ଦିଵ୍ଯମୂର୍ତ୍ତିଧରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଶ୍ରୀସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରପୂର୍ଵତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଦେହଧାରୀ, ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ।
ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଵିପ୍ରତ୍ଵଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପାଇପାରିବ।
ମହାକାଲଵନଂ ରମ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରମଥାପରମ୍ 5.2.60.
ତାପରେ ସେ ଆନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂପୂଜଯାମାସ ପୁଷ୍ପୈର୍ନାନାଵିଧୈସ୍ତଥା
ସେଠାରେ ଯାଇ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲରେ ପୂଜା କଲେ।
ଅହୋ ମହାନ୍ସଭାଗ୍ଯୋସି ଯସ୍ତ୍ଵଯା ତୋଷିତୋଽସ୍ମ୍ଯହମ୍
ହେ, ତୁମେ କେତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ।
ଵରଦୋଽସ୍ମି ଵରାର୍ହାଣାଂ ଶାପଦୋଽସ୍ମି ଦୁରାତ୍ମନାମ
ମୁଁ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦାୟିକା ଦେଉଛି, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଉଛି।
ତତୋଽସୌ ଵିପ୍ରତାଂ ଯାତୋ ମତଂଗୋ ଲିଂଗଦର୍ଶନାତ
ତାପରେ ମତଙ୍ଗ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଲବ୍ଧଂ ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ପ୍ରଭାବରେ ଦୁର୍ଲଭ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଲାଭ ହେଲା।
ମତଂଗେଶ୍ଵରକୋ ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକପ୍ରଦାଯକଃ
ମତଙ୍ଗେଶ୍ୱର ଏହି ଜଗତରେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନିର୍ମର୍ଯାଦା ନିରାଚାରା ନିଃଶଂକାଶ୍ଚାତିଲୋଲୁପାଃ ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ତେଽପି ଯାଂତି ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଯେମାନେ ଅନିୟମିତ, ଅନାଚାରୀ, ଭୟ ନଥିବା ଏବଂ ବେସମ୍ଭଳ ଲୋଭୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଯେ ଵିଶୁଦ୍ଧା ମହାଭାଗା ଧ୍ଯାନିନୋ ମୁକ୍ତିଭାଗିନଃ
ଯେମାନେ ପବିତ୍ର, ଅତିଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ—
ବ୍ରହ୍ମଧ୍ଯାନପରା ଯେ ଚ ଯଜ୍ଞଦାନକ୍ରିଯାରତାଃ
ଯେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାର ଧ୍ୟାନରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଓ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି—
ଯେଽର୍ଚଯଂତି ମହା ଦେଵି ମତଂଗେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରମ 5.2.60.
ଏବଂ ମହାଦେବୀ, ଯେମାନେ ମତଙ୍ଗେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ହେଉଛି ସେ ପ୍ରଭାବ ଯାହା ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ମତଂଗେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯ ଵର୍ଣନଂନାମ ଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହା ସହିତ ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶିଟି ଲିଙ୍ଗର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ 'ମତଙ୍ଗେଶ୍ୱର ମହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସୌଭାଗ୍ଯ ମତୁଲଂ ଲଭେତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ଅପୂର୍ବ ସୌଭାଗ୍ୟ ମିଳେ—
ପ୍ରଧମଂ ପ୍ରାକୃତେ କଲ୍ପେ ରାଜାଭୂଦଶ୍ଵଵାହନଃ
ପ୍ରଥମ ପ୍ରାକୃତିକ କଳ୍ପରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅଶ୍ୱବାହନ।
ଅନେକଯଜ୍ଞକୃତ୍ପ୍ରାଜ୍ଞଃ ସଂଗ୍ରାମେଷ୍ଵପ ରାଜିତଃ
ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ହାରିନଥିଲେ।
କାଶିରାଜସୁତା ସୁଭ୍ରୂ ରୂପେଣାତୀଵ ଶୋଭନା
କାଶୀରାଜଙ୍କର ଝିଅ, ଶୋଭାମୟ ଭୃକୁଟି ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଥିଲା।
ଚତୁଃଷଷ୍ଟିକଲାଯୁକ୍ତା ସଦା ଭର୍ତୃହିତେ ରତା
ଚଉଷଠି କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ସେ ସଦା ପତିଙ୍କ ଭଲରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି।
ପୂର୍ଵକର୍ମଵଶାଦ୍ଦେଵି ଦୁର୍ଭୂଗା ସମଜାଯତ
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମର ଫଳରେ ସେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଶ୍ରୋତ୍ରୋଦ୍ଵେଗକରଂ ଵାକ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ କରୋତି ସା
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏମିତି କଥା କହିଲେ, ଯାହା ଶୁଣି ରାଜାଙ୍କର ମନ ଅସ୍ବସ୍ଥ ହେଲା।
ମୃର୍ଛାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯସହ୍ଯାଂ ସ ତସ୍ଯାଃ ସ୍ପର୍ଶେନ ଭୂପତିଃ ଦହ୍ଯମାନୋଽତିତୀଵ୍ରେଣ ଵହ୍ନିନା ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ରାଜା ଅସହ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଅତି ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିବା ପରି ଅନୁଭବ କରି କଥା କହିଲେ।
ଦ୍ଵାସ୍ଥୈତାଂ ଦୁର୍ଭଗାଂ ଭାର୍ଯାମାଦାଯ ଵିପିନେ ଵନେ
ସେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟିନୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ନିଏଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ି ଆସିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ତତୋ ନୃପସ୍ଯ ଵଚନମଵିଚାର୍ଯମଵେକ୍ଷ୍ଯ ସଃ 5.2.61.
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ବିଚାର ନକରି ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ସା ଚ ତ୍ଯକ୍ତା ଵନେ ଶୂନ୍ଯେ ରୁଦତୀ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେ ଜଣେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ନାରୀ, ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ଅଥ ସା ଚାରୁସର୍ଵାଂଗୀ ତତ୍ରାସକ୍ତାତ୍ମମାନସା
ତାପରେ ସେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ ସେଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମନ ଦେଇ ଲଗି ରହିଲେ।
ନିଶ୍ଵସନ୍ତ୍ଯନଵଦ୍ଯାଂଗୀ ହାହେତି ରୁଦତୀ ମୁହୁଃ
ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ନିର୍ମଳ ଦେହ କମ୍ପିତ ହେଉଥିବା ସେ, ବାରମ୍ବାର 'ହା ହା' ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ନ ଵିହାରେ ନ ଚାହାରେ ରମଣୀଯେ ନ ତଦ୍ଵନେ ତ୍ଯକ୍ତା ତେନ ଵରାରୋହେ ନିନିନ୍ଦ ନିଜଯୌଵନମ୍
ସେ ମଜା ମନୋରଞ୍ଜନରେ, ଖାଦ୍ୟରେ କିମ୍ବା ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟରେ କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ ନାହିଁ; ସେଠି ସେ ଛାଡ଼ିଦିଆଯିବା ପରେ, ନିଜ ଯୌବନକୁ ଦୋଷାରୋପ କଲେ।
ଦୁର୍ଭଗାହଂ କ୍ଵ ଜାତାତ୍ର ଦୁଷ୍ଟଦୈଵଵଶୀକୃତା
ମୁଁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବତୀ, କଠିନ ଭାଗ୍ୟର ଅଧୀନରେ ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।