ହୁଂକାରାତ୍ପୃଥିଵୀ ସର୍ଵା ଜାତା ଵହ୍ନିମଯୀ ତଦା
ତାପରେ 'ହୁଁ' ଶବ୍ଦ ହେବା ସହିତ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ ହେଲା।
ହୁଂକାରେଣ କୃତଂ ସର୍ଵଂ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ପାର୍ଵତି
ହେ ପାର୍ବତୀ, ଏହି ସବୁ କାମ 'ହୁଁ' ଶବ୍ଦ ହେବା ସହିତ ତୁରନ୍ତ ସଂପନ୍ନ ହେଲା।
ତତୋ ବଭ୍ରାମ ତନ୍ନାସ୍ତି ସ ନୃପୋ ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି ଏଠାରୁ ସେଠା ଘୁରିଲେ, କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ତତଃ ଶବ୍ଦୋ ମହାନଭୂତ୍
ସେ ଏପରି ଭାବିଥିବା ବେଳେ ଏକ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ହେଲା।
ସୁହର୍ମ୍ଯକକ୍ଷ୍ଯାରଚିତଂ ଵିଶାଲଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଜାଂବୂନଦଭୂଷିତଂ ଚ
ସେଠାରେ ବଡ଼ ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନ୍ଦର ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଏକ ଅଞ୍ଚଳ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଭୂଯୋଭଵନ୍ମହାଶବ୍ଦସ୍ତସ୍ମାତ୍ସ୍ତ୍ରୀଯୁଗଲଂ ଵଭୌ
ପୁଣି ଏକ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଦୁଇଜଣ ଜନାନୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ପୁନଃ ଶବ୍ଦୋ ବଭୂଵାଥ ତସ୍ମାତ୍ପୁରୁଷସତ୍ତମଃ 5.2.54.
ପୁଣି ଏକ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ଦେଖାଦେଲେ।
ପୁନଃ ଶବ୍ଦାଚ୍ଚ ସଂଜଜ୍ଞେ ପୁରୁଷଃ ସପ୍ତଧା ଗତଃ ପ୍ରୋକ୍ତମିତ୍ଥଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଜାତକଂଟକିତଂ ନୃପମ୍
ପୁଣି ସେଇ ଶବ୍ଦରୁ ଏକ ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ସାତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ, ଏହିପରି ଘଟଣା ଦେଖି ରାଜାଙ୍କର ଲୋମ ଖଡ଼ା ହେଇଗଲା, ହେ ବିଶାଳନୟନୀ।
ପଶ୍ଯ ଲୋକମିମଂ ମହ୍ଯଂ ତପସା ନିର୍ମିତଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଦେଖ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋର ପାଇଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଛି।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ତାପସେନ ନରାଧିପଃ
ସେ ସମୟରେ ସେ ତାପସୀ ଏପରି କହିଲେ, ରାଜା...
ଭଗଵନ୍ସିତକୃଷ୍ଣେ ଦ୍ଵେ କେ ସ୍ତ୍ରିଯୌ ଦ୍ଵିଜସ ତ୍ତମ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯେ ଦୁଇଜଣୀ ଜଣେ ଧଳା ଓ ଜଣେ କଳା ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲ, ସେମାନେ ଦେବୀ।
କଶ୍ଚାସୌ ପୁରୁଷୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯ ଏକଃ ସପ୍ତଧାଽଭଵତ୍
ଏବଂ ଯେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲ, ସେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ, ପ୍ରଥମେ ଏକ ଥିଲେ, ପରେ ସାତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ।
ଏତେ ସ୍ତ୍ରିଯୌ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟେ ସିତକୃଷ୍ଣେ ନୃପୋତ୍ତମ
ହେ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯେ ଧଳା ଓ କଳା ଦୁଇ ଜଣୀ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲ, ସେମାନେ ଏହି ଦୁଇଜଣୀ।
ଶୀର୍ଷଦ୍ଵଯଂ ଚ ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ତେଽଯନେ ଦ୍ଵେ ପ୍ରକୀର୍ତିତେ ପାଦା ଦ୍ଵାଦଶ ଯେ ଦୃଷ୍ଟା ମାସା ଦ୍ଵାଦଶ ତେ ସ୍ମୃତାଃ
ତୁମେ ଯେ ଦୁଇଟି ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିଥିଲ, ସେଗୁଡିକ ଏହି ଦୁଇ ନାରୀ; ତୁମେ ଯେ ଦ୍ୱାଦଶ ପାଦ ଦେଖିଥିଲ, ସେଗୁଡିକୁ ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ଯଃ ପୁମାନ୍ସପ୍ତଧା ଜାତ ଏକୀଭୂତୋ ନରେଶ୍ଵର
ହେ ନରେଶ୍ୱର, ଯେ ପୁରୁଷ ସାତ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେ ପରେ ଏକ ହୋଇଗଲେ।
ଏତତ୍ସଂଵତ୍ସରଂ ଚକ୍ରଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ନିଦର୍ଶିତମ୍
ତୁମର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବର୍ଷର ଚକ୍ର ତୁମକୁ ଦେଖାଯାଇଛି।
ସର୍ଵୋ ଵିନଶ୍ଵରୋ ଲୋକଃ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷଃ 5.2.54.
ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ମଣିଷ ସମେତ, ସବୁ ନଶ୍ୱର।
କୁରୁ ଶତ୍ରୁଵିନାଶାଯ ଲିଂଗ ସ୍ଯାସ୍ଯ ଚ ଦର୍ଶନମ୍
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଦର୍ଶନ କର।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ରାଜା ଦୃଷ୍ଟଵାଁଲ୍ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍ ଵିଦ୍ଵେଷିଣୋ ମୃତାସ୍ତେଽପି ଶ୍ରୁତାସ୍ତେନ ମହୀଭୃତା
ଏପରି କହିବା ପରେ, ରାଜା ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ; ଯେମାନେ ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏହା ମହୀପତିଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣାଯାଇଛି।
ଗତସ୍ତଂ ଵିଷଯଂ ରାଜା ଚକ୍ରଵର୍ତୀ ବଭୂଵ ହ
ରାଜା ସେ ଦେଶକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସାର୍ବଭୌମ ରାଜା ହେଲେ।
ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈରିଷ୍ଟ୍ଵା ପରଂ ନିର୍ଵାଣମାପ୍ତଵାନ୍
ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କଲେ।
ଲବ୍ଧଂ ନିଷ୍କଣ୍ଟକଂ ରାଜ୍ଯଂ ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ଚ ଦର୍ଶନାତ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ସେ ନିର୍ବିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କଲେ।
ଅତୋ ନାମ ସୁଵିଖ୍ଯାତଂ କଣ୍ଟେଶ୍ଵର ଇତି କ୍ଷିତୌ
ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି ସ୍ଥାନ ପୃଥିବୀରେ କଣ୍ଟେଶ୍ୱର ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ପଶ୍ଯନ୍ତି ଦେଵଂ କଣ୍ଟେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଆଜିଠାରୁ ଲୋକେ ଦେବ କଣ୍ଟେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ନୈମିଷେଥ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ଗଂଗାଦ୍ଵାରେ ଚ ପୁଷ୍କରେ ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଭଵିତା ସମ୍ଯକ୍ଛ୍ରୀଗଣେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍
ନୈମିଷ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ଗଙ୍ଗାଦ୍ୱାର ଓ ପୁଷ୍କରରେ, ଶ୍ରୀଗଣେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସେହି ପୁଣ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମିଳିଥାଏ।
ଗୃହିଣୋ ଲିଂଗିନୋ ଵାପି ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଯତଵ୍ରତାଃ
ଗୃହସ୍ଥ କିମ୍ବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଉପବାସ ଓ ବ୍ରତ ରେଖି ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖନ୍ତି—
ଜନ୍ମାଂତରସହସ୍ରେଣ ଯତ୍ପାପଂ ପୂର୍ଵସଂଚିତମ୍ 5.2.54.
ହଜାର ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ଯେଉଁ ପାପ ଅଛି—
ଦତ୍ତଂ ଜପ୍ତଂ ହୁତଂ ଚେଷ୍ଟଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ କୃତଂ ଚ ଯତ୍
ଯେଉଁ ଦାନ, ଜପ, ହୋମ, କିମ୍ବା ଯେଉଁ କର୍ମ କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁ ତପସ୍ୟା କରାଯାଇଛି—
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ତଂ ଵିପ୍ରଂ ତାପସଂ ସଂଶିତଵ୍ରତମ୍
ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ନିଷ୍ଠାବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାପସଙ୍କୁ
ଜରାରୋଗଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵଶୋକଵିଵର୍ଜିତଃ ଅଵଧ୍ଯଶ୍ଚାପି ସର୍ଵେଷାଂ ଯୋଗୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ଦୂର, କାହାରି ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ, ଏବଂ ଯୋଗର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।