ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମହୀପାଲଃ କ୍ରୋଧପର୍ଯାକୁଲେକ୍ଷଣଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କ୍ରୋଧରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂମୌ ପୁରା ଗତ୍ତେଂ ତତ୍ର ସଂଶଯିତେ ମଯି
ପୂର୍ବରୁ ଭୂମିରେ ଶରୀରଟି ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଥିଲି, ମୁଁ ସେଠାରେ ସନ୍ଦେହରେ ଥିଲି।
ସ ହନ୍ଯତାଂ ସୋଽପହର୍ତ୍ତା ମୁଦାଵତ୍ଯାଃ ସୁଦୁର୍ମତିଃ
ମୁଦାବତୀଙ୍କୁ ଚୋରି କରିଥିବା ସେ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ମାନବଟିକୁ ମାରିଦିଅ।
ତୌ ସୁତୌ ତତ୍ର ସଂପ୍ରାପ୍ତୌ ପାତାଲେ ପିତୃଶାସନାତ୍
ତାପରେ ସେ ଦୁଇ ପୁଅ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପାତାଳରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତଃ ପରିଘନିସ୍ତ୍ରିଂଶଶକ୍ତିଶୂଲପରଶ୍ଵଧୈଃ
ତାପରେ ଲୋହା ଗଦା, ତଳୱାର, ବାଣ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ କୁଠାର ନେଇ—
ତତୋ ମାଯାବଲଵତା ତେନ ଦୈତ୍ଯେନ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେ ଦାନବର ମାୟାବଳରେ, ସେଇ ସମୟରେ—
ହତ ସୈନ୍ଯୌ ରଣେ ବଦ୍ଧୌ ରାଜପୁତ୍ରୌ ମହାବଲୌ ।। 5.2.63.
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କର ସେନା ମରିଗଲା, ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜପୁତ୍ର ବନ୍ଧି ହେଲେ।
ତତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହୀପାଲୋ ଵିଵର୍ଣଵଦନୋଽଭଵତ୍
ତାପରେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁ ଶୁକ୍ଳ ହୋଇଗଲା।
ରୁରୋଦ ବହୁଧାତ୍ଯର୍ଥଂ ପୁତ୍ରସ୍ନେହେନ ପାର୍ଥିଵଃ ଅନେକସୃଷ୍ଟିସଂହାରଦୃଷ୍ଟକାର୍ଯପରାଵରଃ
ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ରାଜା ବହୁଭାବେ ବହୁତ କନ୍ଦିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ଅନେକ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ଦେଖିଥିଲେ, ସବୁ ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ଜାଣିଥିଲେ।
ଉଦିତାଦିତ୍ଯସଂକାଶଃ ସପ୍ତକଲ୍ପାନୁଗୋ ଵଶୀ ରାଜାନଂ କଥଯାମାସ ତ୍ରିକାଲଜ୍ଞୋ ମହାମୁନିଃ
ଏହିପରେ, ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସାତ କଳ୍ପ ପରିଚାଳନା କରୁଥିବା, ତିନି କାଳ ଜ୍ଞାନୀ ମହାମୁନି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମା ଶୁଚସ୍ତ୍ଵଂ ମହୀପାଲ କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯୋଽସି ଦୃଢଵ୍ରତଃ
ଦୁଃଖ କରନିଅ, ରାଜା; ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ।
ଶୋକଂ କୁପୁରୁଷାଚୀର୍ଣଂ ତ୍ଯଜ ତ୍ଵଂ ରାଜସତ୍ତମ
ଅସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ କାରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୋକକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ରାଜାମାନ୍ୟ।
ନାତ୍ଯୁଚ୍ଚଂ ମେରୁଶିଖରଂ ନାତିନୀଚଂ ରସାତଲମ୍
ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଅତି ଉଚ୍ଚ ନୁହେଁ, ଆଉ ତଳସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟ ଅତି ନିମ୍ନ ନୁହେଁ।
ମହାକାଲଵନେ ଲିଂଗମାରାଧଯ ସମାହିତଃ
ମହାକାଳବନରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କର।
ଧନୁଃସାହସ୍ରତୁଲ୍ଯଂ ତୁ ମୁଶଲସ୍ଯ ନିଵାରଣମ୍
ହଜାରଟି ଧନୁଷର ଶକ୍ତି ସମାନ, ମୁଶଳକୁ ରୋକିବାର ଶକ୍ତି।
ଧନୁଃସାହସ୍ରହସ୍ତୈସ୍ତୁ ରକ୍ଷିତଂ ଯୋଧସତ୍ତମୈଃ ଇଂଦ୍ରେଣ ଚ ଧନୁର୍ଲବ୍ଧଂ ଜଂଭୋ ଵୈ ଯେନ ପାତିତଃ
ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ହଜାର ଧନୁଷର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଜମ୍ଭକୁ ପତିତ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ରାଜାଥ ଵିଦୂରଥଃ 5.2.63.
