ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ପରା ସିଦ୍ଧିଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଅସହଂତୀ ପୁରା ସଂଜ୍ଞା ରଵେସ୍ତେଜୋଽତିଦୁଃସହମ୍
ପୂର୍ବେ, ସଂଜ୍ଞା ନାମକ ଜଣେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଅତି ତୀବ୍ର ତେଜକୁ ସହିପାରିଲେନି।
ଅଶ୍ଵରୂପଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ଜଗାମାଥୋତ୍ତରାନ୍କୁରୂନ୍
ତେଣୁ, ଘୋଡ଼ା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ଉତ୍ତର କୁରୁ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗତା ସା ସମ୍ମୁଖଂ ତସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠରକ୍ଷଣତତ୍ପରା
ସେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ, ପଛ ଅଂଶକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ନାସତ୍ଯ ଦସ୍ରୌ ତନଯାଵଶ୍ଵଵକ୍ତ୍ରୌ ଵିନିର୍ଗତୌ
ନାସତ୍ୟ ଓ ଦସ୍ର, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଝିଅ, ଘୋଡ଼ା ମୁଣ୍ଡ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଶ୍ଵାରୂଢଃ ସମୁଦ୍ଭୂତସ୍ତତୋ ବାଣଧନୁର୍ଦ୍ଧରଃ ନିର୍ଜିତଂ ଚ ଜଗଚ୍ଚେଦଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍
ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ଧରି, ସେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜିତ ହେଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ପରାଭୂତା ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଅସ୍ମାକଂ ଵିଭଵଂ ତେଜୋ ରଵିପୁତ୍ରେଣ ନାଶିତମ୍
ଆମର ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।
ତସ୍ଯ ଗାତ୍ରସମୁଦ୍ଭୂତୋ ଵହ୍ନିର୍ଧାଵତି କାଲ ଜିତ୍ 5.2.56.
ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସମୟକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତି ଦେଲା।
ସର୍ଵତୋ ଵ୍ଯାକୁଲୀଭୂତଂ ହାହାକାରମଚେତନମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉତ୍କଣ୍ଠା, ହାହାକାର ଓ ଅଚେତନତା ଛାଇଗଲା।
ଦଶଦିକ୍ଷୁ ପ୍ରଵୃତ୍ତୋଽଯଂ ସମୃଦ୍ଧୋ ହଵ୍ଯଵାହନଃ
ଦଶଦିଗରେ ଏହି ଦହୁଁଥିବା ଅଗ୍ନି ବ୍ୟାପି ଯାଇଥିଲା।
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣୋକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ଵସ୍ତଚ୍ଚ କାଂକ୍ଷିତଂ ଯତ୍ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛୁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମମାଂତିକମୁପାଗତାଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ।
ଆଦିତ୍ଯତନଯେନୈଵ ରେଵଂତେନ ମହେଶ୍ଵର ତେଜସା ମହତା ଚୈଵ ଵିକ୍ରମେଣ ବଲେନ ଚ
ହେ ମହେଶ୍ୱର, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ରେବନ୍ତ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ତେଜ, ପ୍ରଭାବ, ଶକ୍ତି ଓ ସାହସ ଦ୍ୱାରା—
ଅସାଧ୍ଯଃ କିଲ ସୋଽସ୍ମାକଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵସତ୍ତମ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ସେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ ଅଟୁଟ।
ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପଦ୍ଯାମହେ ସର୍ଵେ ଭଯାର୍ତ୍ତାଃ ଶରଣାର୍ଥିନଃ
ଭୟରେ ଆତୁର ହୋଇ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛୁ।
ମଯା ସ୍ମୃତଃ ସୂର୍ଯପୁତ୍ରୋ ରେଵଂତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ରେବନ୍ତଙ୍କୁ ମନେ କଲି, ସେ ସେଇ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ଦେଖାଦେଲେ।
କିଂ ମଯା ଦେଵ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ସର୍ଵମଶେଷତଃ 5.2.56.
ହେ ଦେବ, ମୋତେ କଣ କରିବାକୁ ଉଚିତ? ସବୁକଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ କୁହ।
ସ୍ନେହାଦାଚୁଂବିତୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ପରିଷ୍ଵକ୍ତଃ ପୁନଃପୁନଃ
ସ୍ନେହରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଚୁମ୍ବନ ଦେଇ, ପୁନିପୁନି ଆଲିଙ୍ଗନ କରାଯାଇଥିଲା।
ପରିତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ତେ କାମଂ ଯଥେଷ୍ଟଂ କାମମାପ୍ନୁହି
ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ତାହା ପାଇଯା।
ମମାଭୀଷ୍ଟଂ ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ଵିଦ୍ଯତେ ପୃଥିଵୀତଲେ ତତ୍ର ଦାସ୍ଯାମି ତେ ସ୍ଥାନଂ ତତ୍ର କୀର୍ତ୍ତିର୍ଭଵିପ୍ଯତି
ମୋର ଇଚ୍ଛିତ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ଅଛି; ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ଥାନ ଦେବି, ଏବଂ ସେଠାରେ ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ବିକାଶ ପାଇବ।
ପୂର୍ଵେ କଂଟେଶ୍ଵରସ୍ଯାପି ସ୍ଥାନଂ ପରମଦୁର୍ଲ୍ଭମ୍
ପୂର୍ବରୁ କଣ୍ଟେଶ୍ୱରଙ୍କର ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା।
ସର୍ଵଦା ତ୍ରିଦଶୈଃ ପୂଜ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ସଦା ଦେବତାମାନେଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ହେବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଶ୍ଵଶାଲାସୁ ସର୍ଵାସୁ ପୂଜନୀଯୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ସମସ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଶାଳାରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ହେବ।
ତେଜୋ ମଦୀଯଂ ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ଲିଂଗାକାରଂ ସନାତନମ୍
ମୋର ତେଜ ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ଚିରକାଳ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ବସିବ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ମଯା ଦେଵି ରେଵଂତୋ ରଵିଜସ୍ତଦା
ମୁଁ ଏପରି କହିଲି, ହେ ଦେବୀ, ସେଇ ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ରେବନ୍ତ—
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଜ୍ଯୋତୀରୂପଂ ସନାତନମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଜ୍ୟୋତିରୂପ ଚିରନ୍ତନ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପ୍ରଣଯପୂର୍ଵେଣ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟୋଽସି ସୂର୍ଯଜ 5.2.56.
ସ୍ନେହରେ ମୁଁ କହିଲି: 'ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିଲି, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର।'
ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ମତ୍ସମୀପେ ତୁ ସୂର୍ଯପୁତ୍ର ତ୍ଵଯା ସଦା
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର, ସଦା ମୋ ପାଖରେ ରହିବାକୁ ଉଚିତ।