ସଂକଲ୍ପାକ୍ଷେପଵିକ୍ଷେପଂ କଲ୍ପକାର୍ଯପ୍ରଵର୍ତ୍ତକମ୍
ସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ଭ୍ରମର ଉତ୍ତେଜନା, ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା—
ଗିରୀଂଦ୍ରତନଯାନାଥଂ ଗିରୀଂଦ୍ରଶିଖରାଲଯମ୍
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ନାଥ, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ବାସ କରୁଥିବା—
ଏଵଂ ସ୍ତୁତୋଽହଂ ଦୈତ୍ଯେନ ଶୂଲପ୍ରୋତେନ ସୁନ୍ଦରି 5.2.51.
ଏଭଳି ଭାବରେ ମୁଁ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଶୂଳରେ ବିଧ୍ୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲି।
ସ ଚ ଶୂଲଵରୋ ଦେଵି ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମୁଦା ତଦା
ଏବଂ ସେଇ ଶୂଳର ଵର, ହେ ଦେବୀ, ସେବେ ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଇଥିଲି।
ପରିତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ପରମଂ ସ୍ଥାନମୁତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତୁମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଦେଉଛି।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯଂ ମାମନାରାଧ୍ଯ ତଥା ଵିଧ୍ଵସ୍ତକଲ୍ମଷୈଃ
ଏହି ସ୍ଥାନ ସେମାନେ ପାଇପାରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୋଷ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଇଛି।
ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵନ୍କରୁଣା ମଯି ତେ ଯଦି ଦୁଷ୍ଟସଂପର୍କସଂଜାତମନ୍ଯତ୍ପାତକମାତ୍ମନଃ
ଯଦି ଭଗବାନ୍ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି କରୁଣା କର, ତେବେ ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ମୋ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ—
ତତୋ ମଯା ସମାଦିଷ୍ଟଃ କରୁଣାଶ୍ଲିଷ୍ଟଚେତସା
ତାପରେ କରୁଣାରେ ଭରିଥିବା ହୃଦୟରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲି।
ତତ୍ରାସ୍ମତ୍ପ୍ରାପ୍ତିଦଂ ଲିଂଗଂ ଲୋକାନୁଗ୍ରହକାରକମ୍
ସେଠାରେ, ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ମୋ ପ୍ରାପ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ଯାହା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ କରେ—
ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଜଗାମ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ମୋ କଥା ଶୁଣି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଲିଂଗେନ ଚ ପୁନର୍ଦୃଷ୍ଟଃ ଶୂଲଃ ଶଂକରଵଲ୍ଲଭଃ
ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ଶୂଳକୁ ପୁନି ଦେଖାଯାଇଲା, ଯିଏ ଶଙ୍କରଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ସ୍ନେହାତ୍ସଂଶ୍ଲେଷିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ପୃଷ୍ଟସ୍ତୁ କୁଶଲଂ ପୁନଃ
ସ୍ନେହରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆଲିଙ୍ଗନ କରାଗଲା, ଏବଂ ପୁନି ତାଙ୍କର ଖବର ନେଉଥିଲେ।
ପ୍ରଭୁଣା ପ୍ରେରିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଭଵତୋଂତିକେ ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଭୂଲୋକେ ମନ୍ନାମ୍ନା ଖ୍ଯା ତିମେଷ୍ଯସି ।। 5.2.51.
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତୁମ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ, ଆଜିଠାରୁ ଏଇ ଭୂଲୋକରେ, ତୁମେ ମୋ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।
ତତୋ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯଧିକଂ ଦର୍ଶନାତ୍ତେ ଵୃଣୋମ୍ଯହମ୍
ଏହିପରି, ତୁମର ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ମଙ୍ଗଳ ହେବ—ମୁଁ ଏହି ଵର ଦେଉଛି।
ତେ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତି ଫଲଂ ସର୍ଵଂଂ ଯେ ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି ଭକ୍ତିତଃ
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଫଳ ପାଇବେ।
ଯଃ କରିଷ୍ଯତି ତେ ପୂଜାଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୋଽପି ମାନଵଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତୁମର ପୂଜା କରିବେ,
ଵିମାନଵରମାସ୍ଥାଯ କାମଗଂ ରତ୍ନଭୂଷିତମ୍
ସେ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିବେ।
ତ୍ଵନ୍ନାମ ଯେ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯଂତି ସର୍ଵଦା ଭଯପୀଡିତାଃ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି ଭୀସ୍ତେଷାଂ ଘୋରସଂସାରସାଗରେ
ଯେମାନେ ସବୁବେଳେ ଭୟରେ ପୀଡିତ ହେବାବେଳେ ତୁମର ନାମ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ କେବେ ଭୟ ରହିବ ନାହିଁ।
ଯେ ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି ପୁରୁଷା ଭାଵହୀନାଃ ପ୍ରସଂଗତଃ
କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ କେବଳ ଆଦତରେ, ଭାବ ବିନା ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂ ତେନ ଶୂଲେନ ଲିଂଗମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ଏପରି କହି, ସେ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗକୁ ସାବଧାନରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ପାପ ନଶ୍ୱ କରେ, ସେହି ଶକ୍ତିକୁ ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଶୂଲେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଗୌରବମୟ ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟଖଣ୍ଡରେ ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ଶୂଳେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକାବନ୍ଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଓଂକାରେଶ୍ଵର ଇତ୍ଯାଖ୍ଯା ଯସ୍ଯାସ୍ତି ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଓଂକାରେଶ୍ୱର, ସେ ତିନି ଭୁବନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ପ୍ରାକୃତେ କଲ୍ପସଂଜ୍ଞେ ତୁ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମଂ ମଯା
ପ୍ରାକୃତ କଳ୍ପ ନାମକ ପ୍ରଥମ ଯୁଗରେ, ଆମେ ପ୍ରଥମେ ଏହା କରିଥିଲି।
ତତଃ ସ ପୁରୁଷୋ ଦିଵ୍ଯଃ କିଂ କରୋମୀତ୍ଯୁପସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, 'ମୁଁ କଣ କରିବି?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ନିର୍ଵାଣସ୍ଯେଵ ଦୀପସ୍ଯ ଗତିସ୍ତସ୍ଯ ନ ଲକ୍ଷିତା
ଯେପରି ଦୀପ ନିବା ଶେଷରେ ତାହାର ଚଳାପଥ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଜଣାପଡିଲା ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ଚତୁର୍ମିତ୍ଯୋତ୍ଥିତସ୍ତତଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କୁଠାରୁ ଚାରିଜଣ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଋଗ୍ଯଜୁଃସାମନାମା ଚ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାତ୍ମକଃ
ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଋକ୍, ଯଜୁସ୍ ଓ ସାମ, ଏବଂ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ।
ଓଂକାର ଇତି ତସ୍ଯାଖ୍ଯା ମଯା ଦତା ପ୍ରସାଦତଃ
ମୋର କୃପାରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ 'ଓଂକାର' ନାମ ଦେଇଥିଲି।
ହୃଦଯାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଵଷଟ୍କାରଃ ସମୁତ୍ଥିତଃ
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ହୃଦୟରୁ 'ବଷଟ୍' ଶବ୍ଦ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।