ସୁତା କଣ୍ଵସ୍ଯ ମାମେଵଂ ଵିଦ୍ଧି ତ୍ଵଂ ମନୁଜାଧିପ
ମୁଁ କଣ୍ବର ଝିଅ, ଏହିପରି ଜାଣ, ମନୁଷ୍ୟର ରାଜା ।
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପେଣୋକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ:
ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ
'ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟ ହେବ, ସୁନ୍ଦର କମର ଥିବା । କହ, ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ କଣ କରିବି?'
ଆହରାମି ତଵାଦ୍ଯାହଂ ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ଶୋଭନେ ଵିଵାହାନାଂ ଚ ରଂଭୋରୁ ଗାଂଧର୍ଵଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଚ୍ଯତେ
'ଆଜି ମୁଁ ତୋକୁ ନେଇଯିବି; ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟ ହେବ, ଶୋଭନେ । ବିବାହ ମଧ୍ୟରେ, ରମ୍ଭା ପରି ତୁଳା କମର ଥିବା, ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନାଯାଏ ।'
ନୃପସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କନ୍ଯା ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ 5.2.62.
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କନ୍ୟା ଉତ୍ତର ଦେଲେ:
ତଦର୍ଥଂ ମାଂ ସ୍ଥିତଂ ଵିଦ୍ଧି ତ୍ଵଯା ମେଽପହୃତଂ ମନଃ
'ସେହି କାମ ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି; ତୁମେ ମୋ ମନକୁ ହରିନେଲା ।'
ଆତ୍ମନୋ ବଂଧୁରାତ୍ମୈଵ ଗତିରାତ୍ମୈଵ ଚାତ୍ମନଃ
'ଆପଣ ନିଜର ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ, ନିଜର ନିଜ ଆଶ୍ରୟ, ନିଜର ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ।'
ସତ୍ଯଂ ମେ ପ୍ରତିଜାନୀହି ଦତ୍ତମାତ୍ମାନମଦ୍ଯ ମେ
'ମୋତେ ଏକଥା ଏକଦମ ସତ୍ୟ କହ; ଆଜି ତୁମେ ନିଜକୁ ମୋତେ ଦେଉ ।'
ଇତି ତସ୍ଯା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିଣୀତା ନୃପେଣ ହି
ସେ ଯେପରି ଉକ୍ତି କହିଥିଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଲେ ।
କାମିତା ସା ନୃପେଣେଵ ତତୋ ଗଂତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ରାଜାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ତାପରେ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ସା କନ୍ଯା ପିତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହ୍ରିଯା ନୋପଜଗାମ ତମ୍
ସେ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ପିତାକୁ ଦେଖିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟେ ଯିବିନାହିଁ ।
ଉଵାଚ ପରମଂ କୁଦ୍ଧସ୍ତାଂ କନ୍ଯାଂ କାମମୋହିତାମ୍
ପିତା ଅତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଇଚ୍ଛାରେ ମତିଭ୍ରଷ୍ଟ କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ ।
ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵଯଂଵରୋ ମୋହାତ୍ତସ୍ମାତ୍କୃଷ୍ଣା ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ଭ୍ରମରେ ନିଜେ ବର ପସନ୍ଦ କରିଛ, ଏହି ଦୋଷରେ ତୁମେ କଳା ହେବ ।
ଅଯଂ ତେ ନୃପତିର୍ଭର୍ତ୍ତା ଦୁଷ୍ଟରୂପୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ରାଜା ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଅସୁନ୍ଦର ହେବ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତତ୍କ୍ଷଣାଜ୍ଜାତା ସା କନ୍ଯା ରୂପଵର୍ଜିତା 5.2.62.
ଏଭଳି କହିବା ସହିତ, ସେ କନ୍ୟା ତୁରନ୍ତ ରୂପହୀନ ହେଇଗଲେ ।
ଅଥ ପ୍ରସାଦଯାମାସ ସା କନ୍ଯା ପିତରଂ ତଦା
ତାପରେ ସେ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ପିତାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ।
ଅଜ୍ଞାନାଚ୍ଚ କୃତଂ ପାପଂ ତାତ ତ୍ଵଂ କ୍ଷଂତୁମର୍ହସି
ପିତା, ଅଜ୍ଞାନରେ ଏହି ଅପରାଧ ହୋଇଛି; ଆପଣ ମୋତେ କ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ ।
ନ ଚାହଂ ପ୍ରାର୍ଥିତା ତେନ ମଯାସୌ ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ନୃପଃ
ସେ ମୋତେ ଚାହିଲେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଏହି ରାଜାକୁ ଚାହିଲି ।
ଇତି ତସ୍ଯା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵିପ୍ରୋଽତିକୃପାନ୍ଵିତଃ
ତାଙ୍କର ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତି କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ।
ନୈଵ ଵାଗନୃତଂ ପୁତ୍ରି ଯାଵଦଦ୍ଯ ସ୍ମରାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ଯେପରି ମନେ କରେ, କେବେ ମୁଁ ଝୁଠ କଥା କହିନାହିଁ, ପୁତ୍ରୀ ।
ଅକାର୍ଯଂ କାରିତୋ ଯେନ ବଲାଦହମନିଂଦିତେ
ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଜବରଦସ୍ତି ଅନୁଚିତ କାମ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷିନୀ ।
ମହାକାଲଵନେ ପୁଣ୍ଯେ ଲିଂଗଂ ରୂପପ୍ରଦାଯକମ୍
ପବିତ୍ର ମହାକାଳ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ରୂପ ଦେଇଥାଏ ।
ତତ୍ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵରା ଯୁକ୍ତା ସହ ଭର୍ତ୍ରା ନୃପେଣ ହି
ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ତାଠାରେ ଯାଅ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ତଦା କନ୍ଯା ସହ ଭର୍ତ୍ରା ଗତା ପ୍ରିଯେ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଯାଇଲେ, ପ୍ରିୟ ।
ଦଦର୍ଶ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ସ ଚ ରାଜା ନରୋତ୍ତମଃ ଦିଵ୍ଯଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନା ଦିଵ୍ଯାଲଂକାରଭୂଷିତା ।। 5.2.62.
ଏବଂ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ପୋଷାକ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତିରେ ।
ସ ଚ ରାଜା ତଥା ଜାତଃ କଂଦର୍ପସଦୃଶାକୃତିଃ
ସେ ରାଜା ଏଭଳି ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଆକୃତି କାମଦେବ ସମାନ ହେଇଗଲା ।
ଅତୋ ଲୋକେଷୁ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଦେଵୋ ରୂପେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ଏହି କାରଣରୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା ରୂପେଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି।
ସ ଚ ରାଜା ସ୍ଵକଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ସସ୍ଯାଦିସଂଯୁତମ୍
ସେ ରାଜା ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ପୁନଃ ପାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫସଲ ପ୍ରଚୁର ଥିଲା।
ରାଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଭାର୍ଯଯା ସହ ପାର୍ଵତି
ପାର୍ବତୀ, ସେ ରାଜା ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରି ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।
ଵିମାନେନ ସୁଦୀପ୍ତେନ ଵଂଦ୍ଯମାନୋ ଦିଵାଲଯେ
ସେ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିରରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ ବସି ବିଦାୟ ନେଲେ।