ରେଵଂତେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞୋଽହଂ ଭଵିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ ତେଷାମଶ୍ଵା ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଵିଜଯୋ ଯଶ ଊର୍ଜିତମ୍
ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ରେବାଁତେଶ୍ୱର ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବି। ସେମାନଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଜିତିବେ, ବିଜୟ ଓ ମହାନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସେମାନଙ୍କର ହେବ।
ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଦାନଶକ୍ତିଶ୍ଚ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରମନଂତକମ୍
ସାମ୍ରାଜ୍ୟ, ଦାନ ଦେବାର ଶକ୍ତି ଏବଂ ଅନେକ ପୁଅ ଓ ପଉତିନ୍ଦା ପାଇବେ—
ଲିଂଗସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵୈ ରଵିସୂନୁନା
ଲିଙ୍ଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଯେଉଁ କଥା ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର କହିଥିଲେ, ସେଥିରେ ଶୁଣି—
ଦେହି ମେ ହ୍ଯଚଲା ଭକ୍ତିଂ ଦେହି ମେ ସ୍ଥାନମୁତ୍ତମମ୍
ମୋତେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଦିଅ, ମୋତେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ଦିଅ।
ଭଗଵନ୍ଭୂତଭଵ୍ଯେଶ ଭଵବଂଧଭଯାପହ । ସଂସ୍କୃତାର୍ଥୋଽସ୍ମି ସଂଜାତସ୍ତଵ ଦେଵସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ର ନାଥ, ଜନ୍ମବନ୍ଧନର ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା, ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମୋ ଜୀବନର ଅର୍ଥ ପୂରଣ ହେଇଯାଇଛି।
ଜନ୍ମକୋଟିସୁସଂଶୁଦ୍ଧା ଯେ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯଂତି ଦେହିନଃ ।। ନ ତେଷାଂ ପୁନରାଵୃତ୍ତିର୍ଘୋରସଂସାରସାଗରେ
ଯେମାନେ ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରକୁ ପୁଣି ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରଵିସୂନୁର୍ଵୈ ରେଵଂତୋ ରଵିଵଲ୍ଲଭଃ
ଏପରି କହି ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର, ଯିଏ ରେବାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଚାଲିଗଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ । ରେଵଂତେଶ୍ଵରଦେଵସ୍ଯ ଘଂଟେଶ୍ଵରମଥୋ ଶୃଣୁ
ହେ ଦେବୀ, ଏହା ହେଉଛି ପାପ ନାଶକ ରେବାଁତେଶ୍ୱରଙ୍କର ଶକ୍ତି, ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏବେ ଘଣ୍ଟେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ଯେ ରେଵଂତେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଷଟ୍ପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବଂତୀଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶିଟି ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ରେବାଁତେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ଛପନ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କାମାଵାପ୍ତିଶ୍ଚ ଜାଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଘଂଟୋନାମ ଗଣଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ବଭୂଵ ମମ ଵଲ୍ଲଭଃ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ବ୍ରହ୍ମାଣମଵ୍ଯଯମ୍
ଘଣ୍ଟ ନାମକ ମୋ ପ୍ରିୟ ଗଣପତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅକ୍ଷୟ ଧାମକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଅଥାଯାନ୍ତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଗନ୍ଧର୍ଵଂ ଗୀତକୋଵିଦମ୍
ତା'ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଗନ୍ଧର୍ବ—
ମଯା ତତ୍ରୈଵ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ସଦନେ ପରମେଷ୍ଠିନଃ।. ଗୀତୈରାରାଧଯିଷ୍ଯାମି ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଜଗତାଂ ପତିମ୍
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବି; ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜିବି।
ଚିତ୍ରସେନୋଽଥ ତଂ ଦେଵି ପ୍ରତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଘଂଟମବ୍ରଵୀତ୍
ତା'ପରେ ଚିତ୍ରସେନ ହେ ଦେବୀ, ଘଣ୍ଟଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଗଣୋ ଘଂଟସ୍ତସ୍ଥୌ ଵିସ୍ମିତମାନସଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗଣ ଘଣ୍ଟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମନେ କିଛିକ୍ଷଣ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ହିତ୍ଵା ସ୍ଵାମିନମୀଶାନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ବ୍ରହ୍ମାଣମାଗତଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଈଶାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ସାଗ୍ରଃ ସଂଵତ୍ସରୋ ଗତଃ
ଏପରି ଭାବିଥିବାବେଳେ, ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ କଟିଗଲା।
ନିର୍ଗଚ୍ଛତମଥାଲୋକ୍ଯ ଵୀଣାହସ୍ତଂ ସମୁତ୍ସୁକମ୍
ତା'ପରେ, ବୀଣା ଧରିଥିବା ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ବାହାରୁଅଁଠୁ ଯିବା ଦେଖି—
ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଘଂଟେନ ସହସା ମାଂ ନିଵେଦଯ ନାରଦ 5.2.57.
ନାରଦ, ତୁମେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଘଣ୍ଟ ସହିତ ମୋର ଆଗମନ ଘୋଷଣା କର।
ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ସମାଯାତୋ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ନାରଦଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସକୈତଵମ୍
ପରମେଶ୍ୱର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସି, ନାରଦ ହସ୍ତେ କିଛି ଚତୁରତା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଏହିପରି କହିଲେ।
ଅହଂ ବୃହସ୍ପତେଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ପ୍ରେଷିତୋଽସ୍ମି ଗଣାଧିପ ଆଯାସ୍ଯାମି କ୍ଷଣେନୈଵ ତାଵତ୍କାଲଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ପଠାଯାଇଛି, ହେ ଗଣମାନ୍ୟ, ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆସିବି—ସେଯାଏଁ ଦୟାକରି ଅପେକ୍ଷା କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନାରଦୋ ଦେଵି ମମ ପାର୍ଶ୍ଵମୁପାଗତଃ
ଦେବୀ, ଏପରି କହି ନାରଦ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଈଦୃଶୋ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭୋ ଭୃତ୍ଯୋ ଘଂଟେନ ସଦୃଶଃ ପ୍ରଭୋ ସ୍ଥିତଃ ସଂଵତ୍ସରଂ ସାଗ୍ରଂ ପ୍ରଵେଶଂ ନ ଚ ଲବ୍ଧଵାନ୍।।୧୪ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ ମୁନେସ୍ତଦା
ଘଣ୍ଟ ପରି ଏମିତି ଭକ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ପ୍ରଭୁ; ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଓ ତାହାଠାରୁ ବେଶି ସମୟ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରବେଶ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ହି ଗତୋନ୍ଯତ୍ର ସେଵାର୍ଥଂ ପରଵେଶ୍ମନି
ମୋତେ ଛାଡି, ସେ ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ।
ପତିତୋ ଭୂତଲେ ଘଂଟୋ ଦେଵଦାରୁଵନାଂତିକେ
ଘଣ୍ଟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲ ନିକଟରେ।
ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଶୋକୋତ୍ତରେଣୈଵ ଵଚନଂ ଗଦ୍ଗଦାକ୍ଷରମ୍
ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର କଥା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା।
ସ ଯାତି ନରକଂ ଘୋରମପକୀର୍ତିଂ ଚ ଵିଂଦତି ଯସ୍ମାତ୍ସ୍ଵାମୀ ନ ମେ ବ୍ରହ୍ମା ନ ଚ ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ମୋର ସ୍ୱାମୀ ନୁହଁନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏଁ ଓ କୁଖ୍ୟାତି ପାଏ।
ଏଵଂ ଵିଲପତସ୍ତସ୍ଯ ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ 5.2.57.
ଏଭଳି ବିଳାପ କରୁଥିବା ବେଳେ, ମହାମୁନି ନାରଦ—
ଦେଵଦାରୁଵନେ ଦେଵି ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଦେବୀ, ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ—
ଅଵସ୍ଥାମୀଦୃଶୀଂ କୃତ୍ଵା କିମନ୍ଯନ୍ମେ କରିଷ୍ଯତି
ଏପରି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥା କରିଦେଇ, ସେ ଆଉ କଣ କରିପାରିବ?