ସ ମାଂ ଶ୍ଯାମଲଵର୍ଣେତି ବହୁଶଃ ପ୍ରୋକ୍ତଵାନ୍ଭଵଃ ଭର୍ତ୍ତା ଭୂତପତିର୍ଵଶ୍ଯଃ କଥଂ ସ୍ଯାଦିତି ମେ ତପଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର ମୋତେ 'ଶ୍ୟାମଳବର୍ଣ୍ଣ' ବୋଲି କହିଥିଲେ; 'ଭୂତମାନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କିପରି ମୋର ଅଧୀନ ଭାବେ ଭର୍ତ୍ତା ହେବେ?'—ଏହି ଆଶାରେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି।
ତ୍ଵଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵରାର୍ହୋ ଵରଦଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତୁମ କଥା ଶୁଣି, ଦାନଦାତା, ଦାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—
କିଯତା ଚୈଵ କାଲେନ ଵାଂଛାସିଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
କେତେ ସମୟରେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ?
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଯା ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ 5.2.55.
ଏହି ବ୍ରହ୍ମା, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କଥା ତୁମେ ଶୁଣିଲା—
କ୍ରୋଧାତ୍ସିଂହଃ ସମୁଦ୍ଭୂତୋ ଵଦନାତ୍ତେ ଭଯାଵହଃ
ତୁମ ରୋଷରୁ ତୁମ ମୁଖରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ପ୍ରୋଦ୍ଧୂତଵଲ୍ଗୁଲାଂଗୂଲୋ ଦଂଷ୍ଟ୍ରୋତ୍କଟମୁଖୋତ୍କଟଃ
ତାହାର ପୁଛ ଉଁଚା ଓ ଫୁଲିଥିଲା, ମୁହଁ ଦାଢ଼ି ଓ ଦାଂତରେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସୋଽପି ସିଂହଃ କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵାଂ ଭକ୍ଷଯିତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ ସିଂହଟି ଭୋକରେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇ, ତୁମକୁ ଖାଇବାକୁ ଉଠିଲା।
ସ ଦହ୍ଯମାନଃ ସହସା ତେଜସା ତପସା ତଵ
ହଠାତ୍ ତୁମର ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ସେ ଜଳିଉଠିଲା।
ତତସ୍ତଵାଭୂତ୍କରୁଣା ସିଂହଂ ପ୍ରତି ଯତଵ୍ରତେ
ଏହାପରେ, ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ତୁମ ହୃଦୟରେ ସିଂହଟି ପାଇଁ କରୁଣା ଉପଜିଲା।
ଉତ୍ପାଦିତଂ ସ୍ତନାଭ୍ଯାଂ ତୁ ତସ୍ଯ ସିଂହସ୍ଯ କାରଣାତ
ସେଇ ସିଂହଟି ପାଇଁ, ତୁମର ଅଂକୁରୁ ଦୁଧ ବହିଲା।
ତେନୋକ୍ତଂ ଦହ୍ଯମାନେନ ମାତର୍ଦଗ୍ଧୋସ୍ମି ତେଜସା
ଜଳୁଥିବା ସିଂହଟି କହିଲା, 'ମା, ତୁମର ତେଜରେ ମୁଁ ପୁଡ଼ିଯାଉଛି।'
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁଃଖିତସ୍ଯ ସୁତସ୍ଯ ତୁ
ତୁମ ଦୁଃଖିତ ପୁଅର କଥା ଶୁଣି,
ଅଧମଂ ଵିଦ୍ଯତେ କ୍ଷେତ୍ରଂ ମହାକାଲଵନଂ ସୁତ 5.2.55.
'ହେ ପୁଅ, ଏଠାରେ ଏକ ନିମ୍ନ ଭୂମି ଅଛି, ଯାହାକୁ ବଡ଼ କାଳବନ କୁହାଯାଏ।'
କଂଟେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ସମୀପେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
'କଣ୍ଠେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ନିକଟରେ,
ଅଂଧକାସୁରଯୁଦ୍ଧେ ଵୈ ପୀଡିତେ ଵାସଵେ ପୁରା
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଅନ୍ଧକାସୁର ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ,
ଗତୋ ମହାକାଲଵନଂ ଦୃଷ୍ଟୋ ଦେଵୋଽଥ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେ ବଡ଼ କାଳବନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ମମତ୍ଵାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଗତା ତତ୍ର ପାର୍ଵତି
ସେଇ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରୁ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ତୁମେ ସେଠାକୁ ଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟୋ ଦିଵ୍ଯଶରୀରସ୍ତୁ ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସେଇ ଲିଙ୍ଗର ପ୍ରଭାବରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଦେଖାଗଲା।
କୃତଂ ନାମ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ଵରାନନେ
ହେ ଦେବୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ତୁମେ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ବିଧି କରିଥିଲ।
ଅତଃ ସିଂହେଶ୍ଵରୋ ଦେଵୋ ଭୁଵି ଖ୍ଯାତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଉଵାଚ ତ୍ଵାଂ ଵରାରୋହେ ଦେଵୈଃ ପରିଵୃତସ୍ତଦା
ଏହିକାରଣରୁ, ସିଂହେଶ୍ୱର ଦେବତା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ। ଦେବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ତୁମକୁ କହିଥିଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଯ ଏଷ ସିଂହଃ ସଂଭୂତସ୍ତଵ କ୍ରୋଧାତ୍ସୁତୋ ଯତଃ
ଏହି ସିଂହଟି, ତୁମର କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତୁମର ପୁଅ।
ଲିଂଗଂ ସିଂହେଶ୍ଵରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ସିଂହେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖନ୍ତି,
କୀର୍ତନାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ପାପାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଦ୍ରାଣି ପଶ୍ଯତି 5.2.55.
ତାହାର ସ୍ତୁତି କଲେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଦେଖିଲେ ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ମନସା ଚିଂତିତାନ୍କାମାଂସ୍ତାଂଶ୍ଚ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପୁଷ୍କଲାନ୍
ମନରେ ଭାବିଥିବା ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ, ସେସବୁ ପ୍ରଚୁର ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଯଦା ପଶ୍ଯତି ସିଂହେଶଂ ସଂସାରାର୍ଣଵତାରକମ୍
ଯେତେବେଳେ କେହି ସିଂହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ସେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି।
ତେଭ୍ଯୋ ଭଯଂ ନ ଭଵତି ଶ୍ରୀସିଂହେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍ ତତ୍ଫଲଂ ଜାଯତେ ସମ୍ଯଗ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସିଂହେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଶ୍ରୀସିଂହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରୁ, ସେମାନେ କୌଣସି ପ୍ରକାର ଭୟରେ ପଡ଼ନାହାନ୍ତି; ସିଂହେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଠିକ୍ଭଳି ଦେଖିଲେ, ତାହାର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳେ।
ମଦୀଯଂ ଲୋକମାପ୍ନୋତି ସୁରାସୁରନମସ୍କୃତମ୍
ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାସୌ ଜଗାମାଥ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକେ ସ୍ଵକଂ ପ୍ରିଯେ ପ୍ରଭାଵାତ୍ତପସସ୍ତସ୍ଯ ଗୌରତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତମଦ୍ଭୁତମ୍
ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ; ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ପ୍ରଭାବରେ, ତିନି ଅଦ୍ଭୁତ ଭଳି ଏକ ବୃଷଭ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ପାପ ନାଶକ ପ୍ରଭାବ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଂଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସିଂହେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର, ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀଖଣ୍ଡର, ଚଉଉଁଶି ଲିଙ୍ଗ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ, 'ସିଂହେଶ୍ୱର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।