ଯ ଏଷ ସିଂହଃ ସଂଭୂତସ୍ତଵ କ୍ରୋଧାତ୍ସୁତୋ ଯତଃ
ଏହି ସିଂହଟି, ତୁମର କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତୁମର ପୁଅ।
ଲିଂଗଂ ସିଂହେଶ୍ଵରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ସିଂହେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖନ୍ତି,
କୀର୍ତନାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ପାପାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଦ୍ରାଣି ପଶ୍ଯତି 5.2.55.
ତାହାର ସ୍ତୁତି କଲେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଦେଖିଲେ ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ମନସା ଚିଂତିତାନ୍କାମାଂସ୍ତାଂଶ୍ଚ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପୁଷ୍କଲାନ୍
ମନରେ ଭାବିଥିବା ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ, ସେସବୁ ପ୍ରଚୁର ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଯଦା ପଶ୍ଯତି ସିଂହେଶଂ ସଂସାରାର୍ଣଵତାରକମ୍
ଯେତେବେଳେ କେହି ସିଂହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ସେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି।
ତେଭ୍ଯୋ ଭଯଂ ନ ଭଵତି ଶ୍ରୀସିଂହେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍ ତତ୍ଫଲଂ ଜାଯତେ ସମ୍ଯଗ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସିଂହେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଶ୍ରୀସିଂହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରୁ, ସେମାନେ କୌଣସି ପ୍ରକାର ଭୟରେ ପଡ଼ନାହାନ୍ତି; ସିଂହେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଠିକ୍ଭଳି ଦେଖିଲେ, ତାହାର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳେ।
ମଦୀଯଂ ଲୋକମାପ୍ନୋତି ସୁରାସୁରନମସ୍କୃତମ୍
ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାସୌ ଜଗାମାଥ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକେ ସ୍ଵକଂ ପ୍ରିଯେ ପ୍ରଭାଵାତ୍ତପସସ୍ତସ୍ଯ ଗୌରତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତମଦ୍ଭୁତମ୍
ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ; ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ପ୍ରଭାବରେ, ତିନି ଅଦ୍ଭୁତ ଭଳି ଏକ ବୃଷଭ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ପାପ ନାଶକ ପ୍ରଭାବ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଂଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସିଂହେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର, ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀଖଣ୍ଡର, ଚଉଉଁଶି ଲିଙ୍ଗ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ, 'ସିଂହେଶ୍ୱର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ପରା ସିଦ୍ଧିଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଅସହଂତୀ ପୁରା ସଂଜ୍ଞା ରଵେସ୍ତେଜୋଽତିଦୁଃସହମ୍
ପୂର୍ବେ, ସଂଜ୍ଞା ନାମକ ଜଣେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଅତି ତୀବ୍ର ତେଜକୁ ସହିପାରିଲେନି।
ଅଶ୍ଵରୂପଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ଜଗାମାଥୋତ୍ତରାନ୍କୁରୂନ୍
ତେଣୁ, ଘୋଡ଼ା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ଉତ୍ତର କୁରୁ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗତା ସା ସମ୍ମୁଖଂ ତସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠରକ୍ଷଣତତ୍ପରା
ସେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ, ପଛ ଅଂଶକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ନାସତ୍ଯ ଦସ୍ରୌ ତନଯାଵଶ୍ଵଵକ୍ତ୍ରୌ ଵିନିର୍ଗତୌ
ନାସତ୍ୟ ଓ ଦସ୍ର, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଝିଅ, ଘୋଡ଼ା ମୁଣ୍ଡ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଶ୍ଵାରୂଢଃ ସମୁଦ୍ଭୂତସ୍ତତୋ ବାଣଧନୁର୍ଦ୍ଧରଃ ନିର୍ଜିତଂ ଚ ଜଗଚ୍ଚେଦଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍
ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ଧରି, ସେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜିତ ହେଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ପରାଭୂତା ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଅସ୍ମାକଂ ଵିଭଵଂ ତେଜୋ ରଵିପୁତ୍ରେଣ ନାଶିତମ୍
ଆମର ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।
ତସ୍ଯ ଗାତ୍ରସମୁଦ୍ଭୂତୋ ଵହ୍ନିର୍ଧାଵତି କାଲ ଜିତ୍ 5.2.56.
ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସମୟକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତି ଦେଲା।
ସର୍ଵତୋ ଵ୍ଯାକୁଲୀଭୂତଂ ହାହାକାରମଚେତନମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉତ୍କଣ୍ଠା, ହାହାକାର ଓ ଅଚେତନତା ଛାଇଗଲା।
ଦଶଦିକ୍ଷୁ ପ୍ରଵୃତ୍ତୋଽଯଂ ସମୃଦ୍ଧୋ ହଵ୍ଯଵାହନଃ
ଦଶଦିଗରେ ଏହି ଦହୁଁଥିବା ଅଗ୍ନି ବ୍ୟାପି ଯାଇଥିଲା।
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣୋକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ଵସ୍ତଚ୍ଚ କାଂକ୍ଷିତଂ ଯତ୍ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛୁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମମାଂତିକମୁପାଗତାଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ।
ଆଦିତ୍ଯତନଯେନୈଵ ରେଵଂତେନ ମହେଶ୍ଵର ତେଜସା ମହତା ଚୈଵ ଵିକ୍ରମେଣ ବଲେନ ଚ
ହେ ମହେଶ୍ୱର, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ରେବନ୍ତ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ତେଜ, ପ୍ରଭାବ, ଶକ୍ତି ଓ ସାହସ ଦ୍ୱାରା—
ଅସାଧ୍ଯଃ କିଲ ସୋଽସ୍ମାକଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵସତ୍ତମ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ସେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ ଅଟୁଟ।
ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପଦ୍ଯାମହେ ସର୍ଵେ ଭଯାର୍ତ୍ତାଃ ଶରଣାର୍ଥିନଃ
ଭୟରେ ଆତୁର ହୋଇ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛୁ।
ମଯା ସ୍ମୃତଃ ସୂର୍ଯପୁତ୍ରୋ ରେଵଂତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ରେବନ୍ତଙ୍କୁ ମନେ କଲି, ସେ ସେଇ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ଦେଖାଦେଲେ।
କିଂ ମଯା ଦେଵ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ସର୍ଵମଶେଷତଃ 5.2.56.
ହେ ଦେବ, ମୋତେ କଣ କରିବାକୁ ଉଚିତ? ସବୁକଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ କୁହ।
ସ୍ନେହାଦାଚୁଂବିତୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ପରିଷ୍ଵକ୍ତଃ ପୁନଃପୁନଃ
ସ୍ନେହରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଚୁମ୍ବନ ଦେଇ, ପୁନିପୁନି ଆଲିଙ୍ଗନ କରାଯାଇଥିଲା।