ଲିଂଗେନ ଚ ପୁନର୍ଦୃଷ୍ଟଃ ଶୂଲଃ ଶଂକରଵଲ୍ଲଭଃ
ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ଶୂଳକୁ ପୁନି ଦେଖାଯାଇଲା, ଯିଏ ଶଙ୍କରଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ସ୍ନେହାତ୍ସଂଶ୍ଲେଷିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ପୃଷ୍ଟସ୍ତୁ କୁଶଲଂ ପୁନଃ
ସ୍ନେହରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆଲିଙ୍ଗନ କରାଗଲା, ଏବଂ ପୁନି ତାଙ୍କର ଖବର ନେଉଥିଲେ।
ପ୍ରଭୁଣା ପ୍ରେରିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଭଵତୋଂତିକେ ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଭୂଲୋକେ ମନ୍ନାମ୍ନା ଖ୍ଯା ତିମେଷ୍ଯସି ।। 5.2.51.
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତୁମ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ, ଆଜିଠାରୁ ଏଇ ଭୂଲୋକରେ, ତୁମେ ମୋ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।
ତତୋ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯଧିକଂ ଦର୍ଶନାତ୍ତେ ଵୃଣୋମ୍ଯହମ୍
ଏହିପରି, ତୁମର ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ମଙ୍ଗଳ ହେବ—ମୁଁ ଏହି ଵର ଦେଉଛି।
ତେ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତି ଫଲଂ ସର୍ଵଂଂ ଯେ ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି ଭକ୍ତିତଃ
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଫଳ ପାଇବେ।
ଯଃ କରିଷ୍ଯତି ତେ ପୂଜାଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୋଽପି ମାନଵଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତୁମର ପୂଜା କରିବେ,
ଵିମାନଵରମାସ୍ଥାଯ କାମଗଂ ରତ୍ନଭୂଷିତମ୍
ସେ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିବେ।
ତ୍ଵନ୍ନାମ ଯେ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯଂତି ସର୍ଵଦା ଭଯପୀଡିତାଃ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି ଭୀସ୍ତେଷାଂ ଘୋରସଂସାରସାଗରେ
ଯେମାନେ ସବୁବେଳେ ଭୟରେ ପୀଡିତ ହେବାବେଳେ ତୁମର ନାମ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ କେବେ ଭୟ ରହିବ ନାହିଁ।
ଯେ ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି ପୁରୁଷା ଭାଵହୀନାଃ ପ୍ରସଂଗତଃ
କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ କେବଳ ଆଦତରେ, ଭାବ ବିନା ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂ ତେନ ଶୂଲେନ ଲିଂଗମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ଏପରି କହି, ସେ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗକୁ ସାବଧାନରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ପାପ ନଶ୍ୱ କରେ, ସେହି ଶକ୍ତିକୁ ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଶୂଲେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଗୌରବମୟ ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟଖଣ୍ଡରେ ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ଶୂଳେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକାବନ୍ଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଓଂକାରେଶ୍ଵର ଇତ୍ଯାଖ୍ଯା ଯସ୍ଯାସ୍ତି ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଓଂକାରେଶ୍ୱର, ସେ ତିନି ଭୁବନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ପ୍ରାକୃତେ କଲ୍ପସଂଜ୍ଞେ ତୁ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମଂ ମଯା
ପ୍ରାକୃତ କଳ୍ପ ନାମକ ପ୍ରଥମ ଯୁଗରେ, ଆମେ ପ୍ରଥମେ ଏହା କରିଥିଲି।
ତତଃ ସ ପୁରୁଷୋ ଦିଵ୍ଯଃ କିଂ କରୋମୀତ୍ଯୁପସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, 'ମୁଁ କଣ କରିବି?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ନିର୍ଵାଣସ୍ଯେଵ ଦୀପସ୍ଯ ଗତିସ୍ତସ୍ଯ ନ ଲକ୍ଷିତା
ଯେପରି ଦୀପ ନିବା ଶେଷରେ ତାହାର ଚଳାପଥ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଜଣାପଡିଲା ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ଚତୁର୍ମିତ୍ଯୋତ୍ଥିତସ୍ତତଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କୁଠାରୁ ଚାରିଜଣ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଋଗ୍ଯଜୁଃସାମନାମା ଚ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାତ୍ମକଃ
ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଋକ୍, ଯଜୁସ୍ ଓ ସାମ, ଏବଂ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ।
ଓଂକାର ଇତି ତସ୍ଯାଖ୍ଯା ମଯା ଦତା ପ୍ରସାଦତଃ
ମୋର କୃପାରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ 'ଓଂକାର' ନାମ ଦେଇଥିଲି।
ହୃଦଯାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଵଷଟ୍କାରଃ ସମୁତ୍ଥିତଃ
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ହୃଦୟରୁ 'ବଷଟ୍' ଶବ୍ଦ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ଷଟ୍କୁକ୍ଷିଃ ସା ତ୍ରିପାଦା ଚ ପଂଚଶୀର୍ଷୋପଲକ୍ଷିତା
ସେଠାରେ ଛଅଟି ପେଟ, ତିନୋଟି ପାଦ ଓ ପାଞ୍ଚଟି ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ।
ଗାଯତ୍ରୀ ମଧୁରାଭାଷା ସାଵିତ୍ରୀ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତା ସୃଷ୍ଟିଂ କୁରୁ ମମାଦେଶାଦ୍ଵିଚିତ୍ରାମନଯା ସହ ।। 5.2.52.
ଗାୟତ୍ରୀ ମଧୁର କଥା କହେ, ସାବିତ୍ରୀ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ମୋ ଆଦେଶରେ ଏହାଙ୍କ ସହିତ ଅଦ୍ଭୁତ ସୃଷ୍ଟି କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତ୍ରିଶିଖୋ ଭୂତ୍ଵା ହିରଣ୍ଯସଦୃଶାକୃତିଃ
ଏଭଳି କୁହାଯିବା ପରେ, ସେ ତିନିଟି ଚୂଡ଼ା ଥିବା ଏବଂ ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ଦେଵଗଣାଶ୍ଚୈଵ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ଦେଵତାଃ
ପୂର୍ବରୁ ଦେବମାନେ ଏବଂ ତେତିସି ଦେବତାମାନେ—
ତେଷାଂ ଦେହେ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାନାଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଃ ପୁନର୍ଭଵେତ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ଆବିର୍ଭାବ ପୁଣି ଦେଖାଦେଲା।
ସଂହୃତ୍ଯୋଂକାରମଖିଲାନ୍ସଦେଵାସୁରପନ୍ନଗାନ୍
ସେ ସବୁ ଦେବ, ଦାନବ ଓ ସର୍ପମାନେ ସହିତ ଓଁକାର ସ୍ୱରକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସସର୍ଜ ସର୍ଵଭୂତାନି କଲ୍ପାଂତେ ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ପର୍ବତକନ୍ୟା, କଳ୍ପର ଶେଷରେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
କର୍ତ୍ତା ଚୈଵ ଵିକର୍ତ୍ତା ଚ ସଂହର୍ତା ଚ ମହାଂସ୍ତୁ ଯଃ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବଡ଼ କର୍ତ୍ତା, ରୂପାନ୍ତର କରୁଥିବା ଓ ସମାପ୍ତି କରୁଥିବା ମହାପୁରୁଷ।
ଓଂକାରପୂର୍ଵକଂ ଜ୍ଞାନଂ ତପଶ୍ଚୋଂକାରପୂର୍ଵକମ୍
ଓଁକାର ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଓଁକାର ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ସ ଵାଯୁରିତି ଵିଜ୍ଞେଯଃ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସ ପ୍ରଜାକରଃ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବାୟୁ, ସମସ୍ତ କିଛି ଜାଣିଥିବା, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।