ପଂଚବ୍ରହ୍ମମଯୈର୍ମଂତ୍ରୈଃ ପଂଚାକ୍ଷରଵପୁର୍ଧରୈଃ
ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ରୂପ ଧାରଣ କରି,
ଅଷ୍ଟଭିଶ୍ଚ ସଦା ଲିଂଗୈରଷ୍ଟଦିକ୍ପାଲପୂଜିତଃ
ଏବଂ ଅଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ସହ, ଅଷ୍ଟ ଦିଗପାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପୂଜିତ,
ଯତ୍ର ସିଦ୍ଧାସ୍ତଥା ଲୋକାନ୍ସ୍ଵାନ୍ସ୍ଵାନ୍ମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରେଶ୍ଵରାଃ 1.3.1.2.
ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଦେବମାନ୍ୟ ନିଜ ଲୋକ ଛାଡ଼ି,
ଏଵଂ ଵସୁଂଧରାପୁଣ୍ଯପରିପାକସମୁଚ୍ଚଯଃ
ଏଭଳି ଭୂମିର ପୁଣ୍ୟର ପକ୍୵ ଫଳ ସଞ୍ଚୟ ହୁଏ ।
କୈଲାସାନ୍ମେରୁଶିଖରାଦାଗତୈର୍ଦେଵସଂଚଯୈଃ
କୈଳାସ ଓ ମେରୁ ଶିଖରରୁ ଆସିଥିବା ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦଳ ସହ,
ଇତି କମଲଜଵକ୍ତ୍ରପଦ୍ମଜାଂ ତଂ ମୁଦିତମନାଃ ସନକୋ ନିଶମ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା
ଏହିପରି କମଳାସନଙ୍କ ମୁଖରୁ କମଳଜଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସନକ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ରହିଲେ ।
ସନକ ଉଵାଚ ଭଗଵନ୍ନରୁଣାଦ୍ରୀଶ ମାହାତ୍ମ୍ଯମିଦମଦ୍ଭୁତମ୍
ସନକ କହିଲେ— ଓ ଭଗବନ୍, ଅରୁଣାଦ୍ରିର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ମହିମା ଏତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଯେ ଦେଖିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ।
ଆଶ୍ଚର୍ଯମେତନ୍ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପଵିନାଶନମ୍
ଏହି ମହିମା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଅନାଦିରଂତରହିତଃ ଶିଵଃ ଶୋଣଚଲାକୃତିଃ
ଅନାଦି ଓ ଅନ୍ତହୀନ ଶିବ ଶୋଣାଚଳର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ସକୃତ୍ସଂକୀର୍ତିତେ ନାମ୍ନି ଶୋଣାଦ୍ରିରିତି ମୁକ୍ତିଦେ
ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା 'ଶୋଣାଦ୍ରି' ନାମଟିକୁ ଏକଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁକ୍ତି ମିଳିଯାଏ।
ଶିଵଶବ୍ଦାମୃତାସ୍ଵାଦଃ ଶିଵାର୍ଚନକଥାକ୍ରମଃ
'ଶିବ' ଶବ୍ଦର ଅମୃତ ରସ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ଏବଂ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଶୃଙ୍ଖଳା ଶିଖିବାକୁ ମିଳେ।
ଉଵାଚ କରୁଣାମୂର୍ତିରରୁଣାଦ୍ରୀଶମାନମନ୍ ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଵତ୍ସ ପାର୍ଵତ୍ଯାଶ୍ଚରିତଂ ଯତ୍ପୁରାତନମ୍
କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତି ଅରୁଣାଦ୍ରିର ନାଥଙ୍କୁ ଆଦର କରି କହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— ଶୁଣ, ପ୍ରିୟ, ପାର୍ବତୀଙ୍କର ପୁରାତନ ଗଳ୍ପଟିକୁ।
ଅରୁଣାଦ୍ରୀଶମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଯଥା ସା ନିର୍ଵୃତାଭଵତ୍
ଅରୁଣାଦ୍ରିର ନାଥଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସେ କିପରି ପରମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ରତ୍ନତୋରଣସଂଯୁତମ୍
ଏଠାରେ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନ ଥିଲା, ଯାହା ରତ୍ନ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରରେ ସଜିଥିଲା।
ପରାର୍ଧ୍ଯ ଦୃଷଦାସ୍ତୀର୍ଣଂ ବଦ୍ଧମୁକ୍ତାଵିତାନକମ୍
ଉତ୍ତମ ମୂଲ୍ୟର ରତ୍ନରେ ପ୍ରସ୍ତରିତ ଏହି ସିଂହାସନ ମୁକ୍ତାର ଚାଦରରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରଲଂବମାଲିକାଜାଲନିନଦଦ୍ଭୃଂଗସଂକୁଲମ୍ 1.3.1.3.
