ଯାସ୍ଯଂତି ସୁଚିରଂ କାଲଂ ମମ ଲୋକଂ ସନାତନମ୍
ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।
ଵ୍ଯାଧିତୋ ଯଦି ଵା ଦୀନୋ ଦୁଃଖିତୋ ଵା ଭଵେନ୍ନରଃ ଦୀପ୍ତକାଂଚନଵର୍ଣାଭୈର୍ଵିମାନୈଃ ସାର୍ଵକାମିକୈଃ
ଯଦି କେହି ରୋଗୀ, ଦୁଃଖୀ କିମ୍ବା ଦରିଦ୍ର ହୁଏ, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ରଙ୍ଗର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିବେ।
ଗଂଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଵର୍ଗେ ମୋଦତି ମାନଵଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ମଣିଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ।
ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟଃ ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ ରାଜା ଵା ରାଜତୁଲ୍ଯୋ ଵା ଜଂବୂଦ୍ଵୀପପତିର୍ଭଵେତ୍
ତାପରେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳକୁ ପଡିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, ସେ ରାଜା କିମ୍ବା ରାଜା ସମାନ, କିମ୍ବା ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ନାଥ ହେବେ।
ଯଃ ପୂଜଯତି ଦେଵେଶଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯା ଯୁତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରି ସହ ଦେବମାନ୍ୟ ଠାକୁରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଯାହା କହିଲି, ଏହି ହେଉଛି ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ତାଙ୍କର ମହିମା।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଘଣ୍ଟେଶ୍ଵର ମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ, ଚଉରାଶିଟି ଲିଙ୍ଗର ମହିମାରେ, ଘଣ୍ଟେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ସତାବନ୍ତି ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ।
ଅଷ୍ଟାଧିକଂ ଵିଜାନୀହି ପଂଚାଶତ୍ତମମୀଶ୍ଵରମ୍
ଅଷ୍ଟାପଞ୍ଚାଶତ ଠାରୁ ଆଉ ଏକ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅଠାବନ୍ତି ଠାକୁରଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ।
ଆସୀତ୍ପ୍ରଥମକଲ୍ପେ ତୁ ମନୁଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵଃ ପୁରା
ପ୍ରଥମ କଳ୍ପରେ ପୁରୁଣା ସ୍ୱାୟଂଭୁବ ମନୁ ଥିଲେ।
ସ ଚେଷ୍ଟ୍ଵା ବହୁଭିର୍ଯଜ୍ଞୈଃ ସମାପ୍ତଵରଦକ୍ଷିଣୈଃ
ସେ ବହୁ ்ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଦାନ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ସ୍ଵଯଂ ଵିଶାଲାଂ ବଦରୀଂ ଗତ୍ଵା ତେପେ ମହତ୍ତପଃ
ସେ ନିଜେ ବିଶାଳ ବଦରୀକୁ ଯାଇ, ମହାତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ପୂଜିତୋ ଵିଷ୍ଟରାର୍ଘେଣ ରାଜ୍ଞା ପ୍ରିଯଵ୍ରତେନ ଚ
ସେ ରାଜା ପ୍ରିୟବ୍ରତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବି ଅଧିକ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ କଥଯାମାସ ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ଏଭଳି କୁହାଯିବା ପରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସା ଚ ପୃଷ୍ଟା ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ କସ୍ମାଦ୍ଵସସି ନିର୍ଜନେ
ଏବଂ ବିଶାଳ ନୟନିଙ୍କୁ ପଚାରାଯିଲା, 'ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ଏକାକି ଥାଉଛ?'
କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଚାରୁସର୍ଵାଂଗି ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଶୋଭନେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋତେ କହ, ମୁଁ କଣ କରିବା ଉଚିତ?
ସ୍ମୃତ୍ଵା ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତା ଯାଵତ୍ତାଵନ୍ମେ ଜ୍ଞାନମୁତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ଚୁପଚାପ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲି, ସେବେ ମୋ ମନରେ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ଆସିଗଲା।
ତତୋଽହଂ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଶ୍ଚିଂତାମୋହସମନ୍ଵିତଃ 5.2.58.
ତାପରେ ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱନ୍ଦ ଓ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲି।
ତାଵଦ୍ଦିଵ୍ଯଃ ପୁମାଂସ୍ତସ୍ଯାଃ ଶରୀରେ ସମଦୃଶ୍ଯତ ତସ୍ଯାପି ହୃଦଯେ ଚାନ୍ଯସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସେ ସମୟରେ, ସେ ଝିଅର ଦେହରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ଦେଖାଦେଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଆଉ ଜଣେ, ତୃତୀୟ ଜଣେ ଥିଲେ।
ତତଃ ପୃଷ୍ଟା ମଯା ଦେଵୀ ସା କୁମାରୀ କଥଂଚନ
ତାପରେ ମୁଁ କିଛିଭଳି ଭାବେ ସେ ଦେବୀ, ସେ କୁମାରୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲି।
ମାଂ ନ ଜାନାସି ଯେନ ତ୍ଵମତୋ ଵେଦା ହୃତାସ୍ତଵ
ତୁମେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହ, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମର ବେଦ ହରାଇଯାଇଛି?
ଏଵମୁକ୍ତେ ମଯା ପୃଷ୍ଟା ଵିସ୍ମଯେନ ମହୀପତେ
ମୁଁ ଏଭଳି କହି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ସେଠାରେ ପଚାରିଲି, ରାଜା।
ତ୍ଵଦୀଯ ହୃଦଯେ ଦେଵି କ ଏତେ ପୁରୁଷାସ୍ତ୍ରଯଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ହୃଦୟରେ ଏହି ତିନି ପୁରୁଷ କିଏ?
ଏଷ ଋଗ୍ଵେଦନାମା ତୁ ଯଜୁର୍ଵେଦୋ ଦ୍ଵିତୀଯକଃ
ଏହିଠି ରୁଗ୍ବେଦ ନାମକ, ଦ୍ୱିତୀୟଟି ଯଜୁର୍ବେଦ।
ସାମଵେଦସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ତ୍ରଯୋ ଵେଦା ମଯି ସ୍ଥିତାଃ
ତୃତୀୟଟି ସାମବେଦ; ଏହି ତିନି ବେଦ ମୋ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ତଦା କନ୍ଯା ପଶ୍ଯତୋ ମମ ଭୂପତେ
ଏଭଳି କହି, ସେ କନ୍ୟା, ମୁଁ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ରାଜା—
କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି ଶରଣଂ ଯାମି କଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ମୁଁ କଣ କରିବି? କେଉଁଠି ଯିବି? କେଉଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେବି?
କାମିକସ୍ତୀର୍ଥରାଜସ୍ତୁ ପ୍ରଯାଗଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଶ୍ରୁତୌ 5.2.58.
ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା, ପ୍ରୟାଗ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ କାମିକ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ନଷ୍ଟଵେଦେନ ରୈଭ୍ଯେଣ ପ୍ରାପ୍ତା ସିଦ୍ଧିରନୁତ୍ତମା
ଯିଏ ବେଦ ହରାଇଥିଲେ, ସେ ରୈଭ୍ୟ, ସେଠାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ମନସି ସଂଧ୍ଯାଯ ଗତୋଽହଂ ନୃପସତ୍ତମ
ଏଭଳି ମନେ ଭାବି, ମୁଁ ଚାଲିଗଲି, ରାଜାଙ୍କୁ।
ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ମଯା ତତ୍ର ତପ୍ତଂ ପରମଦୁଷ୍କରମ୍
ସେଠାରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲି।