ସ୍ନାତଶ୍ଚାଵଭୃଥେ ହୃଷ୍ଟୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ପରିଵାରିତଃ
ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନ କରି, ଖୁସି ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ନାନୌଷଧିପ୍ରଭାଵଜ୍ଞୋ ମଂତ୍ରତଂତ୍ର ଵିଶାରଦଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ଔଷଧିର ଗୁଣ ଜାଣୁଥିଲେ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଓ ତନ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ତଯୋସ୍ତ୍ଵରିତମୁତ୍ଥାଯ ସ ରାଜାଭ୍ଯାଗତକ୍ରିଯାମ୍
ସେ ରାଜା ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ ଆସିଥିବା ଅତିଥିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତାଵର୍ଚିତାଵାସନସ୍ଥୌ କ୍ଷମାଶୀଲୌ ଶୁଚିଵ୍ରତୌ ଅନେକସୃଷ୍ଟିସଂହାରସ୍ଥିତିକାର୍ଯପରାଯଣୌ
ସେମାନେ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ, ପୂଜିତ ହେଲେ, କ୍ଷମାଶୀଳ ଓ ପବିତ୍ର ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ଅନେକ ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
ଉଦଯାଦିତ୍ଯସଂକାଶୌ ଵିଭାଵସୁସମଦ୍ଯୁତୀ
ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅଗ୍ନିର ଭାସା ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ।
ଵିନଯେନୋପସଂଗମ୍ଯ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାଭିଵାଦ୍ଯ ଚ
ବିନୟ ସହିତ ସେ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ପଦେ ପଦେ ନମସ୍କାର କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ଧ୍ଯାତୋଥ ପୂଜିତୋ ନୄଣାଂ ମୁକ୍ତିଦୋ ଭଵବଂଧନାତ୍ ।। 5.2.59.
ଯେଉଁଠି ସେ ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସଂସ୍ମୃତେ ତୁ ହୃଷୀକେଶେ ନରାଣାଂ କୋଟିଜନ୍ମଜମ୍
ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ସମାରାଧ୍ଯ ଜଗନ୍ନାଥଂ ଶକ୍ରାଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରିଦିଵୌକସଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ।
ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରା ରୋଗୈର୍ଦୁଃଖାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ରୋଗ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଦେଖାଯାଏ।
ଇତି ପୃଷ୍ଟସ୍ତଦା ତେନ ପ୍ରାର୍ଥିତେନ ଯଶସ୍ଵିନା
ସେ ସମୟରେ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବା ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦିଆଗଲା।
କ ଏଷ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ରାଜଂସ୍ତ୍ଵଯା ନାରାଯଣୋଽଧୁନା
ହେ ରାଜା, ଏହି ଯେଉଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆପଣ ଏବେ କହୁଛନ୍ତି, ସେ କିଏ?
ଯୁଵାଂ ନାରାଯଣୌ କସ୍ମାଦିତି ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ସଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଆପଣମାନେ ଦୁଇଜଣ ନାରାୟଣ କାହିଁକି ଅଛନ୍ତି?'
ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାପାଣିଃ ପୀତଵାସା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ
ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେଖାଗଲେ।
ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂସିଦ୍ଧୌ ଯୋଗକୋଵିଦୌ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏହି ଦୁଇଜଣ ସିଦ୍ଧ ମନେ କଲେ।
କପିଲୋ ମଂତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯାତ୍ସ୍ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ବଭୂଵ ହ
ମନ୍ତ୍ରର ମହିମାରେ କପିଳ ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ ହେଇଗଲେ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଶ୍ଚ ଗରୁଡସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ସମଜାଯତ 5.2.59.
ଏବଂ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଗରୁଡ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ଗରୁଡସ୍ଥଂ ସନାତନମ୍ ଉଵାଚ କ୍ଷାମ୍ଯତାଂ ସିଦ୍ଧୌ ନାଯଂ ଵିଷ୍ଣୁରଥେଦୃଶଃ
ଗରୁଡ ଉପରେ ବସିଥିବା ଶାଶ୍ୱତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ କହିଲେ, 'ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର, ଏହି ରୂପରେ ବିଷ୍ଣୁ ନୁହଁନ୍ତି।'
ଇତି ରାଜ୍ଞୋ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦା ତୌ ସିଦ୍ଧସତ୍ତମୌ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ସେହି ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧ ମନେ କଲେ।
କପିଲଃ ପଦ୍ମନାଭସ୍ତୁ ପଦ୍ମମଧ୍ଯେ ପ୍ରଜାପତିଃ
କପିଳ ପଦ୍ମନାଭ ହେଲେ, ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜାପତି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଜୈଗୀଷଵ୍ଯୋଽଥ ରୁଦ୍ରସ୍ତୁ ତସ୍ଯୈଵାଂକେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ରୁଦ୍ର ହେଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଆଂକୁରେ ବସିଥିଲେ।
କୌତୁକାତ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ଭୀତଃ କଂପିତକନ୍ଧରଃ ସର୍ଵରୂପୀ ହରିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସର୍ଵଗଃ ସର୍ଵଦଃ ସ୍ମୃତଃ
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ଭୟରେ କମ୍ପିଥିବା ଗଳାରେ ସେ କହିଲେ, 'ହରି, ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରୀ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଉଥିବା, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେହି ହରିକୁ ସମସ୍ତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି।'
ତତୋ ଵାକ୍ଯାଵସାନେ ତୁ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଶ୍ଚ ସଂସଦି
ତାପରେ, ଉକ୍ତିର ଶେଷରେ, ରାଜାଙ୍କର ସଭାରେ,
ଅଶ୍ଵା ଗାଵୋ ହଯାଃ ସିଂହା ଵ୍ଯାଘ୍ରା ଗୋମହିଷାସ୍ତଥା
ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଅଶ୍ୱ, ସିଂହ, ବାଘ ଓ ମହିଷ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦୃଶ୍ଯଂତେ ରାଜଭଵନେ କୋଟିଶଃ ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ପର୍ବତକନ୍ୟା ରାଜଭବନରେ କୋଟିକୋଟି ପଶୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ଯାଵଚ୍ଚିଂତଯତେ କିଂ ସ୍ଯାତ୍ତାଵଜ୍ଜ୍ଞାତଂ ନୃପେଣ ହି 5.2.59.
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜା କଣ ହେବ ଭାବିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ଜଣାପଡ଼ିଲା।
କୃତାଂଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ରାଜାଽଶ୍ଵଶିରାସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ରାଜା ଅଶ୍ୱଶିରା ହାତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ସାମର୍ଥ୍ଯମୀଦୃଶଂ ଲବ୍ଧଂ କସ୍ମାଦ୍ଵୈ ତପସୋ ବଲାତ୍
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହିପରି ଶକ୍ତି କିପରି ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ମିଳିଲା?'
ସଫଲା ମେ ମନୋଵୃତ୍ତିର୍ଯୁଵଯୋର୍ଦର୍ଶନେନ ଵୈ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋର ମନସ୍କାମନା ପୂରଣ ହୋଇଗଲା।
ମହାକାଲଵନେ ରାଜନ୍ଵିଦ୍ଯତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ହେ ରାଜା, ବଡ଼ କାଳବନରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।