ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମାଯାତୋ ନରେଶ୍ଵରଃ
ସେ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ସୌଭାଗ୍ଯାଲଂକୃତାଂ ସୁଭ୍ରୂ ପୂଜଯଂତୀଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ସୌଭାଗ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଥିବା ଜନନୀଙ୍କୁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵିରହେଣ ତ୍ଵଦୀଯେନ ସଂତପ୍ତୋଽହଂ ଵରାନନେ
ତୁମର ବିରହରେ ମୁଁ ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛି, ମୋର ସୁନ୍ଦରୀ।
ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯାମି ସୁଭଗେ କୃତାର୍ଥୋହଂ କୃତସ୍ତ୍ଵଯା ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସୀଦେତି ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ମୁଦାନ୍ଵିତା
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଦେଖିବି, ମୋର ଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ସଫଳ ହେବି, ଏହା ତୁମ ଦୟାରେ। ପୁନିପୁନି ଆନନ୍ଦରେ ମୁଁ କହେ, 'ଦୟା କର।'
ତତଃ ସ ରାଜା ରଭସାତ୍ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାହ ଭାମିନୀମ୍ 5.2.61.
ତାପରେ ରାଜା ଉତ୍ସାହରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ମହିଳାକୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ।
ତତଃ ସମାଗମୋ ଜାତୋ ଜାତଃ ପୁତ୍ରୋଽତିଧାର୍ମିକଃ
ତାପରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଏକତା ହେଲା, ଏବଂ ଏକ ଅତି ଧାର୍ମିକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ସୌଭାଗ୍ଯମତୁଲଂ ଲବ୍ଧଂ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ହିମାତ୍ମଜେ
ହିମାଳୟର କନ୍ୟା ରାଣୀ ଅପୂର୍ବ ଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଵିଶାଲାକ୍ଷି ସୌଭାଗ୍ଯେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଧାରିଣୀ, ଭାଗ୍ୟର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ଵିଯୋଗୋ ନ ଚ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନଥାଏ, ନାହିଁ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ବିରହ।
ନୋପସର୍ଗଭଯଂ ତେଷାଂ ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଵରାନନେ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି, ମୋର ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରିଣୀ, ସେମାନେ କେହି ଦୁଃଖର ଭୟରେ ରହନ୍ତି ନାହିଁ।
ସର୍ଵବାଧାଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଧନଧାନ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ ସଂପୂଜ୍ଯଃ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ସୌଭାଗ୍ଯେକନିଧିର୍ଭଵେତ୍
ସମସ୍ତ ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ, ସେ ଏକମାତ୍ର ଭାଗ୍ୟର ଧନ ହେବେ।
|| ଜାଯତେ ଭୂପତିର୍ଲୋକେ ସାର୍ଵଭୌମୋ ଵରାନନେ ଜାଯତେ ଦୁର୍ଭଗା ନୈଵ ସୌଭାଗ୍ଯେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍
ମୋର ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରିଣୀ, ଏହି ଜଗତରେ ସାର୍ବଭୌମ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଭାଗ୍ୟର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ କେବେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସେ ନାହିଁ।
ନ ଵୈଧଵ୍ଯଂ ନ ଚ ଵ୍ଯାଧିର୍ନାକାଲମରଣଂ ଶ୍ରିଯେ
ଯେଉଁମାନେ ଭାଗ୍ୟର କୃପା ପାଇଥିବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଧବା ଅବସ୍ଥା, ରୋଗ ଓ ଅସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ନଥାଏ।
ଯଥା ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ହରେର୍ନିତ୍ଯଂ ସାଵିତ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସ୍ମୃତା ତଥା ସା ଜାଯତେ ନାରୀ ସୌଭାଗ୍ଯେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍
ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସଦା ହରିଙ୍କର, ସାବିତ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ସେପରି ଭାଗ୍ୟର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେବେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.61.
ଦେବୀ, ଏହି ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତି ଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସୌଭାଗ୍ଯେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ସୌଭାଗ୍ୟେଶ୍ୱର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ନନ' ନାମକ ଏକଷଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ରୂପଵାଞ୍ଜାଯତେ ନରଃ
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପାଦ୍ମକଲ୍ପେ ମହାଦେଵି ପଦ୍ମୋନାମ ମହୀପତିଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଶ୍ଚତୁରଂତାଯା ଜାତୋ ଧର୍ମରତୋ ବଲୀ
ପଦ୍ମ କଳ୍ପରେ, ମହାଦେବୀ, ପଦ୍ମ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଚାରି ଦିଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଧର୍ମରେ ରତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ସ କଦାଚିନ୍ମହାବାହୁଃ ପ୍ରଭୂତବଲଵାହନଃ
ସେ ଏକ ସମୟରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଅନେକ ଯାନ ଧାରିଥିଲେ।
ବିଲ୍ଵାର୍କଖଦିରାକୀର୍ଣଂ କପିତ୍ଥଧଵସଂକୁଲମ୍
ବିଲ୍ବ, ଅର୍କ ଓ ଖଦିର ଗଛରେ ଭରିଥିବା, କପିଥ୍ଥ ଓ ଧବ ଗଛରେ ଭିଡ଼ିଥିବା ଏକ ସ୍ଥାନରେ,
ତତ୍ର ଵନ୍ଯସହସ୍ରାଣି ହତ୍ଵା ସବଲଵାହନଃ
ସେଠାରେ ରାଜା ହଜାର ହଜାର ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀକୁ ମାରି, ସେ ସେନା ଓ ଯାନ ସହିତ ଚାଲିଥିଲେ ।
ଏକ ଏଵୋତ୍ତମବଲଃ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାସମନ୍ଵିତଃ। ସ ଵନସ୍ଯାଂତମାସାଦ୍ଯ ମହଦାରଣ୍ଯମାସଦତ୍
ସେ ଏକା ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଭୋକ ଓ ପାଣିର ତାପରେ ଭାଗିଥିଲେ । ଜଙ୍ଗଲର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚି, ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ତଚ୍ଚାପ୍ଯତୀତ୍ଯ ନୃପତିର୍ଦଦର୍ଶାଶ୍ରମମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ରାଜା ଏକ ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ ।
ପୁଷ୍ପିତୈଃ ପାଦପୈଃ କୀର୍ଣମତୀଵ ସୁଖଶାଦ୍ଵଲମ୍
ସେ ଆଶ୍ରମ ଫୁଲିଥିବା ଗଛରେ ଭରିଥିଲା, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ମୃଦୁ ହରିତ ଘାସରେ ଢାକିଥିଲା ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାଥ ତଂ ତଥା ଶବ୍ଦଂ କନ୍ଯା ଶ୍ରୀରିଵ ରୂପିଣୀ 5.2.62.
ତାହାପରେ, ସେ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଏକ କନ୍ୟା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଚମକିଲା ।
ସା ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ରାଜାନଂ ପଦ୍ମଗର୍ଭସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା, ଯିଏ ପଦ୍ମର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।
ଉଵାଚ ସ୍ମଯମାନାଥ କିଂ କାର୍ଯଂ କ୍ରିଯତାମିତି
ସେ ହସି, କହିଲା: 'କଣ କାମ କରିବି?'
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୈଵାନଵଦ୍ଯାଂଗୀଂ ଯଥାଵତ୍ପ୍ରତିପୂଜିତଃ
ସେଠାରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିର୍ମଳ ଆକୃତି ଓ ଯଥାଯଥି ଆଦର ପାଇଲେ ।
କ୍ଵ ଗତୋ ଭଗଵାନ୍ଭଦ୍ରେ ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଶୋଭନେ ହସଂତୀ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ସମଧୁରାକ୍ଷରମ୍
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଭଗବାନ କେଉଁଠି ଗଲେ, ଭଦ୍ରେ? ଶୋଭନେ, ମୋତେ କହ ।' ସେ ହସି, ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
କନ୍ଯାହଂ ପୃଥିଵୀପାଲ କୌମାରବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ସେ କହିଲା, 'ମୁଁ କନ୍ୟା, ଭୂମିର ରକ୍ଷକ, କୌମାର୍ୟ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ଅଛି ।'