ସୌଭାଗ୍ଯଂ ଭଵିତା ତତ୍ର କାଂତେନ ସହ ଦର୍ଶନମ୍
ସେଠାରେ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ସହିତ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ସୌଭାଗ୍ୟ ଉଦୟ ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ତଦା ତେନ ତାପସେନ ଵରାନନେ
ଏଭଳି ତାପସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମୟରେ କହାଯାଇ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ—
ଦଦର୍ଶ ପ୍ରଣଯୋପେତା ଲିଂଗଂ ସୌଭାଗ୍ଯଦାଯକମ୍
ସେ ସ୍ନେହଭାବରେ ସୌଭାଗ୍ୟଦାୟକ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ଜମଦଗ୍ନିଂ ତୁ କ୍ଵ ଗତା ମେ ପ୍ରିଯା ଵିଭୋ
ସେ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ପ୍ରିୟା କେଉଁଠି ଗଲେ?'
ମଯା ତ୍ଯକ୍ତା ନୃଶଂସେନ ଅହଂ ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ଵଲ୍ଲଭଃ 5.2.61.
ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଠୋର ଭାବେ ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇଛି, ମୁଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ଚାହେଁ।
ନ ଭକ୍ଷିତା ସା ଭୂପାଲ ସିଂହଵ୍ଯାଘ୍ରନିଶାଚରୈଃ
ହେ ରାଜା, ସେ ସିଂହ, ବାଘ କିମ୍ବା ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ପଶୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଇ ନହାନ୍ତି।
ମହାକାଲଵନଂ ରାଜନ୍ଗତା ସୌଭାଗ୍ଯକାମ୍ଯଯା
ହେ ରାଜା, ସେ ସୌଭାଗ୍ୟ ଆଶାରେ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ।
ଭାର୍ଯାଯାଂ ରକ୍ଷ୍ଯମାଣାଯାଂ ପ୍ରଜା ଭଵତି ରକ୍ଷିତା
ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଲେ, ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଧର୍ମହାନିଶ୍ଚାନୁଦିନମଭାର୍ଯସ୍ଯ ଭଵେନ୍ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଭାର୍ଯ୍ୟା ନଥିଲେ ଦିନକୁ ଦିନ ଧର୍ମର ହ୍ରାସ ହୁଏ।
ପତ୍ନ୍ଯାନୁକୂଲଯା ଭାଵ୍ଯଂ ଯଥାଶୀଲେଽପି ଭର୍ତ୍ତରି
ପତିର ଚରିତ୍ର ଯେପରି ହେଉ, ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ସହ ସଦା ଭଲ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମାଯାତୋ ନରେଶ୍ଵରଃ
ସେ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ସୌଭାଗ୍ଯାଲଂକୃତାଂ ସୁଭ୍ରୂ ପୂଜଯଂତୀଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ସୌଭାଗ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଥିବା ଜନନୀଙ୍କୁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵିରହେଣ ତ୍ଵଦୀଯେନ ସଂତପ୍ତୋଽହଂ ଵରାନନେ
ତୁମର ବିରହରେ ମୁଁ ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛି, ମୋର ସୁନ୍ଦରୀ।
ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯାମି ସୁଭଗେ କୃତାର୍ଥୋହଂ କୃତସ୍ତ୍ଵଯା ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସୀଦେତି ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ମୁଦାନ୍ଵିତା
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଦେଖିବି, ମୋର ଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ସଫଳ ହେବି, ଏହା ତୁମ ଦୟାରେ। ପୁନିପୁନି ଆନନ୍ଦରେ ମୁଁ କହେ, 'ଦୟା କର।'
ତତଃ ସ ରାଜା ରଭସାତ୍ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାହ ଭାମିନୀମ୍ 5.2.61.
ତାପରେ ରାଜା ଉତ୍ସାହରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ମହିଳାକୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ।
ତତଃ ସମାଗମୋ ଜାତୋ ଜାତଃ ପୁତ୍ରୋଽତିଧାର୍ମିକଃ
ତାପରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଏକତା ହେଲା, ଏବଂ ଏକ ଅତି ଧାର୍ମିକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ସୌଭାଗ୍ଯମତୁଲଂ ଲବ୍ଧଂ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ହିମାତ୍ମଜେ
ହିମାଳୟର କନ୍ୟା ରାଣୀ ଅପୂର୍ବ ଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଵିଶାଲାକ୍ଷି ସୌଭାଗ୍ଯେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଧାରିଣୀ, ଭାଗ୍ୟର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ଵିଯୋଗୋ ନ ଚ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନଥାଏ, ନାହିଁ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ବିରହ।
ନୋପସର୍ଗଭଯଂ ତେଷାଂ ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଵରାନନେ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି, ମୋର ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରିଣୀ, ସେମାନେ କେହି ଦୁଃଖର ଭୟରେ ରହନ୍ତି ନାହିଁ।
ସର୍ଵବାଧାଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଧନଧାନ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ ସଂପୂଜ୍ଯଃ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ସୌଭାଗ୍ଯେକନିଧିର୍ଭଵେତ୍
ସମସ୍ତ ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ, ସେ ଏକମାତ୍ର ଭାଗ୍ୟର ଧନ ହେବେ।
|| ଜାଯତେ ଭୂପତିର୍ଲୋକେ ସାର୍ଵଭୌମୋ ଵରାନନେ ଜାଯତେ ଦୁର୍ଭଗା ନୈଵ ସୌଭାଗ୍ଯେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍
ମୋର ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରିଣୀ, ଏହି ଜଗତରେ ସାର୍ବଭୌମ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଭାଗ୍ୟର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ କେବେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସେ ନାହିଁ।
ନ ଵୈଧଵ୍ଯଂ ନ ଚ ଵ୍ଯାଧିର୍ନାକାଲମରଣଂ ଶ୍ରିଯେ
ଯେଉଁମାନେ ଭାଗ୍ୟର କୃପା ପାଇଥିବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଧବା ଅବସ୍ଥା, ରୋଗ ଓ ଅସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ନଥାଏ।
ଯଥା ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ହରେର୍ନିତ୍ଯଂ ସାଵିତ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସ୍ମୃତା ତଥା ସା ଜାଯତେ ନାରୀ ସୌଭାଗ୍ଯେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍
ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସଦା ହରିଙ୍କର, ସାବିତ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ସେପରି ଭାଗ୍ୟର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେବେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.61.
ଦେବୀ, ଏହି ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତି ଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସୌଭାଗ୍ଯେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ସୌଭାଗ୍ୟେଶ୍ୱର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ନନ' ନାମକ ଏକଷଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ରୂପଵାଞ୍ଜାଯତେ ନରଃ
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ପାଦ୍ମକଲ୍ପେ ମହାଦେଵି ପଦ୍ମୋନାମ ମହୀପତିଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଶ୍ଚତୁରଂତାଯା ଜାତୋ ଧର୍ମରତୋ ବଲୀ
ପଦ୍ମ କଳ୍ପରେ, ମହାଦେବୀ, ପଦ୍ମ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଚାରି ଦିଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଧର୍ମରେ ରତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ସ କଦାଚିନ୍ମହାବାହୁଃ ପ୍ରଭୂତବଲଵାହନଃ
ସେ ଏକ ସମୟରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଅନେକ ଯାନ ଧାରିଥିଲେ।
ବିଲ୍ଵାର୍କଖଦିରାକୀର୍ଣଂ କପିତ୍ଥଧଵସଂକୁଲମ୍
ବିଲ୍ବ, ଅର୍କ ଓ ଖଦିର ଗଛରେ ଭରିଥିବା, କପିଥ୍ଥ ଓ ଧବ ଗଛରେ ଭିଡ଼ିଥିବା ଏକ ସ୍ଥାନରେ,