ସ ଵିପ୍ରୈରଭିଷିକ୍ତଶ୍ଚ ତପଃ କୃତ୍ଵା ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ, ତାପରେ ସେ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ସ ଚ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯରହିତା ନିର୍ଵଷଟ୍କାରନିର୍ଦ୍ଧନାଃ
ସେ ଦେଖିଲେ ଲୋକମାନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରୁ ବଞ୍ଚିତ, ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ ନାହିଁ, ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି।
ସ ଦୋଗ୍ଧୁମୈଚ୍ଛତ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍
ସେ ଚାହିଲେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ—ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମାନବମାନେ—କୁ ଦୁହିବାକୁ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତଯଃ
ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୁନି ନାରଦ ଆସିଲେ।
ଲୋକତ୍ରଯଵିନାଶାଯ ମା କୋପଂ କୁରୁ ଭୂପତେ ଗିଲିତାନି ଚ ଅନ୍ନାନି ଵିଦ୍ଧ୍ଯେଵୈତନ୍ମତଂ ମମ ।। 5.2.49.
ଭୂପତି, ତିନି ଲୋକର ନାଶ ପାଇଁ କ୍ରୋଧ କରିବେ ନାହିଁ; ଖାଦ୍ୟ ଗିଳିଯାଇଛି—ଏହି ମୋର ମତ।
ନାରଦସ୍ଯ ଚ ଵାକ୍ଯେନ କ୍ରୋଧଂ ଚକ୍ରେ ପୃଥୁସ୍ତଦା
ନାରଦଙ୍କ ଉକ୍ତିରେ ପୃଥୁ ତେବେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ମୁମୋଚ ଶସ୍ତ୍ରମାଗ୍ନେଯଂ ତେନ ସା ଧରଣୀ ତଦା
ସେ ଅଗ୍ନିଶସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ, ଏହାରେ ଧରାକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସା ଵଧ୍ଯମାନା ତେନୈଵ ନୃପଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଏହି ଶସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରମଣ ହେବା ସମୟରେ, ଧରା ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଗୌରଵଧ୍ଯା ମହୀପାଲ ଵତ୍ସଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଦୁଗ୍ଧି ମାମ୍
ମହୀପାଳ, ମୁଁ ଗାଉଁ ଭଳି ଦୁହିବାଯୋଗ୍ୟ; ଏକ ଛେନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ମୋତେ ଦୁହ।
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁଦୋହ ନୃପସତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦୁହିଲେ।
ଜାତାଃ ପ୍ରଜାଶ୍ଚ ସୁମୁଖାଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତଶ୍ଚ ମହୋତ୍ସଵଃ
ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଜାମାନେ ଜନ୍ମିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ରାଜାଥ ଚିଂତଯାମାସ ମଯା ପାପମିଦଂ କୃତମ୍
ତାପରେ ରାଜା ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ ଏହି ପାପ କରିଛି।'
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ପୃଥୋରମିତତେଜସଃ
ଏଭଳି ଭାବିଥିବା ଅସୀମ ତେଜସ୍ବୀ ପୃଥୁଙ୍କୁ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଵିଧଂ ଦୀନଂ ଚିଂତଯାନଂ ପୃଥୁଂ ପ୍ରିଯେ 5.2.49.
ପ୍ରିୟେ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଚିନ୍ତିତ ପୃଥୁଙ୍କୁ ଦେଖି,
ତତଃ ସ କଥଯାମାସ ମଯା ପାପମିଦଂ କୃତମ୍
ତାପରେ ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ପାପ କରିଛି।"
କାଁଲ୍ଲୋକାନୁ ଗମି ଷ୍ଯାମି କୃତ୍ଵା କର୍ମ ସୁଦାରୁଣମ୍
ଏପରି ଭୟଙ୍କର କାମ କରିବା ପରେ, ମୁଁ କେଉଁ ଲୋକକୁ ଯିବି?
ଅଥ ଚେଷ୍ଟୋପଦେଶେନ ଦୁଃଖାଦୁଦ୍ଧର ମାଂ ଦ୍ଵିଜ ମହାପାପପ୍ରଶମନଂ ଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ, ତୁମେ ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦିଅ; ଦ୍ୱିଜ, ମହାପାପ ନାଶ କରିଥିବା ଲିଙ୍ଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ବିଷୟରେ ମୋତେ କହ।
ମହାକାଲଵନେ ଲିଂଗମଭଯେଶ୍ଵରପଶ୍ଚିମେ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ସହସା ରାଜଂସ୍ତତ୍ର ପୂତୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ମହାକାଳ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଅଭୟେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ, ରାଜା, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଉ; ସେଠାରେ ତୁମେ ପବିତ୍ର ହେବା।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୃଧୁସ୍ତତ୍ର ଜଗାମ ସଃ
ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ପୃଥୁ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯସଂକାଶୋ ବଭୂଵ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ପୃଥିବୀର ରାଜା ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକି ଉଠିଲେ।
ତତୋଂଽତରିକ୍ଷଗୈର୍ଦେଵି କୃତଂ ନାମ ଵରାନନେ ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଦେଵୋଽଯଂ ପୃଥୁକେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ମନୋହର ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଦେବତାମାନେ ଏହି ନାମ ଦେଲେ; ଆଜିଠୁ ଏହି ଦେବତା ପୃଥୁକେଶ୍ୱର ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଯେ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି ଦେଵେଶଂ ପୃଥୁକେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ପୃଥୁକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବେ—
ଅଜ୍ଞାନାଜ୍ଜ୍ଞାନତୋ ଵାପି ଯତ୍ପାପଂ ଜାଯତେ ନୃଣାମ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନରୁ ଯେଉଁ ପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ,
ଵାଚିକଂ ମାନସଂ ଵାପି କାଯିକଂ ଗୁହ୍ଯସଂଭଵମ୍ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯାସ୍ଯତି କ୍ଷିପ୍ରଂ ପୁଥୁକେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍ ।। 5.2.49.
ବାକ୍ୟ, ମନ, ଶରୀର କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ କାରଣରୁ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପ ପୃଥୁକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦେଵଂ ଵୈ ପୃଧୁକେଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ପୃଥୁକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବେ—
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଦେଵାନାଂ ଚ ମହୀତଲେ
ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୃଥିବୀରେ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବା ପରେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦେଵସଂଘୈଶ୍ଚ ପୂଜିତଃ ପୃଥୁକେଶ୍ଵରଃ
ଏପରି କହି, ପୃଥୁକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେବମାନେ ପୂଜା କଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଦେବୀ, ଏହିପରି ପୃଥୁକେଶ୍ୱରଙ୍କର ପାପ ନାଶ କରିଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ପୃଥୁକେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗର ମହିମା ଅଂଶରେ, ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ସହିତ, 'ପୃଥୁକେଶ୍ୱର ମହିମା' ନାମକ ଏକାପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଗ୍ରହବାଧା ନ ଜାଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ଗ୍ରହର କଷ୍ଟ ଆସେନା—