ମା ଭୈର୍ମେ କୌତୁକଂ ପଶ୍ଯ ଭକ୍ଷୋଯଂ ମମ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଭୟ କରିନାହ, ମଜା ଦେଖ—ଏହିଏ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୁଷ୍ଟିଘାତେନ ତେନୋଚ୍ଚୈର୍ଦଂଡସୂନୁନା
ଏପରି କହି, ଦଣ୍ଡଙ୍କ ପୁଅ ତାକୁ ଜୋରେ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ମାଡ଼ିଲେ।
ସ ଚକ୍ରିଣା କୃତତ୍ରାଣଃ ପୀଡାଂ ନାଲ୍ପୀଯସୀମପି
ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ସେ ଅତିକିଛି ଯନ୍ତ୍ରଣା ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ କୋପଵତା ରାଜ୍ଞା ହତୋ ଵକ୍ତ୍ରେ ଚପେଟଯା ଉଵାଚ ଚ ଵଚୋ ଧୈର୍ଯମଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ମହାବଲୀ
ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ରାଜା ମୁହଁରେ ଥପ୍ପଡ଼ ମାଡ଼ିଲେ, ସେ ବଳବାନ୍ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି କହିଲେ—
ତତସ୍ତ୍ଵଂ ଛିଦ୍ରମାସାଦ୍ଯ ହଂତୁଂ ମାଂ ଦାନଵାଂତକ
ତୁମେ ମୋର ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖି ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ଦାନବ ନାଶକ।
ଏଵଂଵିଧୋ ହି ମଧୁଭିଦ୍ଯଦି ତ୍ଵଂ ବଲଵାନସି
ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମଧୁ ଘାତକ, ତେବେ ତାହା ଅନୁଯାୟୀ କାମ କର।
ତ୍ଵଯା କପଟରୂପେଣ ବଲିନା କୈଟଭାଦଯଃ 5.2.46.
ତୁମେ ଚତୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବଳବାନ୍ କୈଟଭ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମାରିଥିଲ।
ପଶ୍ଯତୋଽସ୍ଯ ମହାବାହୋଃ ସ ଚ ପ୍ରାଣାଞ୍ଜହୌ କ୍ଷଣାତ୍ 5.2.46.
ସେ ବଡ଼ ବାହୁବଳୀ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନେଇଲେ।
ସାପି ଵିଦ୍ଯାଧର୍ଯଵଂତୀଂ ସମୃଦ୍ଧାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୂରତଃ 5.2.46.
ସେ ଦୂରରୁ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳି ବିଦ୍ୟାଧରୀ କୁମାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତସ୍ଯୋପରି ଶୁଭଂ ପଦ୍ମଂ ରଵିରଶ୍ମିପ୍ରକାଶିତମ୍ ଵିଧିଂ ସଂପୂଜଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ରକ୍ତମାଲ୍ଯାଂବରାଦିଭିଃ ।। 5.2.46.
ତାଙ୍କ ଉପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା; ଏଠାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଲାଲ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବିଧିକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଜାତମାତ୍ରୋ ଵ୍ରଜେତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ପୁନରାଯାତି ଚାତ୍ର ଵୈ ଵିନୈଵ ସ୍ତନ୍ଯପାନେନ ଷୋଡଶାବ୍ଦାକୃତିଃ କ୍ଷଣାତ ।। 5.2.46.
ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶିଶୁ ସିଧା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ, ପୁଣି ଏଠାକୁ ଫେରି ଆସେ, ମାଆର ଦୁଧ ନ ପିଇ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଷୋଳଷ ବର୍ଷର ଆକାର ଧାରଣ କରେ।
ନିନ୍ଯୁର୍ଗଗନମାର୍ଗେଣ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯାଦ୍ଯା ଯତ୍ର ମାତରଃ 5.2.46.
ବ୍ରାହ୍ମୀ ଆଦି ମାତାମାନେ ତାକୁ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ନେଇଗଲେ।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ପୁରତୋ ଲିଂଗରୂପେଣ ଶଂକରଃ 5.2.46.
ଶଙ୍କର ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.46.
ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ପାପ ନାଶକ ପ୍ରଭାବ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ପ୍ରାପ୍ଯଂତେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମିଳିଯାଏ ।
ପୁରା ରାଥନ୍ତରେ କଲ୍ପେ ନୂପୁରୋନାମ ଵୈ ଗଣଃ
ପୁରୁଣା ରାଥନ୍ତର କଳ୍ପରେ ନୂପୁର ନାମକ ଏକ ଗଣ ଥିଲା ।
ସ ଏକଦା କୁବେରସ୍ଯ ସଭାଯାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତଃ
ସେ ଗଣ ଗୋଟେବେଳେ କୁବେରଙ୍କ ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ।
ନନୃତୁଶ୍ଚାପରାସ୍ତତ୍ର ହ୍ଯୁର୍ଵଶୀ ଯୋଷିତାଂ ଵରା
ସେଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଉର୍ବଶୀ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ତାସାଂ ନୃତ୍ଯଂ ତଦା ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ନୂପୁରୋ ଗଣପସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ନୃତ୍ୟ ଦେଖି ଗଣପତି ନୂପୁର
ନୃତ୍ଯମାନସ୍ତତୋ ହୃଷ୍ଟଃ ପୁଷ୍ପଗୁ ଚ୍ଛେନ ଵକ୍ଷସି
ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଛାତିକୁ ଛୁଆଇଲେ ।
ଉର୍ଵଶୀ ତୁ ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧା ପୁଷ୍ପଗୁଚ୍ଛେନ ତାଡିତା
ତାପରେ ଉର୍ବଶୀ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଆଘାତ ପାଇ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ।
ଉଵାଚ ଧନଦସ୍ତତ୍ର କ୍ରୋଧେନାକୁଲମାନସଃ
ସେଠାରେ ରାଗରେ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ ଉର୍ବଶୀ ଧନଦାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ରଂଗଭଂଗଃ କୃତଃ କାମାର୍ଦ୍ଦିତେନ ଵୈ
ତୁମେ କାମବଶତଃ ରଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ ।
କୁବେରସ୍ଯ ଚ ଶାପାତ୍ତୁ ଜଗାମ ଧରଣୀତଲମ୍ 5.2.47.
କୁବେରଙ୍କ ଶାପରେ ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଇପଡିଲେ ।
ଵିଲପ୍ଯ ସୁଭୃଶଂ ସୋଽଥ ଶରଣଂ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍
ସେ ବହୁତ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ।
ତ୍ଵଂ ତୁଷ୍ଟା ତୁ ତଦା ଜାତା ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ପରମେଶ୍ଵରୀ
ତୁମେ ସେବେଳେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସ୍ୱୟଂ ପରମେଶ୍ୱରୀ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ର ମମାଦେଶାନ୍ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
ମୋ ଆଦେଶରେ, ପୁଅ, ତୁମେ ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଅ ।
ତସ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣତୋ ଵତ୍ସ ଵିଦ୍ଯତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ହେ ପୁତ୍ର, ତାହାର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି ।
ସା ପ୍ରାଚୀ ସ ଚ ଦେଵେଶସ୍ତ୍ଵନ୍ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତିମେଷ୍ଯତି
ସେ ପୂର୍ବ ଦିଗର ଲିଙ୍ଗ, ଦେବେଶ, ତୁମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଗିବ ।
ତ୍ଵଯା ଚ ପ୍ରେରିତୋ ଦେଵି କୀର୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ତତ୍ର ଗମ୍ଯତାମ୍
ତୁମେ ପ୍ରେରଣା ଦେଲେ, ଦେବୀ, କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ ।