ଜୈଗୀଷଵ୍ଯୋଽଥ ରୁଦ୍ରସ୍ତୁ ତସ୍ଯୈଵାଂକେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ରୁଦ୍ର ହେଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଆଂକୁରେ ବସିଥିଲେ।
କୌତୁକାତ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ଭୀତଃ କଂପିତକନ୍ଧରଃ ସର୍ଵରୂପୀ ହରିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସର୍ଵଗଃ ସର୍ଵଦଃ ସ୍ମୃତଃ
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ଭୟରେ କମ୍ପିଥିବା ଗଳାରେ ସେ କହିଲେ, 'ହରି, ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରୀ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଉଥିବା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେହି ହରିକୁ ସମସ୍ତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି।'
ତତୋ ଵାକ୍ଯାଵସାନେ ତୁ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଶ୍ଚ ସଂସଦି
ତାପରେ, ଉକ୍ତିର ଶେଷରେ, ରାଜାଙ୍କର ସଭାରେ,
ଅଶ୍ଵା ଗାଵୋ ହଯାଃ ସିଂହା ଵ୍ଯାଘ୍ରା ଗୋମହିଷାସ୍ତଥା
ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଅଶ୍ୱ, ସିଂହ, ବାଘ ଓ ମହିଷ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦୃଶ୍ଯଂତେ ରାଜଭଵନେ କୋଟିଶଃ ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ପର୍ବତକନ୍ୟା ରାଜଭବନରେ କୋଟିକୋଟି ପଶୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ଯାଵଚ୍ଚିଂତଯତେ କିଂ ସ୍ଯାତ୍ତାଵଜ୍ଜ୍ଞାତଂ ନୃପେଣ ହି 5.2.59.
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜା କଣ ହେବ ଭାବିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ଜଣାପଡ଼ିଲା।
କୃତାଂଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ରାଜାଽଶ୍ଵଶିରାସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ରାଜା ଅଶ୍ୱଶିରା ହାତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ସାମର୍ଥ୍ଯମୀଦୃଶଂ ଲବ୍ଧଂ କସ୍ମାଦ୍ଵୈ ତପସୋ ବଲାତ୍
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହିପରି ଶକ୍ତି କିପରି ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ମିଳିଲା?'
ସଫଲା ମେ ମନୋଵୃତ୍ତିର୍ଯୁଵଯୋର୍ଦର୍ଶନେନ ଵୈ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋର ମନସ୍କାମନା ପୂରଣ ହୋଇଗଲା।
ମହାକାଲଵନେ ରାଜନ୍ଵିଦ୍ଯତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ହେ ରାଜା, ବଡ଼ କାଳବନରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ସୌଭାଗ୍ଯେଶ୍ଵରପୂର୍ଵେ ତୁ ସୌଭାଗ୍ଯାରୋଗ୍ଯଦାଯକମ୍
ପୂର୍ବେ ସେଠାରେ ସୌଭାଗ୍ୟେଶ୍ୱର ଥିଲେ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯେନ ସିଦ୍ଧେନ ମଯା ଵୈଂ ନୃପସତ୍ତମ
ସେଠାରେ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ଏବଂ ମୁଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଉପସ୍ଥିତ ଅଛୁ।
ତତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ସର୍ଵେଶଂ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ
ସେଠାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁରାଣୀଙ୍କୁ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖିବ।
ସଂସିଦ୍ଧା ବହଵସ୍ତତ୍ର ସନକାଦ୍ଯା ନରେଶ୍ଵର
ହେ ନରେଶ୍ୱର, ସେଠାରେ ସନକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବହୁ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି।
ଜଗାମ ସହସା ତତ୍ର ସ ରାଜାଶ୍ଵଶିରାସ୍ତଦା
ତାପରେ ରାଜା ଅଶ୍ୱଶିରା ସେଠାକୁ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଅନ୍ଯେ ଚ ବହଵଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସିଦ୍ଧନାଥାସ୍ତଥା ପରେ 5.2.59.
ଅନ୍ୟ ଅନେକ ସିଦ୍ଧ ଓ ସିଦ୍ଧନାଥମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଲିଂଗମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ନୃପସତ୍ତମଃ
ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା—
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵୋ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
ତାପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଦେବତା କହିଲେ, 'ହେ ଧୃଢ଼ବ୍ରତ, ତୁମେ ଏକ ଵର ଚାହିଁ।'
ଲିଂଗସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପେଣୋକ୍ତଂ ଚ ତଚ୍ଛୃଣୁ
ଲିଙ୍ଗର କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଯାହା କହିଲେ, ସେଥିରେ କାନ ଦିଅ।
ଯତ୍ତେ ରୂପଂ ପରଂ ନାଥ ତଦ୍ଦର୍ଶଯ ମମାଚ୍ଯୁତ
'ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମର ଯେଉଁ ପରମ ରୂପ ଅଛି, ସେ ମୋତେ ଦେଖାଅ।'
ଆଜନ୍ମନୋ ଜଗନ୍ନାଥ କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍ ଦୀଯମାନଂ ତ୍ଵଯାଭୀଷ୍ଟଂ ଖ୍ଯାତଂ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ କ୍ଷିତୌ
'ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଜନ୍ମରୁ ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲି କେବେ ତୁମେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଭାବେ ମୋତେ ଦେଖିବି, ଏବଂ ଭୂମିରେ ଖ୍ୟାତ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ଭାବେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବ।'
ନୃପସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲିଂଗେନୋକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଲିଙ୍ଗ କହିଲା, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ପରଂ ରୂପଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣୋଽହଂ ଲିଂଗତାଂ ଗତଃ
'ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁଁ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି।'
ନ ଚୈତେ ମାଂ ଵିଜାନଂତି ପରମାର୍ଥେନ ପାର୍ଥିଵ
'ହେ ରାଜା, ଏମାନେ ସତ୍ୟରେ ମୋତେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହାନ୍ତି।'
ଏତଦେଵ ହି ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ତ୍ରିଦଶାସ୍ତ୍ଵମୀ
ଏହି ଅଟୁଟ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଅନେକଜନ୍ମସଂଶୁଦ୍ଧା ଯୋଗିନୋ ମଦନୁଗ୍ରହାତ୍ 5.2.59.
ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଯୋଗୀମାନେ ମୋର କୃପାରେ ଏହି ଲାଭ ପାଆନ୍ତି।
ଏଵଂ ହି ବୁଵତସ୍ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଃ ପ୍ରାପ୍ତା ନୃପେଣ ହି
ଏଭଳି କରିବା ସମୟରେ ରାଜା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳତା ଅର୍ଜନ କଲେ।
ଅତୋ ଦେଵି ସୁଵିଖ୍ଯାତଂ ଲିଂଗଂ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ଏହିପରି ଦେବୀ, ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲିଙ୍ଗକୁ 'ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର' ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଅଂଜନଂ ପାଦଲେପଂ ଚ ପାଦୁକାସିଦ୍ଧିରେଵ ଚ
ଅଞ୍ଜନ, ପାଦରେ ଲେପ ଓ ପାଦୁକାର ସିଦ୍ଧି,
ଦିଵ୍ଯୌଷଧୈଶ୍ଚ ଯା ସିଦ୍ଧିର୍ମଂତ୍ରସ୍ପର୍ଶୋଦ୍ଭଵା ଚ ଯା
ଦିବ୍ୟ ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ଯେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ, କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରର ସ୍ପର୍ଶରୁ ଯେ ସିଦ୍ଧି ଆସେ,