ଦେବ, ସେ ତୁମର ଅର୍ଧାଙ୍ଗୀ, ଶିବ ଓ ଶକ୍ତିର ମିଶ୍ର ରୂପ ତୁମର ଦେହ।
ଲୀଲଯା ତଵ ଲୋକୋଯମକାଲେ ପ୍ରଲଯଂ ଗତଃ
ତୁମର ଖେଳରେ, ବିଶ୍ୱ ଯମକାଳରେ ପ୍ରଳୟକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ଭଵତୋ ନିମିଷାର୍ଦ୍ଧେନ ତେଜସାମୁପସଂହୃତେଃ
ତୁମର ଚକ୍ଷୁର ଅର୍ଧ ନିମିଷରେ, ସମସ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ଶକ୍ତିଗୁଡିକୁ ତୁମେ ଉପସଂହାର କରିଥାଉ।
ତତଃ ପ୍ରସୀଦ କରୁଣାମୂର୍ତ୍ତେ କାଲ ସଦାଶିଵ 1.3.1.3.
ତେଣୁ, ହେ କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତି, ହେ ନିତ୍ୟ କାଳସଦାଶିବ, ଦୟା କର।
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭକ୍ତାନାଂ ସିଦ୍ଧିଶାଲିନାମ୍
ଭକ୍ତ ଓ ସିଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲୋକଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି,
ଵିସସର୍ଜ ଚ ସା ଦେଵୀ ପିଧାନଂ ହରଚକ୍ଷୁଷାମ୍
ସେ ଦେବୀ ହରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁର ଆବରଣକୁ ହଟାଇଲେ।
କିଯାନ୍କାଲୋ ଗତଶ୍ଚେତି ପୃଷ୍ଟୈଃ ସିଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ଵୈ ନତୈଃ
ପରେ, ନତ ହୋଇଥିବା ସିଦ୍ଧମାନେ ପଚାରିଲେ, ‘କେତେ ସମୟ ବିତିଗଲା?’
ଅଥ ଦେଵଃ କୃପାମୂର୍ତ୍ତିରାଲୋକ୍ଯ ଵିହସନ୍ପ୍ରିଯାମ୍
ତାପରେ, କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତି ଦେବ, ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖି, ହସିଲେ।