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ବିଦୂରଥ ତାପରେ—
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗଂ ପୂଜଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ସେଠାରେ ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ।
ଧନୁଃସାହସ୍ରତୁଲ୍ଯଂ ଚ ମୁଶଲସ୍ଯ ନିଵାରଣମ୍ ଜଗାମ ଧୀରଃ ପାତାଲଂ ତେନ ଗର୍ତେନ ସତ୍ଵରମ୍
ହଜାର ଧନୁଷର ଶକ୍ତି ସହିତ, ମୁଶଳକୁ ରୋକି, ଧୃଢ଼ ମନେ ସେ ଗର୍ତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ତଳସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ।
ତତୋ ଜ୍ଯାସ୍ଵନମତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ସ ଚକ୍ରେ ପାର୍ଥିଵସ୍ତଦା
ତାପରେ ରାଜା ଧନୁଷର ତାର ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରିଲେ।
ତତୋ ଜ୍ଯାସ୍ଵନମାକର୍ଣ୍ଯ କୁଜଂଭୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ
ସେଇ ଧନୁଷ ତାରର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପତି କୁଜମ୍ଭ—
ତତୋ ଯୁଦ୍ଧମଭୂତ୍ତସ୍ଯ ସହ ରାଜ୍ଞା ଵରାନନେ
ତାପରେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଓ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ତତଃ କୋପପରୀତାତ୍ମା ମୁଶଲାଯାଭ୍ଯଧାଵତ
ତାପରେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ମୁଶଳ ଦିଗକୁ ଧାଇଗଲେ।
ଯାଵଦ୍ଗୃହ୍ଣାତି ମୁଶଲଂ ତାଵତ୍ସା ଚ ମୁଦାଵତୀ
ଯେତେବେଳେ ସେ ମୁଶଳ ଧରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ମୁଦାବତୀ ଥିଲେ।
ତତଃ ସ ଗତ୍ଵା ଯୁଯୁଧେ ମୁସଲେନାସୁରେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଅସୁରମହାପତି ସେଠାକୁ ଯାଇ, ମୁଶଳ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଧନୁର୍ଜ୍ଯାଘାତଶବ୍ଦେନ ପତିତେ ଭୂତଲେ ତଦା
ସେଇ ସମୟରେ ଧନୁଷ ତାର ଆଘାତର ଶବ୍ଦ ସହିତ, ଏହା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
ତତୋଽପତତ୍ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିସ୍ତସ୍ଯୋପରି ମହୀପତେଃ 5.2.63.
ତାପରେ ସେ ମହୀପତିଙ୍କ ଉପରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା।
ସ ଚାପି ରାଜା ତଂ ହତ୍ଵା ପୁତ୍ରୌ ଲବ୍ଧ୍ଵା ସୁତାଂ ତଦା
ଏବଂ ସେଇ ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ବଧ କରି, ତାପରେ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଓ ଝିଅକୁ ପୁଣି ପାଇଲେ।
ପୁତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ସହିତୋ ଦେଵି ସୁସଂପୂର୍ଣମନୋରଥଃ
ପୁଅମାନେ ସହିତ, ହେ ଦେବୀ, ସେ ନିଜର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିଲେ—
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ଯତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ମହାକାଳବନର ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।