ଵାପୀ ଗଂଗାସମା ସା ତୁ ସ୍ଵଯମେଵ ଶୁଭେକ୍ଷଣେ ପ୍ରଯାଗମେତଜ୍ଜାନୀହି ଭୂଧରେଂଦ୍ରାଂଗସଂଭଵେ
ଏହି ପୋଖରି ଗଙ୍ଗା ସମାନ, ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିବାଳିକେ; ପ୍ରୟାଗ ଏହାକୁ ଜାଣ, ପାହାଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ପୁମାନ୍ଦେଵି ଵାଜପେଯଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ଦେବୀ, ବ୍ୟକ୍ତି ଭାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପୂଜଯେନ୍ନୂପୁରେଶ୍ଵରମ୍
ଯେ କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମୀରେ ସ୍ନାନ କରି ନୂପୁରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.47.
ଦେବୀ, ଏହି ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ନୂପୁରେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତଚତ୍ଵାରିଂଶୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି, ଏକାଶୀ ହଜାର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡରେ, ଚଉଠି ଲିଙ୍ଗର ମହିମାରେ, ନୂପୁରେଶ୍ୱରର ମହିମା ବର୍ଣ୍ନନା ନାମକ ସତଚଉଠି ଅଧ୍ୟାୟ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ନ ଭଵସ୍ଯ ଭଯଂ ଭଵେତ୍
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମାନବ ଜୀବନର ଭୟ ନଥାଏ।
କଲ୍ପାଵସାନେ ପ୍ରଥମେ ପାଦ୍ମେ ପଦ୍ମନିଭେକ୍ଷଣେ ବ୍ରହ୍ମା ଵୈ ଚିଂତଯାମାସ କଥଂ ସୃଷ୍ଟିର୍ଭଵେଦିତି
କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ଆରମ୍ଭରେ, ପଦ୍ମ ଦୃଷ୍ଟିବାଳି ପଦ୍ମରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତା କଲେ କିପରି ସୃଷ୍ଟି ହେବ।
ଇତ୍ଯାକୁଲିତରୂପସ୍ଯ ତସ୍ଯ ନେତ୍ରଦ୍ଵଯାତ୍ତଦା
ଏପରି ଅଶାନ୍ତ ଆକାରରୁ, ସେ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁରୁ—
ତସ୍ମାଦଶ୍ରୁକଣାଜ୍ଜାତୋ ହାରଵୋନାମ ଦାନଵଃ
ସେ ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁରୁ ହାରବ ନାମକ ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଦକ୍ଷିଣାନ୍ନଯନାଜ୍ଜାତଃ କାଲକେଲୀତିଵିଶ୍ରୁତଃ
ଡାହାଣ ଚକ୍ଷୁରୁ କାଳକେଳୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲା।
କରାଲଵଦନୋ ଦୁଷ୍ଟୋ ଯମରୂପୋ ଦୁରାସଦଃ
ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ଯମଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଏବଂ ଯାଉଥିବା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ।
ତୌ ତୁ ଦୈତ୍ଯୌ ସମାଗତ୍ଯ କୃତସଂକେତକୌ ତଦା
ସେହି ସମୟରେ, ସେ ଦୁଇ ଦେତ୍ୟ ଏକସাথে ଆସି, ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିଥିଲେ ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଭଯାଵିଷ୍ଟଃ କାଂଦିଶୀକଶ୍ଚଚାର ହ
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଭୟରେ ଭରିଗଲେ ଏବଂ ଅସ୍ତିର ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଲେ ।
ପୁରୁଷଂ ପୀତଵସନଂ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍ ଉଵାଚ କୋ ଭଵାଞ୍ଛେତେ ନିଃଶେଷେସ୍ମିଂଶ୍ଚରାଚରେ
ସେ ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପିତଳ ଶୂନ୍ୟ ଶାରୀ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଏବଂ ଗଦା ଧରିଥିଲେ । ବ୍ରହ୍ମା ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିଏ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜଗତରେ ଏକମାତ୍ର ନାୟକ ଭାବେ ଉଭା ଅଛନ୍ତି?"
ତମୁଵାଚ ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁରହମେଵଂ ଜଗତ୍ପିତା 5.2.48.
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ଜଗତର ପିତା ।"
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପଦ୍ମଜସ୍ତେନ କୃଷ୍ଣେନାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣା
ଏଭଳି ଅପରିଷ୍କୃତ କର୍ମ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିବା ପରେ, ପଦ୍ମଜ ବ୍ରହ୍ମା କଥା କହିଲେ ।
ମଯା ସୃଷ୍ଟଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବ, ଦେତ୍ୟ ଏବଂ ମାନବମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି ।
ଭୋକ୍ତୁକାମୌ କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍
ସେ ଦୁଇ ଜଣେ ଭୋକରେ ଅତି ଅତିରିକ୍ତ ହୋଇ, ଖାଇବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ଯଦି ତ୍ଵଂ କାରଣଂ କିଂଚିଦସ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯ କଥ୍ଯସେ
ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଲୋକର କିଛି କାରଣ ଭାବେ କହାଯାଉଛ,
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତଦା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୁଃଖଂ ପରସ୍ପରମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଯୋଗୀ ଦୁଃଖ ବୁଝିଲେ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କୃତସଂକେତୌ ତୌ ଦୈତ୍ଯୌ ବଲଗର୍ଵିତୌ
ଏଭଳି କହି, ସେ ଦୁଇ ଦେତ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିଥିଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵୌ ଦୁର୍ଜଯୌ ରଣେ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଦୁଇ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯମୂଚତୁସ୍ତୌ ହି ଦେଶକାଲୋଚିତଂ ଵଚଃ
ସେ ଦୁଇ ଜଣେ ଏକାପରେ ଏକା ଦେଶ ଓ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଉଚିତ କଥା କହିଲେ ।
ଉପସ୍ଥିତଂ ଭଯଂ ଘୋରଂ ତତ୍ର କିଂ କାର୍ଯମସ୍ତି ନୌ
ଏଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ଆସିଛି— ଏବେ ଆମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ?
ଗମ୍ଯତାଂ କୃଷ୍ଣ ଶୀଘ୍ରଂ ଵୈ ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମମ୍ ଅହଂ ତତ୍ର ଗମିଷ୍ଯାମି ଵ୍ରଜ ତ୍ଵଂ ତତ୍ର କେଶଵ ।। 5.2.48.
କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମହାକାଳ ବନରେ ଯାଅ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଯିବି— ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଯାଅ, କେଶବ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଣା କୃଷ୍ଣୋ ଜଗାମ ସହ ତେନ ଵୈ ତତ୍ରାପି ଦଶସାହସ୍ରକାଲଃ ପର୍ଯଟତୋସ୍ତଯୋଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କହିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯାଇଲେ; ସେଠି ମଧ୍ୟ, ଦଶ ହଜାର କାଳ ଦିନ, ଦୁଇଜଣେ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଲେ ।
ତତୋ ଜ୍ଵାଲାମଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ନୂପୁରେଶ୍ଵରଦକ୍ଷିଣେ ପ୍ରାର୍ଥଯାଂଚକ୍ରତୁର୍ଦେଵମଭଯଂ ଦେହି ନୌ ପ୍ରଭୋ
ତାପରେ, ଦିବ୍ୟ ନୂପୁରେଶ୍ଵରଙ୍କ ଡାହାଣ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱାଳା ଜଳିଥିବା, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଆମକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ ।"
ଶରଣଂ ଭଵ ଦେଵେଶ ଦାନଵାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରପୀଡିତୌ
"ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଆମେ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ, ଆପଣ ଆମର ଆଶ୍ରୟ ହେଉନ୍ ।"
ଶୁଶ୍ରାଵ ଗର୍ଜିତଂ ତାଭ୍ଯାଂ ଦାନଵାଭ୍ଯାଂ ପିତାମହଃ
ସେଇ ଦୁଇ ଦାନବଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣିଲେ ପିତାମହ ।
ସ ଏଷ ମୃତ୍ଯୁରସ୍ମାକମେତି ଶୀଘ୍ରଂ ଭଯାଵହଃ
ଏହା ଆମ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ, ଖୁବ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ଆସୁଛି, ଭୟ ନେଇଅସୁଛି ।