ଏହା ଲଟକିଥିବା ଫୁଲର ମାଳାରେ ଘିରିଥିଲା, ମଧୁମକୁ ଗୁଞ୍ଜନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ପାର୍ଵତୀସିଂହସଂଚାରପରିତ୍ରସ୍ତମହାଗଜମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କର ସିଂହାସନ ଚାଲିବାରେ ମହାଗଜ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଘୂରୁଥିଲା।
ଆସେଵିତପୁରୋରଂଗଂ ଦିକ୍ପାଲକନିଷେଵିତମ୍
ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଉତ୍ତମ ପଶୁମାନେ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିସ୍ତଥା ଦେଵୈଃ ସିଦ୍ଧୈ ରାଜର୍ଷିଭିଵୃତମ୍
ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ରାଜର୍ଷିମାନେ ଭରି ରହିଥିଲେ।
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଧାରସୁଭଗୈରାପୂର୍ଣଂ ଶିଵତତ୍ପରୈଃ
ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଏଠାରେ ଭିଡ଼ ହୋଇଥିଲେ।
ଘଂଟାଟଂକାରସୁଭଗୈର୍ଵେଦଧ୍ଵନିଵିମିଶ୍ରିତୈଃ
ଘଣ୍ଟିର ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଏଠାରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା, ବେଦର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ମିଶିଯାଇଥିଲା।
ଅଲଂଚକାର ଭଗଵନ୍ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାମ୍ଯଯା
ଭଗବାନ୍ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ସଜାଇଥିଲେ।
ଅଂବିକାସହିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵିଜହାର ଦଯାନିଧିଃ
ଦୟାର ନିଧି ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅମ୍ବିକା ସହିତ ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଥିଲେ।
ଗଣାନାଂ ଵିକଟୈର୍ନୃତ୍ଯୈ ରମଯାମାସ ପାର୍ଵତୀମ୍
ଗଣମାନଙ୍କର ଉତ୍କଳାନ୍ତ ନୃତ୍ୟରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।
ଵରାନ୍ପ୍ରଦାଯ ଵିଵିଧାନ୍ଭକ୍ତଲୋକାଯ ଵାଞ୍ଛିତାନ୍
ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଦେଇଥିଲି ।
ଵିଜହାରୋମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ରତ୍ନପ୍ରାସାଦପଂକ୍ତିଷୁ 1.3.1.3.
ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମହଲର ଶାରି ମାଧ୍ୟମରେ ବିଦାୟ ନେଲି ।
କେଲିପର୍ଵତଶୃଂଗେଷୁ ହେମରଂଭାଵନାଂତରେ
ଖେଳା କୁ ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ା ଉପରେ, ସୁବৰ্ণ କଦଳୀ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ,
ଵାତେନ ମଂଦଗତିନା ଵିହାରଵିହତଶ୍ରମଃ
ହଳୁହଳୁ ବାୟୁ ବହିଥିବାରୁ, ଆମର ଘୁଞ୍ଚିବାର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହେଲା ।
ରତିରୂପାଂ ଶିଵାଂ ଦେଵୀଂ ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯସୁନ୍ଦରୀମ୍
ଦେବୀ ଶିବା, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ରୂପରେ ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ, ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ।
ରମଣଂ ଜାନତୀ ମୁଗ୍ଧା ପଶ୍ଚାଦଭ୍ଯେତ୍ଯ ସାଦରମ୍
ସେ ମୂଢ଼ ଭାବରେ, ଆନନ୍ଦ ଜାଣି, ପରେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆସିଲେ ।