ଜାତମାତ୍ରୋ ଵ୍ରଜେତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ପୁନରାଯାତି ଚାତ୍ର ଵୈ ଵିନୈଵ ସ୍ତନ୍ଯପାନେନ ଷୋଡଶାବ୍ଦାକୃତିଃ କ୍ଷଣାତ ।। 5.2.46.
ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶିଶୁ ସିଧା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ, ପୁଣି ଏଠାକୁ ଫେରି ଆସେ, ମାଆର ଦୁଧ ନ ପିଇ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଷୋଳଷ ବର୍ଷର ଆକାର ଧାରଣ କରେ।
ନିନ୍ଯୁର୍ଗଗନମାର୍ଗେଣ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯାଦ୍ଯା ଯତ୍ର ମାତରଃ 5.2.46.
ବ୍ରାହ୍ମୀ ଆଦି ମାତାମାନେ ତାକୁ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ନେଇଗଲେ।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ପୁରତୋ ଲିଂଗରୂପେଣ ଶଂକରଃ 5.2.46.
ଶଙ୍କର ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.46.
ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ପାପ ନାଶକ ପ୍ରଭାବ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ପ୍ରାପ୍ଯଂତେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମିଳିଯାଏ ।
ପୁରା ରାଥନ୍ତରେ କଲ୍ପେ ନୂପୁରୋନାମ ଵୈ ଗଣଃ
ପୁରୁଣା ରାଥନ୍ତର କଳ୍ପରେ ନୂପୁର ନାମକ ଏକ ଗଣ ଥିଲା ।
ସ ଏକଦା କୁବେରସ୍ଯ ସଭାଯାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତଃ
ସେ ଗଣ ଗୋଟେବେଳେ କୁବେରଙ୍କ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ।
ନନୃତୁଶ୍ଚାପରାସ୍ତତ୍ର ହ୍ଯୁର୍ଵଶୀ ଯୋଷିତାଂ ଵରା
ସେଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଉର୍ବଶୀ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ତାସାଂ ନୃତ୍ଯଂ ତଦା ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ନୂପୁରୋ ଗଣପସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ନୃତ୍ୟ ଦେଖି ଗଣପତି ନୂପୁର
ନୃତ୍ଯମାନସ୍ତତୋ ହୃଷ୍ଟଃ ପୁଷ୍ପଗୁ ଚ୍ଛେନ ଵକ୍ଷସି
ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଛାତିକୁ ଛୁଆଇଲେ ।
ଉର୍ଵଶୀ ତୁ ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧା ପୁଷ୍ପଗୁଚ୍ଛେନ ତାଡିତା
ତାପରେ ଉର୍ବଶୀ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଆଘାତ ପାଇ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ।
ଉଵାଚ ଧନଦସ୍ତତ୍ର କ୍ରୋଧେନାକୁଲମାନସଃ
ସେଠାରେ ରାଗରେ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ ଉର୍ବଶୀ ଧନଦାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ରଂଗଭଂଗଃ କୃତଃ କାମାର୍ଦ୍ଦିତେନ ଵୈ
ତୁମେ କାମବଶତଃ ରଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ ।
କୁବେରସ୍ଯ ଚ ଶାପାତ୍ତୁ ଜଗାମ ଧରଣୀତଲମ୍ 5.2.47.
କୁବେରଙ୍କ ଶାପରେ ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଇପଡିଲେ ।
ଵିଲପ୍ଯ ସୁଭୃଶଂ ସୋଽଥ ଶରଣଂ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍
ସେ ବହୁତ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ।
ତ୍ଵଂ ତୁଷ୍ଟା ତୁ ତଦା ଜାତା ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ପରମେଶ୍ଵରୀ
ତୁମେ ସେବେଳେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସ୍ୱୟଂ ପରମେଶ୍ୱରୀ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ର ମମାଦେଶାନ୍ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
ମୋ ଆଦେଶରେ, ପୁଅ, ତୁମେ ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଅ ।
ତସ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣତୋ ଵତ୍ସ ଵିଦ୍ଯତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ହେ ପୁତ୍ର, ତାହାର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି ।
ସା ପ୍ରାଚୀ ସ ଚ ଦେଵେଶସ୍ତ୍ଵନ୍ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତିମେଷ୍ଯତି
ସେ ପୂର୍ବ ଦିଗର ଲିଙ୍ଗ, ଦେବେଶ, ତୁମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଗିବ ।
ତ୍ଵଯା ଚ ପ୍ରେରିତୋ ଦେଵି କୀର୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ତତ୍ର ଗମ୍ଯତାମ୍
ତୁମେ ପ୍ରେରଣା ଦେଲେ, ଦେବୀ, କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ ।
ମହାକାଲଵନଂ ରମ୍ଯଂ ଦେଵଗଂଧର୍ଵସେଵିତମ୍
ମହାକାଳବନ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେଠାରେ ସେବା କରନ୍ତି ।
ପ୍ରାଚୀ ସରସ୍ଵତୀ ତତ୍ର ଵାପ୍ଯାକାରା ଚ ସଂସ୍ଥିତା
ସେଠାରେ ପୂର୍ବ ଦିଗର ସରସ୍ୱତୀ ଏକ ପୋଖରୀ ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ ।
ତତୋ ଦେଵଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚାଥ ନୂପୁରମ୍
ତାପରେ ଦେବତା ଶାନ୍ତ ମନରେ ନୂପୁରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭଵିତା ଵଲ୍ଲଭୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ପାର୍ଵତ୍ଯାଃ ଶଂକରସ୍ଯ ଚ 5.2.47.
ସେ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହେବେ।
ଉଦିତାଦିତ୍ଯସଂକାଶୋ ଵିଭାଵସୁସମ ଦ୍ଯୁତିଃ
ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକିବେ।
ପ୍ରଭାଵଂ ତାଦୃଶଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵୈରୁକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ଏପରି ଶକ୍ତି ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବାଳିକୁ କହିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତା ଚ କାମିକୀ ସିଦ୍ଧିର୍ନୂପୁରେଣ ଚ ଦର୍ଶନାତ୍
ନୂପୁରଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ଚାହିଁଥିବା ସିଦ୍ଧି ମିଳିଛି।
ସର୍ଵକାମପ୍ରଦୋ ନିତ୍ଯଂ ନୂପୁରେଶ୍ଵର ନାମତଃ
ସେ ସବୁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନୂପୁରେଶ୍ୱର ନାମରେ ଡାକାଯାଏ।
ନୂପୁରେଶ୍ଵରରୁଦ୍ରସ୍ଯ ତେ ଯାଂତି ପରମଂ ପଦମ୍ ଵସଂତି ମୁଦିତାଃ ସର୍ଵେ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ନୂପୁରେଶ୍ୱର ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ବିଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ବସନ୍ତି।
ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାରୋଗଦୁଃଖାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ରୋଗ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖଗୁଡିକ—