ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କୃତସଂକେତୌ ତୌ ଦୈତ୍ଯୌ ବଲଗର୍ଵିତୌ
ଏଭଳି କହି, ସେ ଦୁଇ ଦେତ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିଥିଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵୌ ଦୁର୍ଜଯୌ ରଣେ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଦୁଇ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯମୂଚତୁସ୍ତୌ ହି ଦେଶକାଲୋଚିତଂ ଵଚଃ
ସେ ଦୁଇ ଜଣେ ଏକାପରେ ଏକା ଦେଶ ଓ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଉଚିତ କଥା କହିଲେ ।
ଉପସ୍ଥିତଂ ଭଯଂ ଘୋରଂ ତତ୍ର କିଂ କାର୍ଯମସ୍ତି ନୌ
ଏଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ଆସିଛି— ଏବେ ଆମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ?
ଗମ୍ଯତାଂ କୃଷ୍ଣ ଶୀଘ୍ରଂ ଵୈ ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମମ୍ ଅହଂ ତତ୍ର ଗମିଷ୍ଯାମି ଵ୍ରଜ ତ୍ଵଂ ତତ୍ର କେଶଵ ।। 5.2.48.
କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମହାକାଳ ବନରେ ଯାଅ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଯିବି— ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଯାଅ, କେଶବ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଣା କୃଷ୍ଣୋ ଜଗାମ ସହ ତେନ ଵୈ ତତ୍ରାପି ଦଶସାହସ୍ରକାଲଃ ପର୍ଯଟତୋସ୍ତଯୋଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କହିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯାଇଲେ; ସେଠି ମଧ୍ୟ, ଦଶ ହଜାର କାଳ ଦିନ, ଦୁଇଜଣେ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଲେ ।
ତତୋ ଜ୍ଵାଲାମଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ନୂପୁରେଶ୍ଵରଦକ୍ଷିଣେ ପ୍ରାର୍ଥଯାଂଚକ୍ରତୁର୍ଦେଵମଭଯଂ ଦେହି ନୌ ପ୍ରଭୋ
ତାପରେ, ଦିବ୍ୟ ନୂପୁରେଶ୍ଵରଙ୍କ ଡାହାଣ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱାଳା ଜଳିଥିବା, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଆମକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ ।"
ଶରଣଂ ଭଵ ଦେଵେଶ ଦାନଵାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରପୀଡିତୌ
"ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଆମେ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ, ଆପଣ ଆମର ଆଶ୍ରୟ ହେଉନ୍ ।"
ଶୁଶ୍ରାଵ ଗର୍ଜିତଂ ତାଭ୍ଯାଂ ଦାନଵାଭ୍ଯାଂ ପିତାମହଃ
ସେଇ ଦୁଇ ଦାନବଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣିଲେ ପିତାମହ ।
ସ ଏଷ ମୃତ୍ଯୁରସ୍ମାକମେତି ଶୀଘ୍ରଂ ଭଯାଵହଃ
ଏହା ଆମ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ, ଖୁବ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ଆସୁଛି, ଭୟ ନେଇଅସୁଛି ।
ଭଯାର୍ତ୍ତଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣଃ କେଶଵସ୍ଯ ଚ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ କେଶବଙ୍କ ଭୟଭୀତ କଥା ଶୁଣିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟଂ ତାଭ୍ଯାଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସାର୍କଚଂଦ୍ରମହୀଧରମ୍
ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ସହ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖିଲେ ।
ସମୁଦ୍ରପୀଠସଂଯୁକ୍ତଂ ନାନାଵର୍ଣାଶ୍ରମୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସମୁଦ୍ରର ଆସନ ସହିତ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ଆଶ୍ରମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଥିଲା ।
ସସପ୍ତଲୋକଵିନ୍ଯାସଂ ସଦେଵାସୁରରାକ୍ଷସମ୍
ସାଥିରେ ସପ୍ତ ଲୋକର ବ୍ୟବସ୍ଥା, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଥିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୌ ଭସ୍ମୀକୃତୌ ଦୈତ୍ଯୌ ତେନ ଲିଂଗେନ ପାର୍ଵତି 5.2.48.
ଏହି ସବୁ ଦେଖି, ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟ ସେଇ ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଭସ୍ମ ହେଇଗଲେ, ହେ ପାର୍ବତୀ ।
ଲିଂଗେନୋକ୍ତଂ ପ୍ରସନ୍ନେନ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ କିଂ ଦଦାମ୍ଯହମ୍
ଲିଙ୍ଗ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲା: "ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କଣ ଦେବି?"
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଵରଯାମାସତୁର୍ଵରମ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ଦାନ ମାଗିଲେ ।
ଯେ ଚ ତ୍ଵାଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଯକ୍ଷ୍ଯଂତି ଚ ସମାହିତାଃ
"ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ପୂଜିବେ ଓ ବଳି ଦେବେ,
ଅଭଯେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞସ୍ତୁ ଖ୍ଯାତୋ ଭୁଵି ଭଵିଷ୍ଯସି
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତୁମେ 'ଅଭୟେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ଭଯଂ ନୈଵ ସଂସାରପତନଂ ତଥା
ସେଠାରେ କୌଣସି ଭୟ ନଥିବ, ନାହିଁ ସଂସାରରେ ପତନ ।
ଦୁଃଖିତା ଦୁର୍ଭଗା ନାରୀ ଦର୍ଶନଂ ଯା କରିଷ୍ଯତି ଵୀରଂ ତୁ ଗୁର୍ଵିଣୀ କନ୍ଯା ପତିମାପ୍ସ୍ଯତି ଶୋଭନମ୍
ଯେ ନାରୀ ଦୁଃଖିତ କିମ୍ବା ଅଭାଗି, ସେ ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ, ହେ ବୀର, କିମ୍ବା ଗର୍ଭବତୀ କନ୍ୟା ତୁମ ଦର୍ଶନ କରିଲେ, ସେ ଭଲ ସ୍ୱାମୀ ପାଇବେ ।
ଯଂଯଂ କାମମଭିଧ୍ଯାଯ ଯେ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ମାନବମାନେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ତୁମକୁ ଦେଖିବେ,
ଏଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଲିଂଗେନ ପରମେଶ୍ଵରି
ଏଭଳି ହେବ ବୋଲି ଲିଙ୍ଗ କହିଲା, ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ବିବରଣ କରାଯାଇଛି ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯେଽଭଯେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମାଷ୍ଟାଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡର ଚଉଅସୀ ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ 'ଅଭୟେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଅଠଚଉଅଲିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା ।
ଶୃଣୁ ପଂଚାଶଦେକୋନଂ ଦେଵେଶଂ ପୃଥୁକେଶ୍ଵରମ୍
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ଏବେ ଚାଳିଶିଏ ନମ୍ବର ପୃଥୁକେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ ।
ଵଂଶେ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵେ ଦେଵି ହ୍ଯଂଗୋ ରାଜା ବଭୂଵ ହ
ଦେବୀ, ସ୍ୱାୟଂଭୁବର ବଂଶରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅଙ୍ଗ।
ଵେନନାମା ସୁତୋ ଜାତୋ ନାସ୍ତିକୋ ଧର୍ମଦୂଷକଃ
ତାଙ୍କ ପୁଅ ଭେନା ଜନ୍ମିଥିଲେ, ସେ ଧର୍ମର ଶତ୍ରୁ ଓ ଅସ୍ତିକତା ବିରୋଧୀ ଥିଲେ।
ସ ଚ ଶପ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜୈର୍ଦେଵି ତତ୍କ୍ଷଣାନ୍ନିଧନଂ ଗତଃ
ଦେବୀ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଏହି ଶାପ ଦେବା ସହିତ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଶରୀରେ ମାତୁରଂଶେନ କୃଷ୍ଣାଂଜନଚଯପ୍ରଭାଃ ମଥିତାଦ୍ଦକ୍ଷିଣାଦ୍ଧସ୍ତାତ୍ପୃଥୁଃ ପ୍ରଥିତଵିକ୍ରମଃ
ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ମାଆଙ୍କ ଅଂଶରେ, କଳା ଅଞ୍ଜନ ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଦକ୍ଷିଣ ହାତରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶୌର୍ୟବାନ୍ ପୃଥୁ ଜନ୍ମିଲେ।