ଘଂଟୋନାମ ଗଣଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ବଭୂଵ ମମ ଵଲ୍ଲଭଃ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ବ୍ରହ୍ମାଣମଵ୍ଯଯମ୍
ଘଣ୍ଟ ନାମକ ମୋ ପ୍ରିୟ ଗଣପତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅକ୍ଷୟ ଧାମକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଅଥାଯାନ୍ତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଗନ୍ଧର୍ଵଂ ଗୀତକୋଵିଦମ୍
ତା'ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଗନ୍ଧର୍ବ—
ମଯା ତତ୍ରୈଵ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ସଦନେ ପରମେଷ୍ଠିନଃ।. ଗୀତୈରାରାଧଯିଷ୍ଯାମି ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଜଗତାଂ ପତିମ୍
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବି; ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜିବି।
ଚିତ୍ରସେନୋଽଥ ତଂ ଦେଵି ପ୍ରତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଘଂଟମବ୍ରଵୀତ୍
ତା'ପରେ ଚିତ୍ରସେନ ହେ ଦେବୀ, ଘଣ୍ଟଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଗଣୋ ଘଂଟସ୍ତସ୍ଥୌ ଵିସ୍ମିତମାନସଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗଣ ଘଣ୍ଟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମନେ କିଛିକ୍ଷଣ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ହିତ୍ଵା ସ୍ଵାମିନମୀଶାନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ବ୍ରହ୍ମାଣମାଗତଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଈଶାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ସାଗ୍ରଃ ସଂଵତ୍ସରୋ ଗତଃ
ଏପରି ଭାବିଥିବାବେଳେ, ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ କଟିଗଲା।
ନିର୍ଗଚ୍ଛତମଥାଲୋକ୍ଯ ଵୀଣାହସ୍ତଂ ସମୁତ୍ସୁକମ୍
ତା'ପରେ, ବୀଣା ଧରିଥିବା ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ବାହାରୁଅଁଠୁ ଯିବା ଦେଖି—
ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଘଂଟେନ ସହସା ମାଂ ନିଵେଦଯ ନାରଦ 5.2.57.
ନାରଦ, ତୁମେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଘଣ୍ଟ ସହିତ ମୋର ଆଗମନ ଘୋଷଣା କର।
ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ସମାଯାତୋ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ନାରଦଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସକୈତଵମ୍
ପରମେଶ୍ୱର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସି, ନାରଦ ହସ୍ତେ କିଛି ଚତୁରତା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଏହିପରି କହିଲେ।
ଅହଂ ବୃହସ୍ପତେଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ପ୍ରେଷିତୋଽସ୍ମି ଗଣାଧିପ ଆଯାସ୍ଯାମି କ୍ଷଣେନୈଵ ତାଵତ୍କାଲଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ପଠାଯାଇଛି, ହେ ଗଣମାନ୍ୟ, ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆସିବି—ସେଯାଏଁ ଦୟାକରି ଅପେକ୍ଷା କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନାରଦୋ ଦେଵି ମମ ପାର୍ଶ୍ଵମୁପାଗତଃ
ଦେବୀ, ଏପରି କହି ନାରଦ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଈଦୃଶୋ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭୋ ଭୃତ୍ଯୋ ଘଂଟେନ ସଦୃଶଃ ପ୍ରଭୋ ସ୍ଥିତଃ ସଂଵତ୍ସରଂ ସାଗ୍ରଂ ପ୍ରଵେଶଂ ନ ଚ ଲବ୍ଧଵାନ୍।।୧୪ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ ମୁନେସ୍ତଦା
ଘଣ୍ଟ ପରି ଏମିତି ଭକ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ପ୍ରଭୁ; ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଓ ତାହାଠାରୁ ବେଶି ସମୟ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରବେଶ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ହି ଗତୋନ୍ଯତ୍ର ସେଵାର୍ଥଂ ପରଵେଶ୍ମନି
ମୋତେ ଛାଡି, ସେ ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ।
ପତିତୋ ଭୂତଲେ ଘଂଟୋ ଦେଵଦାରୁଵନାଂତିକେ
ଘଣ୍ଟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲ ନିକଟରେ।
ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଶୋକୋତ୍ତରେଣୈଵ ଵଚନଂ ଗଦ୍ଗଦାକ୍ଷରମ୍
ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର କଥା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା।
ସ ଯାତି ନରକଂ ଘୋରମପକୀର୍ତିଂ ଚ ଵିଂଦତି ଯସ୍ମାତ୍ସ୍ଵାମୀ ନ ମେ ବ୍ରହ୍ମା ନ ଚ ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ମୋର ସ୍ୱାମୀ ନୁହଁନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏଁ ଓ କୁଖ୍ୟାତି ପାଏ।
ଏଵଂ ଵିଲପତସ୍ତସ୍ଯ ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ 5.2.57.
ଏଭଳି ବିଳାପ କରୁଥିବା ବେଳେ, ମହାମୁନି ନାରଦ—
ଦେଵଦାରୁଵନେ ଦେଵି ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଦେବୀ, ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ—
ଅଵସ୍ଥାମୀଦୃଶୀଂ କୃତ୍ଵା କିମନ୍ଯନ୍ମେ କରିଷ୍ଯତି
ଏପରି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥା କରିଦେଇ, ସେ ଆଉ କଣ କରିପାରିବ?
ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷ ନ ତେ କାର୍ଯୋ ମନ୍ଯୁଃ ପୁଣ୍ଯଵିନାଶନଃ
ହେ ଗଣମାନ୍ୟ, ତୁମେ କ୍ରୋଧ ପାଳନ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, କ୍ରୋଧ ପୁଣ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପ୍ରଭୁଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଶଂକରମ୍
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ନେଇ, ତୁମେ ପ୍ରଭୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ରେଵଂତେଶ୍ଵର ପୂର୍ଵେ ତୁ ଵିଦ୍ଯତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ପୂର୍ବେ ରେବା ତୀରରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ନାରଦେନୈଵ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଃ ସମାଗତଃ
ନାରଦଙ୍କ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ଆସିଲେ।
ନାରଦେନ ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷ କୀର୍ତ୍ତିସ୍ତେ ଭଵିତାଽକ୍ଷଯା
ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଗଣମାନ୍ୟ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଅବିନାଶୀ ହେବ।
ଅତ୍ରିଣା ଭୃଗୁଣା ଦେଵି ଲୋମଶେନ ସୁରର୍ଷିଣା
ଦେବୀ, ଏଠାରେ ଅତ୍ରି, ଭୃଗୁ ଓ ସୁରମୁନି ଲୋମଶଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—
ଯତ୍ର ଘଂଟାନିନାଦେନ ଯୁଧ୍ଯତୋ ମମ ସଂଯୁଗେ ଦୃଷ୍ଟଂ ତତ୍ର ଗଣେନୈଵ ଲିଂଗଂ ତେଜୋମଯଂ ଶୁଭମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବେଳେ ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଲା, ସେଠାରେ ଗଣମାନେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକମୟ ଏବଂ ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଭୂଯୋ ଘଂଟୋ ଗଣୋଽଭଵତ୍ 5.2.57.
ସେଇ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ଘଣ୍ଟା ପୁଣିଥରେ ଗଣ ହେଲେ।
ଘଣ୍ଟୋଭିନଂଦିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଵିମାନୈଃ ସାର୍ଵକାମିକୈଃ
ଘଣ୍ଟାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥମାନେ ସହ ବଡ ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନିତ କରାଗଲା।
ଯେ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଦେଵଂ ଘଣ୍ଡେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ହେ ବିଶାଳ ନୟନି, ଯେଉଁମାନେ ଘଣ୍ଟେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,