ତମୁଵାଚ ତତଃ ଶକ୍ରଃ ପୁନରେଵ ମହାଯଶାଃ
ତାପରେ, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ର ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନ ହି ଶକ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତୁମେଵମଚିରାନ୍ନାଶମେଷ୍ଯସି
'ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ନଶ୍ଟ ହେବ।'
ଏଵମୁକ୍ତୋ ମତଂଗସ୍ତୁ ସଂଶିତାତ୍ମା ଦୃଢଵ୍ରତଃ 5.2.60.
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ମତଙ୍ଗ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଓ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ତଦେଵ ଚ ପୁନର୍ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ବଲଵୃତ୍ରହା
ପୁଣିଥରେ, ବଳ ଓ ବୃତ୍ର ନାଶକ ଏହି କଥା ଆଉ କହିଲେ।
ଅନ୍ଯଂ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ମା କୃଥାସ୍ତତ୍ସ୍ଵଯଂ ଶ୍ରମମ୍
'ଅନ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର; ଏହିପାଇଁ ଏତେ କଷ୍ଟ ନେଅ ନାହିଁ।'
ଅତିଷ୍ଠତ ଗଯାଂ ଗତ୍ଵା ସୋଂଗୁଷ୍ଠେନ ଶତଂ ସମାଃ
ସେ ଗୟାକୁ ଯାଇ, ଏକ ଠୁଣ୍ଡା ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଶତ ବର୍ଷ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ତ୍ଵଗସ୍ଥିଭୂତୋ ଧର୍ମାତ୍ମା ତତାପ ପରମଂ ତପଃ
ତାଙ୍କ ଶରୀର ଚର୍ମ ଓ ଅସ୍ଥି ମାତ୍ର ରହିଗଲା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵରାଣାମୀଶ୍ଵରୋ ଦାତା ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତଃ
ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାର ଅଧିପତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଦାତା।
ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯଂ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ତାତ ହ୍ଯସତାଂ ପାପଶୀଲିନାମ୍
'ହେ ପୁତ୍ର, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ପାପୀମାନେ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।'
ବ୍ରାହ୍ମଣେ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଯୋଗକ୍ଷେମଃ ସମାହିତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ରକ୍ଷା ନିହିତ ଅଛି।
ଅନ୍ଯଂ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦୁର୍ଲଭୋଽଯଂ ହି ତେ ଵରଃ
ତୁମେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦାୟିକା ଚାହିଁପାର, କାରଣ ଏହି ଦାୟିକା ତୁମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ତଂ ତୁ ଶୋଚାମି ଯୋ ଲବ୍ଧ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯଂ ନାନୁପାଲଯେତ୍
ମୁଁ ସେଉଠାରେ ଦୁଃଖିତ, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପାଇଲା ପରେ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରେନି।
ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯଂ ଯଦି ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯଂ ତ୍ରିଭିର୍ଵର୍ଣୈଃ ଶତକ୍ରତୋ 5.2.60.
ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ତିନି ଜାତି ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର,
ଵୀତହଵ୍ଯଶ୍ଚ ରାଜର୍ଷିସ୍ତପସା ଵିପ୍ରତାଂ ଗତଃ
ରାଜା ଋଷି ବୀତହବ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଅହିଂସାଦମସତ୍ଯସ୍ଥଃ କଥଂ ନାର୍ହାମି ଵିପ୍ରତାମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଅହିଂସା ଓ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼, ତେଣୁ କିପରି ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ?
ଏତାମଵସ୍ଥାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୈଵଯୋଗାତ୍ପୁରଂଦର
ହେ ପୁରନ୍ଦର, ଭାଗ୍ୟର ଯୋଗରେ ମୁଁ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଯଦହଂ ଯତ୍ନଵାନେଵଂ ନ ଲଭେ ଵିପ୍ରତାଂ ଵିଭୋ
ମୁଁ ଏତେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପାଉନି, ହେ ପ୍ରଭୁ,
ଯଦି ତେଽହମନୁଗ୍ରାହ୍ଯଃ କିଂଚିଦ୍ଵା ସୁକୃତଂ ମମ
ଯଦି ମୁଁ ତୁମର କୃପାର ଯୋଗ୍ୟ ଓ ମୋର କିଛି ପୁଣ୍ୟ ଅଛି,
ଯଥା ମମାକ୍ଷଯା କୀତ୍ତିର୍ଭଵେଦ୍ଵାପି ପୁରଂଦର ।। କର୍ତୁମର୍ହସି ତଦ୍ଦେଵ ଶିରସା ତ୍ଵାଂ ପ୍ରସାଦଯେ
ମୋର କୀର୍ତ୍ତି ଯେପରି ଅକ୍ଷୟ ରହୁ, ଏହି ଦୟା କର, ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ହି ମତଂଗେନ ଵାସଵୋ ବଲଵୃତ୍ରହା
ମତଙ୍ଗଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ବଳବାନ ବୃତ୍ରସୁଦନ ଇନ୍ଦ୍ର
ଦିଵ୍ଯମୂର୍ତ୍ତିଧରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଶ୍ରୀସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରପୂର୍ଵତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଦେହଧାରୀ, ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ।
ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଵିପ୍ରତ୍ଵଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପାଇପାରିବ।
ମହାକାଲଵନଂ ରମ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରମଥାପରମ୍ 5.2.60.
ତାପରେ ସେ ଆନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂପୂଜଯାମାସ ପୁଷ୍ପୈର୍ନାନାଵିଧୈସ୍ତଥା
ସେଠାରେ ଯାଇ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲରେ ପୂଜା କଲେ।
ଅହୋ ମହାନ୍ସଭାଗ୍ଯୋସି ଯସ୍ତ୍ଵଯା ତୋଷିତୋଽସ୍ମ୍ଯହମ୍
ହେ, ତୁମେ କେତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ।
ଵରଦୋଽସ୍ମି ଵରାର୍ହାଣାଂ ଶାପଦୋଽସ୍ମି ଦୁରାତ୍ମନାମ
ମୁଁ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦାୟିକା ଦେଉଛି, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଉଛି।
ତତୋଽସୌ ଵିପ୍ରତାଂ ଯାତୋ ମତଂଗୋ ଲିଂଗଦର୍ଶନାତ
ତାପରେ ମତଙ୍ଗ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଲବ୍ଧଂ ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ପ୍ରଭାବରେ ଦୁର୍ଲଭ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଲାଭ ହେଲା।
ମତଂଗେଶ୍ଵରକୋ ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକପ୍ରଦାଯକଃ
ମତଙ୍ଗେଶ୍ୱର ଏହି ଜଗତରେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନିର୍ମର୍ଯାଦା ନିରାଚାରା ନିଃଶଂକାଶ୍ଚାତିଲୋଲୁପାଃ ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ତେଽପି ଯାଂତି ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଯେମାନେ ଅନିୟମିତ, ଅନାଚାରୀ, ଭୟ ନଥିବା ଏବଂ ବେସମ୍ଭଳ ଲୋଭୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।