ଅମରତ୍ଵଂ ଚ ସିଦ୍ଧତ୍ଵଂ ରସସିଦ୍ଧୀଶ୍ଚ ନିର୍ଵୃତିମ୍
ଅମରତ୍ୱ, ସିଦ୍ଧି, ରସରେ ପାରଙ୍ଗତତା ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦ,
ଈଶତ୍ଵଂ ଚ ଵଶିତ୍ଵଂ ଚ ସୌଭାଗ୍ଯଂ କାଲଵଂଚନମ୍
ଈଶ୍ୱରତ୍ୱ, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଶୁଭଭାଗ୍ୟ ଓ ସମୟକୁ ମାୟା କରିବା ଶକ୍ତି,
ସର୍ଵାଵଯଵଦାନେନ ସର୍ଵଵ୍ଯାଧିଵିନାଶନାତ୍ 1.3.1.2.
ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଦେଇ ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗ ନାଶ କରି,
ତଥେତି ଵରଦଂ ଦେଵମରୁଣାଦ୍ରିପତିଂ ଶିଵମ୍
ଏପରି ଭାବେ, ଅରୁଣାଚଳ ଶିବ ଭଗବାନ୍ ଦୟା କରି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଲେ।
ପ୍ରସୀଦ କରୁଣାପୂର୍ଣ ଶୋଣଶୈଲେଶ୍ଵର ପ୍ରଭୋ
ହେ ଶୋଣ ପାହାଡ଼ର ପ୍ରଭୁ, ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୟା କର।
ଯଦାହଂ ତ୍ଵାମୁପାଶ୍ରିତ୍ଯ ଜଗଦ୍ରକ୍ଷଣଦକ୍ଷିଣଃ
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ନାଲ୍ପପୁଣ୍ଯୈରୁପାସ୍ଯେତ ତ୍ଵଦ୍ରୂପଂ ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍
ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟ ଥିବା ଲୋକେ ତୁମର ଏହି ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପକୁ ପୂଜିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାନମସ୍କାରୈର୍ନୃତ୍ଯଗୀତୈଶ୍ଚ ପୂଜନୈଃ
ପରିକ୍ରମା, ନମସ୍କାର, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା,
ଉପଵାସୈର୍ଵ୍ରତୈଃ ସତ୍ରୈରୁପହାରୈସ୍ତଥାର୍ଚନୈଃ
ଉପବାସ, ବ୍ରତ, ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା,
ଆରାମଂ ମଂଡପଂ ଚାପି କୂପଂ ଵିଧିଵିଶୋଧନମ୍
ଉଦ୍ୟାନ, ମଣ୍ଡପ ଓ ବିଧିମତ୍ କୂଆଁ ତିଆରି କରି,
ଅଂଗପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ କୁର୍ଵନ୍ନଷ୍ଟୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ଦେହରେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ହରାଇଥିବା ସମ୍ପଦ ସହିତ,
ଆଵାମପ୍ଯଵିମୁଂଚଂତୌ ସଦା ତ୍ଵତ୍ପାଦପଂକଜମ୍
ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ କେବେ ଛାଡ଼େନି,
ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣଵେ ଚଂଦ୍ରଶେଖରଃ 1.3.1.2.
ଏଭଳି କହି, 'ତଥା ହେଉ', ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ ।
ତୈଜସଂ ଲିଂଗମେତଦ୍ଧି ସର୍ଵଲୋକୈକକାରଣମ୍
ଏହି ତେଜୋମୟ ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କାରଣ ।
ଯୁଗାଂତସମଯେ କ୍ଷୁବ୍ଧୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିରପି ସାଗରୈଃ
ଯୁଗାନ୍ତ ସମୟରେ, ଚାରି ସମୁଦ୍ର ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ,
ଗଜପ୍ରମାଣୈଃ ପୃଷତୈଃ ପୂରଯଂତୋ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ହାତୀ ପରି ମୋଟା ବର୍ଷାଧାରା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକକୁ ପୂରିଦେଉଛନ୍ତି,
ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ଭୂତସଂହାରେ ପ୍ରକୃତୌ ପ୍ରତିସଂଚରେ
ଭୂତମାନଙ୍କର ଲୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ପ୍ରକୃତି ଆପଣ ଦେଖିବାକୁ ଫେରିଯାଉଛି,
ମଯା ଚାହୂଯମାନେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଲଯାନଂତରଂ ପୁନଃ
ମୁଁ ପୁନି ପ୍ରଳୟ ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକି ଆଣିଲେ,
ସର୍ଵାସାମପି ଵିଦ୍ଯାନାଂ କଲାନାଂ ଶାସ୍ତ୍ରସଂପଦାମ୍
ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟା, କଳା ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଧନ,
ଯଦ୍ଗୁହାଗହ୍ଵରାଂତସ୍ସ୍ଥା ମୁନଯଃ ଶଂସିତଵ୍ରତାଃ
ଯେଉଁଥିରେ ଗୁହା ଓ ପାହାଡ଼ ଗହ୍ୱରେ ବସିଥିବା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରତୀ ଋଷିମାନେ,
ପଂଚବ୍ରହ୍ମମଯୈର୍ମଂତ୍ରୈଃ ପଂଚାକ୍ଷରଵପୁର୍ଧରୈଃ
ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ରୂପ ଧାରଣ କରି,
ଅଷ୍ଟଭିଶ୍ଚ ସଦା ଲିଂଗୈରଷ୍ଟଦିକ୍ପାଲପୂଜିତଃ
ଏବଂ ଅଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ସହ, ଅଷ୍ଟ ଦିଗପାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପୂଜିତ,
ଯତ୍ର ସିଦ୍ଧାସ୍ତଥା ଲୋକାନ୍ସ୍ଵାନ୍ସ୍ଵାନ୍ମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରେଶ୍ଵରାଃ 1.3.1.2.
ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଦେବମାନ୍ୟ ନିଜ ଲୋକ ଛାଡ଼ି,
ଏଵଂ ଵସୁଂଧରାପୁଣ୍ଯପରିପାକସମୁଚ୍ଚଯଃ
ଏଭଳି ଭୂମିର ପୁଣ୍ୟର ପକ୍୵ ଫଳ ସଞ୍ଚୟ ହୁଏ ।
କୈଲାସାନ୍ମେରୁଶିଖରାଦାଗତୈର୍ଦେଵସଂଚଯୈଃ
କୈଳାସ ଓ ମେରୁ ଶିଖରରୁ ଆସିଥିବା ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦଳ ସହ,
ଇତି କମଲଜଵକ୍ତ୍ରପଦ୍ମଜାଂ ତଂ ମୁଦିତମନାଃ ସନକୋ ନିଶମ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା
ଏହିପରି କମଳାସନଙ୍କ ମୁଖରୁ କମଳଜଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସନକ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ରହିଲେ ।
ସନକ ଉଵାଚ ଭଗଵନ୍ନରୁଣାଦ୍ରୀଶ ମାହାତ୍ମ୍ଯମିଦମଦ୍ଭୁତମ୍
ସନକ କହିଲେ— ଓ ଭଗବନ୍, ଅରୁଣାଦ୍ରିର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ମହିମା ଏତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଯେ ଦେଖିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ।
ଆଶ୍ଚର୍ଯମେତନ୍ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପଵିନାଶନମ୍
ଏହି ମହିମା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଅନାଦିରଂତରହିତଃ ଶିଵଃ ଶୋଣଚଲାକୃତିଃ
ଅନାଦି ଓ ଅନ୍ତହୀନ ଶିବ ଶୋଣାଚଳର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ସକୃତ୍ସଂକୀର୍ତିତେ ନାମ୍ନି ଶୋଣାଦ୍ରିରିତି ମୁକ୍ତିଦେ
ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା 'ଶୋଣାଦ୍ରି' ନାମଟିକୁ ଏକଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁକ୍ତି ମିଳିଯାଏ।