ଭଯାର୍ତ୍ତଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣଃ କେଶଵସ୍ଯ ଚ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ କେଶବଙ୍କ ଭୟଭୀତ କଥା ଶୁଣିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟଂ ତାଭ୍ଯାଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସାର୍କଚଂଦ୍ରମହୀଧରମ୍
ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ସହ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖିଲେ ।
ସମୁଦ୍ରପୀଠସଂଯୁକ୍ତଂ ନାନାଵର୍ଣାଶ୍ରମୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସମୁଦ୍ରର ଆସନ ସହିତ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ଆଶ୍ରମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଥିଲା ।
ସସପ୍ତଲୋକଵିନ୍ଯାସଂ ସଦେଵାସୁରରାକ୍ଷସମ୍
ସାଥିରେ ସପ୍ତ ଲୋକର ବ୍ୟବସ୍ଥା, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଥିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୌ ଭସ୍ମୀକୃତୌ ଦୈତ୍ଯୌ ତେନ ଲିଂଗେନ ପାର୍ଵତି 5.2.48.
ଏହି ସବୁ ଦେଖି, ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟ ସେଇ ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଭସ୍ମ ହେଇଗଲେ, ହେ ପାର୍ବତୀ ।
ଲିଂଗେନୋକ୍ତଂ ପ୍ରସନ୍ନେନ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ କିଂ ଦଦାମ୍ଯହମ୍
ଲିଙ୍ଗ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲା: "ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କଣ ଦେବି?"
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଵରଯାମାସତୁର୍ଵରମ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ଦାନ ମାଗିଲେ ।
ଯେ ଚ ତ୍ଵାଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଯକ୍ଷ୍ଯଂତି ଚ ସମାହିତାଃ
"ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ପୂଜିବେ ଓ ବଳି ଦେବେ,
ଅଭଯେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞସ୍ତୁ ଖ୍ଯାତୋ ଭୁଵି ଭଵିଷ୍ଯସି
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତୁମେ 'ଅଭୟେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ଭଯଂ ନୈଵ ସଂସାରପତନଂ ତଥା
ସେଠାରେ କୌଣସି ଭୟ ନଥିବ, ନାହିଁ ସଂସାରରେ ପତନ ।
ଦୁଃଖିତା ଦୁର୍ଭଗା ନାରୀ ଦର୍ଶନଂ ଯା କରିଷ୍ଯତି ଵୀରଂ ତୁ ଗୁର୍ଵିଣୀ କନ୍ଯା ପତିମାପ୍ସ୍ଯତି ଶୋଭନମ୍
ଯେ ନାରୀ ଦୁଃଖିତ କିମ୍ବା ଅଭାଗି, ସେ ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ, ହେ ବୀର, କିମ୍ବା ଗର୍ଭବତୀ କନ୍ୟା ତୁମ ଦର୍ଶନ କରିଲେ, ସେ ଭଲ ସ୍ୱାମୀ ପାଇବେ ।
ଯଂଯଂ କାମମଭିଧ୍ଯାଯ ଯେ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ମାନବମାନେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ତୁମକୁ ଦେଖିବେ,
ଏଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଲିଂଗେନ ପରମେଶ୍ଵରି
ଏଭଳି ହେବ ବୋଲି ଲିଙ୍ଗ କହିଲା, ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ବିବରଣ କରାଯାଇଛି ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯେଽଭଯେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମାଷ୍ଟାଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡର ଚଉଅସୀ ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ 'ଅଭୟେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଅଠଚଉଅଲିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା ।
