ଅହଂ ବୃହସ୍ପତେଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ପ୍ରେଷିତୋଽସ୍ମି ଗଣାଧିପ ଆଯାସ୍ଯାମି କ୍ଷଣେନୈଵ ତାଵତ୍କାଲଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ପଠାଯାଇଛି, ହେ ଗଣମାନ୍ୟ, ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆସିବି—ସେଯାଏଁ ଦୟାକରି ଅପେକ୍ଷା କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନାରଦୋ ଦେଵି ମମ ପାର୍ଶ୍ଵମୁପାଗତଃ
ଦେବୀ, ଏପରି କହି ନାରଦ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଈଦୃଶୋ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭୋ ଭୃତ୍ଯୋ ଘଂଟେନ ସଦୃଶଃ ପ୍ରଭୋ ସ୍ଥିତଃ ସଂଵତ୍ସରଂ ସାଗ୍ରଂ ପ୍ରଵେଶଂ ନ ଚ ଲବ୍ଧଵାନ୍।।୧୪ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ ମୁନେସ୍ତଦା
ଘଣ୍ଟ ପରି ଏମିତି ଭକ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ପ୍ରଭୁ; ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଓ ତାହାଠାରୁ ବେଶି ସମୟ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରବେଶ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ହି ଗତୋନ୍ଯତ୍ର ସେଵାର୍ଥଂ ପରଵେଶ୍ମନି
ମୋତେ ଛାଡି, ସେ ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ।
ପତିତୋ ଭୂତଲେ ଘଂଟୋ ଦେଵଦାରୁଵନାଂତିକେ
ଘଣ୍ଟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲ ନିକଟରେ।
ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଶୋକୋତ୍ତରେଣୈଵ ଵଚନଂ ଗଦ୍ଗଦାକ୍ଷରମ୍
ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର କଥା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା।
ସ ଯାତି ନରକଂ ଘୋରମପକୀର୍ତିଂ ଚ ଵିଂଦତି ଯସ୍ମାତ୍ସ୍ଵାମୀ ନ ମେ ବ୍ରହ୍ମା ନ ଚ ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ମୋର ସ୍ୱାମୀ ନୁହଁନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏଁ ଓ କୁଖ୍ୟାତି ପାଏ।
ଏଵଂ ଵିଲପତସ୍ତସ୍ଯ ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ 5.2.57.
ଏଭଳି ବିଳାପ କରୁଥିବା ବେଳେ, ମହାମୁନି ନାରଦ—
ଦେଵଦାରୁଵନେ ଦେଵି ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଦେବୀ, ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ—
ଅଵସ୍ଥାମୀଦୃଶୀଂ କୃତ୍ଵା କିମନ୍ଯନ୍ମେ କରିଷ୍ଯତି
ଏପରି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥା କରିଦେଇ, ସେ ଆଉ କଣ କରିପାରିବ?
ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷ ନ ତେ କାର୍ଯୋ ମନ୍ଯୁଃ ପୁଣ୍ଯଵିନାଶନଃ
ହେ ଗଣମାନ୍ୟ, ତୁମେ କ୍ରୋଧ ପାଳନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, କ୍ରୋଧ ପୁଣ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପ୍ରଭୁଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଶଂକରମ୍
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ନେଇ, ତୁମେ ପ୍ରଭୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ରେଵଂତେଶ୍ଵର ପୂର୍ଵେ ତୁ ଵିଦ୍ଯତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ପୂର୍ବେ ରେବା ତୀରରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ନାରଦେନୈଵ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଃ ସମାଗତଃ
ନାରଦଙ୍କ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ଆସିଲେ।
ନାରଦେନ ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷ କୀର୍ତ୍ତିସ୍ତେ ଭଵିତାଽକ୍ଷଯା
ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଗଣମାନ୍ୟ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଅବିନାଶୀ ହେବ।
ଅତ୍ରିଣା ଭୃଗୁଣା ଦେଵି ଲୋମଶେନ ସୁରର୍ଷିଣା
ଦେବୀ, ଏଠାରେ ଅତ୍ରି, ଭୃଗୁ ଓ ସୁରମୁନି ଲୋମଶଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—
ଯତ୍ର ଘଂଟାନିନାଦେନ ଯୁଧ୍ଯତୋ ମମ ସଂଯୁଗେ ଦୃଷ୍ଟଂ ତତ୍ର ଗଣେନୈଵ ଲିଂଗଂ ତେଜୋମଯଂ ଶୁଭମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବେଳେ ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଲା, ସେଠାରେ ଗଣମାନେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକମୟ ଏବଂ ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଭୂଯୋ ଘଂଟୋ ଗଣୋଽଭଵତ୍ 5.2.57.
ସେଇ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ଘଣ୍ଟା ପୁଣିଥରେ ଗଣ ହେଲେ।
ଘଣ୍ଟୋଭିନଂଦିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଵିମାନୈଃ ସାର୍ଵକାମିକୈଃ
ଘଣ୍ଟାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥମାନେ ସହ ବଡ ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନିତ କରାଗଲା।
ଯେ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଦେଵଂ ଘଣ୍ଡେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ହେ ବିଶାଳ ନୟନି, ଯେଉଁମାନେ ଘଣ୍ଟେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଯାସ୍ଯଂତି ସୁଚିରଂ କାଲଂ ମମ ଲୋକଂ ସନାତନମ୍
ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।
ଵ୍ଯାଧିତୋ ଯଦି ଵା ଦୀନୋ ଦୁଃଖିତୋ ଵା ଭଵେନ୍ନରଃ ଦୀପ୍ତକାଂଚନଵର୍ଣାଭୈର୍ଵିମାନୈଃ ସାର୍ଵକାମିକୈଃ
ଯଦି କେହି ରୋଗୀ, ଦୁଃଖୀ କିମ୍ବା ଦରିଦ୍ର ହୁଏ, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ରଙ୍ଗର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିବେ।
ଗଂଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଵର୍ଗେ ମୋଦତି ମାନଵଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ମଣିଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ।
ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟଃ ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ ରାଜା ଵା ରାଜତୁଲ୍ଯୋ ଵା ଜଂବୂଦ୍ଵୀପପତିର୍ଭଵେତ୍
ତାପରେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳକୁ ପଡିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, ସେ ରାଜା କିମ୍ବା ରାଜା ସମାନ, କିମ୍ବା ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ନାଥ ହେବେ।
ଯଃ ପୂଜଯତି ଦେଵେଶଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯା ଯୁତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରି ସହ ଦେବମାନ୍ୟ ଠାକୁରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଯାହା କହିଲି, ଏହି ହେଉଛି ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ତାଙ୍କର ମହିମା।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଘଣ୍ଟେଶ୍ଵର ମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ, ଚଉରାଶିଟି ଲିଙ୍ଗର ମହିମାରେ, ଘଣ୍ଟେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ସତାବନ୍ତି ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ।
ଅଷ୍ଟାଧିକଂ ଵିଜାନୀହି ପଂଚାଶତ୍ତମମୀଶ୍ଵରମ୍
ଅଷ୍ଟାପଞ୍ଚାଶତ ଠାରୁ ଆଉ ଏକ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅଠାବନ୍ତି ଠାକୁରଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ।
ଆସୀତ୍ପ୍ରଥମକଲ୍ପେ ତୁ ମନୁଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵଃ ପୁରା
ପ୍ରଥମ କଳ୍ପରେ ପୁରୁଣା ସ୍ୱାୟଂଭୁବ ମନୁ ଥିଲେ।
ସ ଚେଷ୍ଟ୍ଵା ବହୁଭିର୍ଯଜ୍ଞୈଃ ସମାପ୍ତଵରଦକ୍ଷିଣୈଃ
ସେ ବହୁ ்ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଦାନ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।