ସୌଭାଗ୍ଯେଶ୍ଵରପୂର୍ଵେ ତୁ ସୌଭାଗ୍ଯାରୋଗ୍ଯଦାଯକମ୍
ପୂର୍ବେ ସେଠାରେ ସୌଭାଗ୍ୟେଶ୍ୱର ଥିଲେ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯେନ ସିଦ୍ଧେନ ମଯା ଵୈଂ ନୃପସତ୍ତମ
ସେଠାରେ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ଏବଂ ମୁଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଉପସ୍ଥିତ ଅଛୁ।
ତତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ସର୍ଵେଶଂ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ
ସେଠାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁରାଣୀଙ୍କୁ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖିବ।
ସଂସିଦ୍ଧା ବହଵସ୍ତତ୍ର ସନକାଦ୍ଯା ନରେଶ୍ଵର
ହେ ନରେଶ୍ୱର, ସେଠାରେ ସନକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବହୁ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି।
ଜଗାମ ସହସା ତତ୍ର ସ ରାଜାଶ୍ଵଶିରାସ୍ତଦା
ତାପରେ ରାଜା ଅଶ୍ୱଶିରା ସେଠାକୁ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଅନ୍ଯେ ଚ ବହଵଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସିଦ୍ଧନାଥାସ୍ତଥା ପରେ 5.2.59.
ଅନ୍ୟ ଅନେକ ସିଦ୍ଧ ଓ ସିଦ୍ଧନାଥମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଲିଂଗମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ନୃପସତ୍ତମଃ
ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା—
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵୋ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
ତାପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଦେବତା କହିଲେ, 'ହେ ଧୃଢ଼ବ୍ରତ, ତୁମେ ଏକ ଵର ଚାହିଁ।'
ଲିଂଗସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପେଣୋକ୍ତଂ ଚ ତଚ୍ଛୃଣୁ
ଲିଙ୍ଗର କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଯାହା କହିଲେ, ସେଥିରେ କାନ ଦିଅ।
ଯତ୍ତେ ରୂପଂ ପରଂ ନାଥ ତଦ୍ଦର୍ଶଯ ମମାଚ୍ଯୁତ
'ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମର ଯେଉଁ ପରମ ରୂପ ଅଛି, ସେ ମୋତେ ଦେଖାଅ।'
ଆଜନ୍ମନୋ ଜଗନ୍ନାଥ କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍ ଦୀଯମାନଂ ତ୍ଵଯାଭୀଷ୍ଟଂ ଖ୍ଯାତଂ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ କ୍ଷିତୌ
'ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଜନ୍ମରୁ ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲି କେବେ ତୁମେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଭାବେ ମୋତେ ଦେଖିବି, ଏବଂ ଭୂମିରେ ଖ୍ୟାତ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ଭାବେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବ।'
ନୃପସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲିଂଗେନୋକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଲିଙ୍ଗ କହିଲା, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ପରଂ ରୂପଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣୋଽହଂ ଲିଂଗତାଂ ଗତଃ
'ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି।'
ନ ଚୈତେ ମାଂ ଵିଜାନଂତି ପରମାର୍ଥେନ ପାର୍ଥିଵ
'ହେ ରାଜା, ଏମାନେ ସତ୍ୟରେ ମୋତେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହାନ୍ତି।'
ଏତଦେଵ ହି ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ତ୍ରିଦଶାସ୍ତ୍ଵମୀ
ଏହି ଅଟୁଟ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଅନେକଜନ୍ମସଂଶୁଦ୍ଧା ଯୋଗିନୋ ମଦନୁଗ୍ରହାତ୍ 5.2.59.
ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଯୋଗୀମାନେ ମୋର କୃପାରେ ଏହି ଲାଭ ପାଆନ୍ତି।
ଏଵଂ ହି ବୁଵତସ୍ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଃ ପ୍ରାପ୍ତା ନୃପେଣ ହି
ଏଭଳି କରିବା ସମୟରେ ରାଜା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳତା ଅର୍ଜନ କଲେ।
ଅତୋ ଦେଵି ସୁଵିଖ୍ଯାତଂ ଲିଂଗଂ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ଏହିପରି ଦେବୀ, ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲିଙ୍ଗକୁ 'ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର' ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଅଂଜନଂ ପାଦଲେପଂ ଚ ପାଦୁକାସିଦ୍ଧିରେଵ ଚ
ଅଞ୍ଜନ, ପାଦରେ ଲେପ ଓ ପାଦୁକାର ସିଦ୍ଧି,
ଦିଵ୍ଯୌଷଧୈଶ୍ଚ ଯା ସିଦ୍ଧିର୍ମଂତ୍ରସ୍ପର୍ଶୋଦ୍ଭଵା ଚ ଯା
ଦିବ୍ୟ ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ଯେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ, କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରର ସ୍ପର୍ଶରୁ ଯେ ସିଦ୍ଧି ଆସେ,
ଧର୍ମାର୍ଥକାମ ସିଦ୍ଧିଶ୍ଚ ମୋକ୍ଷସିଦ୍ଧିରନୁତ୍ତମା
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମର ସଫଳତା ଓ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ମୋକ୍ଷ ସିଦ୍ଧି,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ପାପ ନାଶକ ପ୍ରଭାବ ବିବରଣ କରିଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେ ଚତୁରଶୀତି ଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଉନଷଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଵିଦ୍ଧି ପାପହରଂ ଦେଵି ସମୀହିତକରଂ ସଦା
ଦେବୀ, ଏହା ସଦା ପାପ ନାଶ କରେ ଓ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ଏହି କଥା ଜାଣ।
ସୁଗତିର୍ନାମ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ବଭୂଵ ଦ୍ଵାପରେ ଯୁଗେ
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ 'ସୁଗତି' ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ।
ମତଂଗସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋଽଭୂଦ୍ବାଲ୍ଯାଦ୍ଦାରୁଣତାଂ ଗତଃ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠେନ ସହସା ତାଡଯାମାସ ଚାପଲାତ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ 'ମତଙ୍ଗ' ଛୁଆଁଠୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ହୋଇଗଲା; ଦୁଷ୍ଟୁମିରେ ହଠାତ୍ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲା।
ତଂ ତୁ ତୀଵ୍ରାହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗର୍ଦଭୀ ପୁତ୍ରଗୃଦ୍ଧିନୀ
ତାକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆଘାତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଥିବା ଗର୍ଦ୍ଧଭୀ,
ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଦାରୁଣଂ ନାସ୍ତି ମୈତ୍ରୋ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଚ୍ଯତେ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାନେ କେବେ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହଁନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସଦା ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵକୀଯାଂ ଭଜତେ ଚାଥ ପ୍ରକୃତିଂ ମାନଵଃ ସଦା
ତଥାପି ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ନିଜ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।
ଦଂଡକାଷ୍ଠଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ରାସଭୀଂ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ସେ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠକୁ ଛାଡି ଗର୍ଦ୍ଧଭୀକୁ କଥା କହିଲା।