ଅଂଗପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ କୁର୍ଵନ୍ନଷ୍ଟୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ଦେହରେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ହରାଇଥିବା ସମ୍ପଦ ସହିତ,
ଆଵାମପ୍ଯଵିମୁଂଚଂତୌ ସଦା ତ୍ଵତ୍ପାଦପଂକଜମ୍
ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ କେବେ ଛାଡ଼େନି,
ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣଵେ ଚଂଦ୍ରଶେଖରଃ 1.3.1.2.
ଏଭଳି କହି, 'ତଥା ହେଉ', ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ ।
ତୈଜସଂ ଲିଂଗମେତଦ୍ଧି ସର୍ଵଲୋକୈକକାରଣମ୍
ଏହି ତେଜୋମୟ ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କାରଣ ।
ଯୁଗାଂତସମଯେ କ୍ଷୁବ୍ଧୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିରପି ସାଗରୈଃ
ଯୁଗାନ୍ତ ସମୟରେ, ଚାରି ସମୁଦ୍ର ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ,
ଗଜପ୍ରମାଣୈଃ ପୃଷତୈଃ ପୂରଯଂତୋ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ହାତୀ ପରି ମୋଟା ବର୍ଷାଧାରା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକକୁ ପୂରିଦେଉଛନ୍ତି,
ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ଭୂତସଂହାରେ ପ୍ରକୃତୌ ପ୍ରତିସଂଚରେ
ଭୂତମାନଙ୍କର ଲୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ପ୍ରକୃତି ଆପଣ ଦେଖିବାକୁ ଫେରିଯାଉଛି,
ମଯା ଚାହୂଯମାନେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଲଯାନଂତରଂ ପୁନଃ
ମୁଁ ପୁନି ପ୍ରଳୟ ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକି ଆଣିଲେ,
ସର୍ଵାସାମପି ଵିଦ୍ଯାନାଂ କଲାନାଂ ଶାସ୍ତ୍ରସଂପଦାମ୍
ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟା, କଳା ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଧନ,
ଯଦ୍ଗୁହାଗହ୍ଵରାଂତସ୍ସ୍ଥା ମୁନଯଃ ଶଂସିତଵ୍ରତାଃ
ଯେଉଁଥିରେ ଗୁହା ଓ ପାହାଡ଼ ଗହ୍ୱରେ ବସିଥିବା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରତୀ ଋଷିମାନେ,
ପଂଚବ୍ରହ୍ମମଯୈର୍ମଂତ୍ରୈଃ ପଂଚାକ୍ଷରଵପୁର୍ଧରୈଃ
ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ରୂପ ଧାରଣ କରି,
ଅଷ୍ଟଭିଶ୍ଚ ସଦା ଲିଂଗୈରଷ୍ଟଦିକ୍ପାଲପୂଜିତଃ
ଏବଂ ଅଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ସହ, ଅଷ୍ଟ ଦିଗପାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପୂଜିତ,
ଯତ୍ର ସିଦ୍ଧାସ୍ତଥା ଲୋକାନ୍ସ୍ଵାନ୍ସ୍ଵାନ୍ମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରେଶ୍ଵରାଃ 1.3.1.2.
ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଦେବମାନ୍ୟ ନିଜ ଲୋକ ଛାଡ଼ି,
ଏଵଂ ଵସୁଂଧରାପୁଣ୍ଯପରିପାକସମୁଚ୍ଚଯଃ
ଏଭଳି ଭୂମିର ପୁଣ୍ୟର ପକ୍୵ ଫଳ ସଞ୍ଚୟ ହୁଏ ।
କୈଲାସାନ୍ମେରୁଶିଖରାଦାଗତୈର୍ଦେଵସଂଚଯୈଃ
କୈଳାସ ଓ ମେରୁ ଶିଖରରୁ ଆସିଥିବା ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦଳ ସହ,
ଇତି କମଲଜଵକ୍ତ୍ରପଦ୍ମଜାଂ ତଂ ମୁଦିତମନାଃ ସନକୋ ନିଶମ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା
ଏହିପରି କମଳାସନଙ୍କ ମୁଖରୁ କମଳଜଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସନକ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ରହିଲେ ।
ସନକ ଉଵାଚ ଭଗଵନ୍ନରୁଣାଦ୍ରୀଶ ମାହାତ୍ମ୍ଯମିଦମଦ୍ଭୁତମ୍
ସନକ କହିଲେ— ଓ ଭଗବନ୍, ଅରୁଣାଦ୍ରିର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ମହିମା ଏତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଯେ ଦେଖିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ।
ଆଶ୍ଚର୍ଯମେତନ୍ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପଵିନାଶନମ୍
ଏହି ମହିମା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଅନାଦିରଂତରହିତଃ ଶିଵଃ ଶୋଣଚଲାକୃତିଃ
ଅନାଦି ଓ ଅନ୍ତହୀନ ଶିବ ଶୋଣାଚଳର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ସକୃତ୍ସଂକୀର୍ତିତେ ନାମ୍ନି ଶୋଣାଦ୍ରିରିତି ମୁକ୍ତିଦେ
ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା 'ଶୋଣାଦ୍ରି' ନାମଟିକୁ ଏକଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁକ୍ତି ମିଳିଯାଏ।
ଶିଵଶବ୍ଦାମୃତାସ୍ଵାଦଃ ଶିଵାର୍ଚନକଥାକ୍ରମଃ
'ଶିବ' ଶବ୍ଦର ଅମୃତ ରସ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ଏବଂ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଶୃଙ୍ଖଳା ଶିଖିବାକୁ ମିଳେ।
ଉଵାଚ କରୁଣାମୂର୍ତିରରୁଣାଦ୍ରୀଶମାନମନ୍ ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଵତ୍ସ ପାର୍ଵତ୍ଯାଶ୍ଚରିତଂ ଯତ୍ପୁରାତନମ୍
କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତି ଅରୁଣାଦ୍ରିର ନାଥଙ୍କୁ ଆଦର କରି କହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— ଶୁଣ, ପ୍ରିୟ, ପାର୍ବତୀଙ୍କର ପୁରାତନ ଗଳ୍ପଟିକୁ।
ଅରୁଣାଦ୍ରୀଶମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଯଥା ସା ନିର୍ଵୃତାଭଵତ୍
ଅରୁଣାଦ୍ରିର ନାଥଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସେ କିପରି ପରମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ରତ୍ନତୋରଣସଂଯୁତମ୍
ଏଠାରେ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନ ଥିଲା, ଯାହା ରତ୍ନ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରରେ ସଜିଥିଲା।
ପରାର୍ଧ୍ଯ ଦୃଷଦାସ୍ତୀର୍ଣଂ ବଦ୍ଧମୁକ୍ତାଵିତାନକମ୍
ଉତ୍ତମ ମୂଲ୍ୟର ରତ୍ନରେ ପ୍ରସ୍ତରିତ ଏହି ସିଂହାସନ ମୁକ୍ତାର ଚାଦରରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରଲଂବମାଲିକାଜାଲନିନଦଦ୍ଭୃଂଗସଂକୁଲମ୍ 1.3.1.3.
ଏହା ଲଟକିଥିବା ଫୁଲର ମାଳାରେ ଘିରିଥିଲା, ମଧୁମକୁ ଗୁଞ୍ଜନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ପାର୍ଵତୀସିଂହସଂଚାରପରିତ୍ରସ୍ତମହାଗଜମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କର ସିଂହାସନ ଚାଲିବାରେ ମହାଗଜ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଘୂରୁଥିଲା।
ଆସେଵିତପୁରୋରଂଗଂ ଦିକ୍ପାଲକନିଷେଵିତମ୍
ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଉତ୍ତମ ପଶୁମାନେ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିସ୍ତଥା ଦେଵୈଃ ସିଦ୍ଧୈ ରାଜର୍ଷିଭିଵୃତମ୍
ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ରାଜର୍ଷିମାନେ ଭରି ରହିଥିଲେ।
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଧାରସୁଭଗୈରାପୂର୍ଣଂ ଶିଵତତ୍ପରୈଃ
ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଏଠାରେ ଭିଡ଼ ହୋଇଥିଲେ।