ଶୃଣୁ ପଂଚାଶଦେକୋନଂ ଦେଵେଶଂ ପୃଥୁକେଶ୍ଵରମ୍
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ଏବେ ଚାଳିଶିଏ ନମ୍ବର ପୃଥୁକେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ ।
ଵଂଶେ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵେ ଦେଵି ହ୍ଯଂଗୋ ରାଜା ବଭୂଵ ହ
ଦେବୀ, ସ୍ୱାୟଂଭୁବର ବଂଶରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅଙ୍ଗ।
ଵେନନାମା ସୁତୋ ଜାତୋ ନାସ୍ତିକୋ ଧର୍ମଦୂଷକଃ
ତାଙ୍କ ପୁଅ ଭେନା ଜନ୍ମିଥିଲେ, ସେ ଧର୍ମର ଶତ୍ରୁ ଓ ଅସ୍ତିକତା ବିରୋଧୀ ଥିଲେ।
ସ ଚ ଶପ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜୈର୍ଦେଵି ତତ୍କ୍ଷଣାନ୍ନିଧନଂ ଗତଃ
ଦେବୀ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଏହି ଶାପ ଦେବା ସହିତ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଶରୀରେ ମାତୁରଂଶେନ କୃଷ୍ଣାଂଜନଚଯପ୍ରଭାଃ ମଥିତାଦ୍ଦକ୍ଷିଣାଦ୍ଧସ୍ତାତ୍ପୃଥୁଃ ପ୍ରଥିତଵିକ୍ରମଃ
ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ମାଆଙ୍କ ଅଂଶରେ, କଳା ଅଞ୍ଜନ ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଦକ୍ଷିଣ ହାତରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶୌର୍ୟବାନ୍ ପୃଥୁ ଜନ୍ମିଲେ।
ସ ଵିପ୍ରୈରଭିଷିକ୍ତଶ୍ଚ ତପଃ କୃତ୍ଵା ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ, ତାପରେ ସେ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ସ ଚ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯରହିତା ନିର୍ଵଷଟ୍କାରନିର୍ଦ୍ଧନାଃ
ସେ ଦେଖିଲେ ଲୋକମାନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରୁ ବଞ୍ଚିତ, ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ ନାହିଁ, ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି।
ସ ଦୋଗ୍ଧୁମୈଚ୍ଛତ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍
ସେ ଚାହିଲେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ—ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମାନବମାନେ—କୁ ଦୁହିବାକୁ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତଯଃ
ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୁନି ନାରଦ ଆସିଲେ।
ଲୋକତ୍ରଯଵିନାଶାଯ ମା କୋପଂ କୁରୁ ଭୂପତେ ଗିଲିତାନି ଚ ଅନ୍ନାନି ଵିଦ୍ଧ୍ଯେଵୈତନ୍ମତଂ ମମ ।। 5.2.49.
ଭୂପତି, ତିନି ଲୋକର ନାଶ ପାଇଁ କ୍ରୋଧ କରିବେ ନାହିଁ; ଖାଦ୍ୟ ଗିଳିଯାଇଛି—ଏହି ମୋର ମତ।
ନାରଦସ୍ଯ ଚ ଵାକ୍ଯେନ କ୍ରୋଧଂ ଚକ୍ରେ ପୃଥୁସ୍ତଦା
ନାରଦଙ୍କ ଉକ୍ତିରେ ପୃଥୁ ତେବେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ମୁମୋଚ ଶସ୍ତ୍ରମାଗ୍ନେଯଂ ତେନ ସା ଧରଣୀ ତଦା
ସେ ଅଗ୍ନିଶସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ, ଏହାରେ ଧରାକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସା ଵଧ୍ଯମାନା ତେନୈଵ ନୃପଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଏହି ଶସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରମଣ ହେବା ସମୟରେ, ଧରା ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଗୌରଵଧ୍ଯା ମହୀପାଲ ଵତ୍ସଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଦୁଗ୍ଧି ମାମ୍
ମହୀପାଳ, ମୁଁ ଗାଉଁ ଭଳି ଦୁହିବାଯୋଗ୍ୟ; ଏକ ଛେନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ମୋତେ ଦୁହ।
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁଦୋହ ନୃପସତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦୁହିଲେ।