ଲବ୍ଧଦେହଃ ଶିଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂଶ୍ରିତଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ଦେହ ପାଇ ପରେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଶିବଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି।
ଶଂଭୁନା ଯତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତମହଂକାରମୁପାଶ୍ରିତୌ 1.3.1.1.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅହଂକାରକୁ ଆମେ ଆଶ୍ରୟ କରିଛୁ।
ସ ଏଵ ଶଂକରଃ ସର୍ଵମହଂକାରମଥାଵଯୋଃ
ସେଇ ଶଙ୍କର ଆମ ଦୁହେଁର ସମସ୍ତ ଅହଂକାର।
ଇମମୀଶ୍ଵରମାନତଂ ସୁରୈରନଲସ୍ତମ୍ଭମଯଂ ସଦାଶିଵମ୍
ଏହି ଭଗବାନ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ସଦା ଶିର ନମାନ୍ତି, ସେହି ଅଗ୍ନିସ୍ତମ୍ଭ ରୂପୀ ସଦାଶିବ।
ଅସ୍ତୌଷଂ ଭକ୍ତିସଂପୂର୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ମାନସମର୍ଚନମ୍
ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ମନସିକ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲି।
ନମଃ ଶିଵାଯ ମହତେ ସର୍ଵଲୋକୈକହେତଵେ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କାରଣ, ମହାନ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଵିଶ୍ଵଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ତେଜଃ ପ୍ରକାଶଯତି ସଂତତମ୍
ତୁମର ଏହି ତେଜ ଶରୀର ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଭରି ନିରନ୍ତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ।
ଭୂଲିଂଗମମଲଂ ହ୍ଯେତଦ୍ଦୃଶ୍ଯମଧ୍ଯାତ୍ମଚକ୍ଷୁଷା
ଏହି ପବିତ୍ର ଭୂଲିଙ୍ଗକୁ ଆତ୍ମଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ଯମାକାରମଂତରାତ୍ମନି ଯୋଗିନଃ
ଯୋଗୀମାନେ ନିଜ ମନରେ ଅସୀମ ଓ ନିରାକାର ତାହାକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଅଥଵା ଶାଂକରୀ ଶକ୍ତିଃ ସତ୍ଯାଽଣୋରପ୍ଯଣୀଯସୀ
କିମ୍ବା ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସତ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ।
ଅଣୁସ୍ତେ କରୁଣାପାତ୍ରଂ ମହତ୍ତ୍ଵଂ ଧ୍ରୁଵମଶ୍ନୁତେ
ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ମଧ୍ୟ କରୁଣାର ପାତ୍ର ହୋଇ, ନିଶ୍ଚୟ ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଏ।
ସ୍ଵଯମୀଶ ମହାଦେଵ ପ୍ରସୀଦ ଭୁଵନାଧିକ
ହେ ଭଗବାନ, ହେ ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଦୟା କର।
ଇଦଂ ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ଵିନଯାନ୍ନମସ୍କୃତ୍ଵା ପୁନଃପୁନଃ 1.3.1.2.
ଏଭଳି ବିନମ୍ରତା ସହିତ ପୁନଃ ପୁନଃ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଏହି ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନଵାଂଭୋଦଗଂଭୀରଧ୍ଵନିରଭ୍ଯଧାତ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ନୂତନ ମେଘର ଭଳି ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ:
ଜଯ ତ୍ରିଭୁଵନାଧୀଶ ଜଯ ଗଂଗାଧର ପ୍ରଭୋ
ତିନି ଭୁବନର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହୋଉ। ଗଙ୍ଗାଧର ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହୋଉ।
ଅଵ୍ଯାଜମମିତଂ ଶଂଭୋ କାରୁଣ୍ଯଂ ତଵ ଵର୍ଦ୍ଧତେ
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମର ଅପାର ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ କରୁଣା ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି।
ପାଲନଂ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାନାଂ ପ୍ରାପଣଂ ଭୂତିସଂଚଯୈଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଭୂତିର ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଶତାନାମପି ମୂର୍ତୀନାମେକାମପି ନଵୈଃ ସ୍ତଵୈଃ
ଶତଶଃ ରୂପ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ତୁମର ଏକ ରୂପକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବା ଯାଏନାହିଁ।
ତ୍ଵମେଵ ତ୍ଵାମଲଂ ଵେତ୍ତୁଂ ଯଦି ଵା ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣିପାର, କିମ୍ବା ତୁମର କୃପାରେ ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରିବେ।
ଦେଵାସ୍ତ୍ଵଦଂଶସଂଭୂତିପ୍ରଭଵୋ ନ ଭଵନ୍ତି କିମ୍
ଦେବତାମାନେ ତୁମର ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉନାନ୍ତି କି?
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଯୋଗାଦ୍ଯଥାଗ୍ନେର୍ଭେଦସମ୍ଭଵଃ
ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ଭିନ୍ନତା ଦେଶ, କାଳ ଓ କ୍ରିୟା ଯୋଗରେ ହୁଏ,
ଅନୁଗ୍ରହପରୋ ଦେଵ ମୂର୍ତିଂ ଦର୍ଶଯ ଶଂକର
ହେ ଦୟାମୟ ଦେବ, ହେ ଶଙ୍କର, ଆମକୁ ତୁମର ରୂପ ଦେଖାଅ।
ଏଵଂ ପ୍ରଣମତୋର୍ଦେଵଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତମ୍ 1.3.1.2.
ଏପରି ଭାବେ ସ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦୁଇଜଣେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଉଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଭୁ—
ତେଜଃସ୍ତଂଭାତ୍ପୁନସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଦେଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଦ୍ଧଶେଖରଃ
ସେ ତେଜର ଥମ୍ଭାରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଦ୍ଧ ଶେଖରୀ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ପରଶୁଂ ବାଲହରିଣଂ କରୈରଭଯଵିଶ୍ରମୌ
ସେ ହାତରେ ପରଶୁ ଓ ଶିଶୁ ହରିଣ ଧରିଥିଲେ, ଭୟ ନାଶ କରି ଶାନ୍ତି ଦେଉଥିଲେ।
ପରିତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ଯୁଵଯୋର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୁକ୍ତାତ୍ମନୋର୍ମଯି
ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଭକ୍ତି ଦେଖି ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, କାରଣ ଦୁହେଁ ମନକୁ ମୋତେ ଏକତ୍ର କରିଛ।
ଯୁଵଯୋରିଷ୍ଟସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥମାଵିର୍ଭୂତୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଯତଃ
ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଚାହ, ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି।
ଇତି ଦେଵସ୍ଯ ଵଚନାତ୍ସପ୍ରୀତୌ ଚ କୃତାଂଜଲୀ
ପ୍ରଭୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ହାତ ଜୋଡିଲେ।
ଅହଂ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ଶିଶୁପ୍ରାଯଜଗତ୍ତ୍ରଯଵିଧାଯକଃ
ମୁଁ ଶିଶୁ ସଦୃଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏଇ ତିନି ଭୁବନ ତିଆରି କରେ।
ନମସ୍ଯେହମିଦଂ ରୂପଂ ଶଶ୍ଵଦ୍ଵରଦମୀଶ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ଏହି ରୂପକୁ ଶାଶ୍ୱତ ଦାତା ଭଗବାନ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।