ତତ୍ରୈଵ ଲିଂଗମାସନ୍ନଂ ସାଧ୍ଵି ଶୂଲେଶ୍ଵରୋତ୍ତରେ
ସେଠାରେ, ଶୂଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗର ନିକଟରେ, ଓ ସାଧ୍ବୀ, ତାଙ୍କୁ ରଖାଯାଇଥିଲା।
କ୍ଷଣେନ ନିଧନଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ ଗତସ୍ତ୍ରିଦଶାଲଯମ୍
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ଜାତଃ ଖ୍ଯାତୋ ଵିଦର୍ଭାଯାଂ ଵିଶ୍ଵେଶୋନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ସେ ବିଦର୍ଭରେ ବିଶ୍ୱେଶ ନାମକ ରାଜା ଭାବେ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କଲେ।
ଦୁର୍ଲଭାନ୍ବୁଭୁଜେ ଭୋଗାନ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ରାଜ୍ଯଂ ଚକାର ସଃ ସଂସ୍ମରନ୍ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତାଂତଂ ଜଗାମାଵଂତିକାଂ ପୁରୀମ୍
ସେ ଦୁର୍ଲଭ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କଲେ; ପୂର୍ବ ଘଟଣା ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ଅବନ୍ତିକା ନଗରକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଲ୍ଲିଂଗଂ ଦୁର୍ଦର୍ଶମତିତେଜସା
ସେଠାରେ, ସେ ଅତି ତେଜସ୍ଵୀ ଏବଂ ଦୁର୍ଦର୍ଶନ ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ଲିଂଗମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ସାଗରାଃ ସରିତସ୍ତଥା
ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସାଗର ଓ ନଦୀମାନେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ଚଂଦ୍ରମାଃ ସହ ନକ୍ଷତ୍ରୈରାଦିତ୍ଯଶ୍ଚାଗ୍ନିନା ସହ
ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ତାରାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ,
ମରୁତୋ ଦେଵଗଂଧର୍ଵା ଋଷଯଶ୍ଚ ତପୋଧନାଃ
ମାରୁତମାନେ, ଦେବ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଓ ତପସ୍ଵୀ ଋଷିମାନେ,
ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଦେଵତାଶ୍ଚାନ୍ଯାଃ ସ୍କଂଦୋ ଲଂବୋଦରସ୍ତଥା
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଲମ୍ବୋଦର ମଧ୍ୟ,
ପ୍ରଭାଵଂ ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସମ୍ଯଙ୍ମହୀପତିଃ 5.2.53.
ସେ ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝି, ରାଜା,
ପ୍ରସନ୍ନଶ୍ଚାଭଵତ୍ତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଚେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ,
ତେନୋକ୍ତଂ ଵଚନଂ ରାଜ୍ଞା ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋସି ମେ ପ୍ରଭୋ
ରାଜା କହିଲେ: 'ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ,'
ମା ଭୂତ୍ତେଷାଂ ପ୍ରପତନଂ ଘୋରେ ସଂସାରସାଗରେ
'ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରରେ କେବେ ଡୁବିବେ ନାହିଁ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ଭୂଯୋ ଵିଶ୍ଵେଶୋଽଲଂକୃତୋ ଗଣୈଃ
ଏହିପରି କଥା କୁହାଯିବା ପରେ, ଗଣମାନେ ସଜିଥିବା ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର,
ଗଣୈର୍ନାନାଵିଧୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ୍ତୂଯମାନୋ ଵରାନନେ ଵିମାନଂ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଦିଵ୍ଯଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ସମଂତତଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଣ ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଥିବାମାନେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ, ସେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ,
ସମହେଂଦ୍ରଧନାଧ୍ଯକ୍ଷନାନାନାକନିଵାସିନଃ
ଧନର ରକ୍ଷକ, ଅଧିକାରୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଲୋକର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ସହ,
ନୃତ୍ଯେନାମରନାରୀଣାଂ ଵିଲୋକିତଵିନୋଦକଃ
ଦେବୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କରି, ଦେଖୁଥିବାମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ,
ଅତୋ ଦେଵି ଭୁଵି ଖ୍ଯାତୋ ଦେଵୋ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ
ଏହିପରି, ଦେବୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ଦେବତା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ,
ସପ୍ତଜନ୍ମକୃତୈର୍ଦେହୀ ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମଭିଃ
ସପ୍ତ ଜନ୍ମର ମନ, କଥା ଓ କାୟର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦେହୀ କରେ,
ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯତି ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯମଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନାଶମେତି ଚ 5.2.53.
ତାଙ୍କର ଅପଶ୍ରୟ ଓ ଅଲକ୍ଷ୍ମୀ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ,
ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନୋ ଵ୍ଯାଧଯଃ କ୍ରୂରା ଗ୍ରହା ଭୂତାଶ୍ଚ ଦାରୁଣାଃ
ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ, କ୍ରୁର ରୋଗ, ଭୟଙ୍କର ଗ୍ରହ ଓ ଦାରୁଣ ଭୂତମାନେ,
ଯେ କେଚିଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତା ଲିଂଗମାରାଧଯଂତି ଵୈ
ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ଅଂତେ ଗତିଶ୍ଚ ସା ଦିଵ୍ଯା ଜାଯତେ ମତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ସେମାନଙ୍କର ଶେଷରେ ଦିବ୍ୟ ଗତି ମୋ ଦୟାରେ ମିଳେ,
ନ ତତ୍ର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଭଯଂ ନାପମୃତ୍ଯୁଭଯଂ କ୍ଵଚିତ୍
ସେଠାରେ କେବେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଭୟ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁର ଭୟ।
ଏତେ ଚ ଵିଷ୍ଣୁବ୍ରହ୍ମେଂଦ୍ରକୁବେରଵରୁଣାଦଯଃ
ଏହାମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ବରୁଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ସେଥିରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଂଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ତ୍ରିପଂଚା ଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାରେ, ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ, ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ନନାରେ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ନନା ନାମକ ଏହି ତିନିଶଏ ପଚାସିଏଠି ଅଧ୍ୟାୟ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କୃତକୃତ୍ଯୋ ନରୋ ଭଵେତ
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମାନେ ମଣିଷ ନିଜ ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରେ।
ଆଦ୍ଯକଲ୍ପେ ପୁରା ଦେଵି ରାଜାଭୂତ୍ସତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ହେ ଦେବୀ, ଏକ ରାଜା ଥିଲେ ତାଙ୍କର ନାମ ସତ୍ୟବିକ୍ରମ।
ଵନଂ ଜଗାମ ଗହନମେକାକୀ ଶ୍ରମକର୍ଶିତଃ
ସେ ଏକାକି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇଥିଲେ, କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଅତିଶୟ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ।