ଇତି ପୃଷ୍ଟସ୍ତଦା ତେନ ପ୍ରାର୍ଥିତେନ ଯଶସ୍ଵିନା
ସେ ସମୟରେ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବା ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦିଆଗଲା।
କ ଏଷ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ରାଜଂସ୍ତ୍ଵଯା ନାରାଯଣୋଽଧୁନା
ହେ ରାଜା, ଏହି ଯେଉଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆପଣ ଏବେ କହୁଛନ୍ତି, ସେ କିଏ?
ଯୁଵାଂ ନାରାଯଣୌ କସ୍ମାଦିତି ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ସଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଆପଣମାନେ ଦୁଇଜଣ ନାରାୟଣ କାହିଁକି ଅଛନ୍ତି?'
ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାପାଣିଃ ପୀତଵାସା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ
ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେଖାଗଲେ।
ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂସିଦ୍ଧୌ ଯୋଗକୋଵିଦୌ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏହି ଦୁଇଜଣ ସିଦ୍ଧ ମନେ କଲେ।
କପିଲୋ ମଂତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯାତ୍ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ବଭୂଵ ହ
ମନ୍ତ୍ରର ମହିମାରେ କପିଳ ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ ହେଇଗଲେ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଶ୍ଚ ଗରୁଡସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ସମଜାଯତ 5.2.59.
ଏବଂ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଗରୁଡ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ଗରୁଡସ୍ଥଂ ସନାତନମ୍ ଉଵାଚ କ୍ଷାମ୍ଯତାଂ ସିଦ୍ଧୌ ନାଯଂ ଵିଷ୍ଣୁରଥେଦୃଶଃ
ଗରୁଡ ଉପରେ ବସିଥିବା ଶାଶ୍ୱତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ କହିଲେ, 'ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର, ଏହି ରୂପରେ ବିଷ୍ଣୁ ନୁହଁନ୍ତି।'
ଇତି ରାଜ୍ଞୋ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦା ତୌ ସିଦ୍ଧସତ୍ତମୌ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ସେହି ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧ ମନେ କଲେ।
କପିଲଃ ପଦ୍ମନାଭସ୍ତୁ ପଦ୍ମମଧ୍ଯେ ପ୍ରଜାପତିଃ
କପିଳ ପଦ୍ମନାଭ ହେଲେ, ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜାପତି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯୋଽଥ ରୁଦ୍ରସ୍ତୁ ତସ୍ଯୈଵାଂକେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ରୁଦ୍ର ହେଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଆଂକୁରେ ବସିଥିଲେ।
କୌତୁକାତ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ଭୀତଃ କଂପିତକନ୍ଧରଃ ସର୍ଵରୂପୀ ହରିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସର୍ଵଗଃ ସର୍ଵଦଃ ସ୍ମୃତଃ
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ଭୟରେ କମ୍ପିଥିବା ଗଳାରେ ସେ କହିଲେ, 'ହରି, ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରୀ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଉଥିବା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେହି ହରିକୁ ସମସ୍ତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି।'
ତତୋ ଵାକ୍ଯାଵସାନେ ତୁ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଶ୍ଚ ସଂସଦି
ତାପରେ, ଉକ୍ତିର ଶେଷରେ, ରାଜାଙ୍କର ସଭାରେ,
ଅଶ୍ଵା ଗାଵୋ ହଯାଃ ସିଂହା ଵ୍ଯାଘ୍ରା ଗୋମହିଷାସ୍ତଥା
ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଅଶ୍ୱ, ସିଂହ, ବାଘ ଓ ମହିଷ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦୃଶ୍ଯଂତେ ରାଜଭଵନେ କୋଟିଶଃ ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ପର୍ବତକନ୍ୟା ରାଜଭବନରେ କୋଟିକୋଟି ପଶୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ଯାଵଚ୍ଚିଂତଯତେ କିଂ ସ୍ଯାତ୍ତାଵଜ୍ଜ୍ଞାତଂ ନୃପେଣ ହି 5.2.59.
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜା କଣ ହେବ ଭାବିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ଜଣାପଡ଼ିଲା।
କୃତାଂଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ରାଜାଽଶ୍ଵଶିରାସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ରାଜା ଅଶ୍ୱଶିରା ହାତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ସାମର୍ଥ୍ଯମୀଦୃଶଂ ଲବ୍ଧଂ କସ୍ମାଦ୍ଵୈ ତପସୋ ବଲାତ୍
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହିପରି ଶକ୍ତି କିପରି ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ମିଳିଲା?'
ସଫଲା ମେ ମନୋଵୃତ୍ତିର୍ଯୁଵଯୋର୍ଦର୍ଶନେନ ଵୈ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋର ମନସ୍କାମନା ପୂରଣ ହୋଇଗଲା।
ମହାକାଲଵନେ ରାଜନ୍ଵିଦ୍ଯତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ହେ ରାଜା, ବଡ଼ କାଳବନରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ସୌଭାଗ୍ଯେଶ୍ଵରପୂର୍ଵେ ତୁ ସୌଭାଗ୍ଯାରୋଗ୍ଯଦାଯକମ୍
ପୂର୍ବେ ସେଠାରେ ସୌଭାଗ୍ୟେଶ୍ୱର ଥିଲେ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯେନ ସିଦ୍ଧେନ ମଯା ଵୈଂ ନୃପସତ୍ତମ
ସେଠାରେ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ଏବଂ ମୁଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଉପସ୍ଥିତ ଅଛୁ।
ତତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ସର୍ଵେଶଂ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ
ସେଠାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁରାଣୀଙ୍କୁ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରଣ କରିଥିବା ଦେଖିବ।
ସଂସିଦ୍ଧା ବହଵସ୍ତତ୍ର ସନକାଦ୍ଯା ନରେଶ୍ଵର
ହେ ନରେଶ୍ୱର, ସେଠାରେ ସନକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବହୁ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି।
ଜଗାମ ସହସା ତତ୍ର ସ ରାଜାଶ୍ଵଶିରାସ୍ତଦା
ତାପରେ ରାଜା ଅଶ୍ୱଶିରା ସେଠାକୁ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଅନ୍ଯେ ଚ ବହଵଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସିଦ୍ଧନାଥାସ୍ତଥା ପରେ 5.2.59.
ଅନ୍ୟ ଅନେକ ସିଦ୍ଧ ଓ ସିଦ୍ଧନାଥମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଲିଂଗମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ନୃପସତ୍ତମଃ
ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା—
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵୋ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
ତାପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଦେବତା କହିଲେ, 'ହେ ଧୃଢ଼ବ୍ରତ, ତୁମେ ଏକ ଵର ଚାହିଁ।'
ଲିଂଗସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପେଣୋକ୍ତଂ ଚ ତଚ୍ଛୃଣୁ
ଲିଙ୍ଗର କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଯାହା କହିଲେ, ସେଥିରେ କାନ ଦିଅ।
ଯତ୍ତେ ରୂପଂ ପରଂ ନାଥ ତଦ୍ଦର୍ଶଯ ମମାଚ୍ଯୁତ
'ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମର ଯେଉଁ ପରମ ରୂପ ଅଛି, ସେ ମୋତେ ଦେଖାଅ।'