ମା ତଦ୍ଭୀତିଂ କୁରୁ ଯୁଵଂସ୍ତ୍ଵତ୍କାର୍ଯଂ ଭଵିତାଚିରାତ୍
ସେଥିପାଇଁ ଭୟ କରନି; ତୁମର କାମ ଶୀଘ୍ର ହେବ।
ସ୍ଥିରୋ ଵୀରୋ ମହାବାହୁର୍ଦାନଵାଗମନେକ୍ଷଣଃ
ଏଠାରେ ଏକ ଦୃଢ଼, ସାହସୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନର ଦାନବର ଆସିବାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଅଥ ସାଯଂ ସମାଯାତୋ ଦାନଵୋ ଭୀଷଣାକୃତିଃ
ପରେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦାନବ ଆସିଲା।
ଆଗତ୍ଯ ଦାନଵୋ ରୌଦ୍ରଃ ପ୍ରଲଯାଂବୁଦନିସ୍ଵନଃ
ସେ ଦାନବ ଦାନ୍ତିକ ରୂପରେ, ପ୍ରଳୟ ବେଳର ମେଘ ଭଳି ଗଜଗଜାଇ ଆସିଲା।
ଗୃହାଣେମାନି ରତ୍ନାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଵରଵର୍ଣିନି
ଏହି ଦିବ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିଅ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀ।
ଦାସୀନାମଯୁତଂ ପ୍ରାତର୍ଦାସ୍ଯାମି ତଵ ସୁଂଦରି
ସୁନ୍ଦରୀ, ପ୍ରଭାତେ ତୁମକୁ ଦଶ ହଜାର ଦାସୀ ଦେବି।
ଗନ୍ଧର୍ଵୀଣାଂ କିଂନରୀଣାଂ ସତତଂ ପରିଚାରିକାଃ 5.2.46.
ଗନ୍ଧର୍ବୀ ଓ କିମ୍ନରୀମାନେ ସଦା ତୁମ ସେବାରେ ରହିବେ।
ରାକ୍ଷସୀନାଂ ଶତାନ୍ଯଷ୍ଟୌ ଶତମପ୍ସରସାଂ ଵରମ୍
ଅଠସେ ରାକ୍ଷସୀ ଓ ଶତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରା ମଧ୍ୟ ତୁମର ହେବେ।
ଯାଵତ୍ସଂପତ୍ତିସଂଭାରୋ ଦିକ୍ପାଲାନାଂ ଗୃହେଷୁ ଵୈ
ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କ ଘରେ ଯେତେ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଥାଏ, ସେତେ ସମ୍ପଦ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ରହିବ।
ଦିଵ୍ଯାନ୍ଭୋଗାନ୍ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ମତ୍ପରିଗ୍ର ହାତ୍
ମୋ ସହିତ ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ।
ତ୍ଵଦଂଗସଂଗସଂସ୍ପର୍ଶସୁଖସ୍ଵାଦାତିମେଦୁରଃ
ତୁମ ଶରୀର ସଂସ୍ପର୍ଶ ଓ ଏକତାର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ମୋର ଅତି ଆଗ୍ରହ।
ମନୋରଥାଶ୍ଚିରଂ ଯାଵଦ୍ଯେ ମେ ହୃଦି ସମେଧିତାଃ
ଏହି ଆକାଂକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକ ବହୁଦିନ ଧରି ମୋ ହୃଦୟରେ ବଢ଼ିଛି।
ଜିତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ରଣେ ସର୍ଵାନିଂଦ୍ରାଦୀନ୍ମୃଗଲୋ ଚନେ
ମୁଁ ଯେପରି ମୃଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଛି।
ଆଧାଯାଂକେ ତ୍ରିଶୂଲଂ ଚ ସୁଷ୍ଵାପେତି ପ୍ରଲପ୍ଯ ସଃ
ତାହା ପରେ ସେ ତ୍ରିଶୂଳକୁ ଆଂକ ଉପରେ ରଖି, ନିଜେ ଗୁଣଗୁଣାଇ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ।
ଵରଂ ସ୍ମରଂତୀ ସା ଗୌର୍ଯା ଵିଦ୍ଯାଧରକୁମାରିକା ଆହୂଯ ତଂ ନରଵରଂ ଵରଂ ସର୍ଵାଂଗସୁଂଦରମ୍
ବର ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା, ଗୌରୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ସେ ଭିଦ୍ୟାଧର କନ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିକୃତତ୍ରାଣଂ ପ୍ରାଣନାଥେତି ଜଲ୍ପ୍ଯ ଚ
‘ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ମୋ ପ୍ରାଣନାଥ’ ବୋଲି ଗୁଣଗୁଣାଇଲେ।
ତମାଦାଯ ତ୍ରିଶୂଲଂ ଚ ସ ତଦାମିତ୍ରଜିନ୍ନୃପଃ 5.2.46.
ତେବେ ସେ ରାଜା, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶକ, ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇଲେ।
ଜଗାଦୋତ୍ତିଷ୍ଠ ରେ ଦୁଷ୍ଟ କନ୍ଯାଦୂଷଣଲାଲସ
ସେ କହିଲେ, 'ଉଠ ଦୁଷ୍ଟ, ଜଣେ ଝିଅକୁ ଖରାପ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା!'
ଇତି ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ କସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟୋଦ୍ଯ ଚାଂତକଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ଆସିଲା, କାହା ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଛି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି।
ମମ ପ୍ରଚଂଡଦୋର୍ଦଂଡକଂଡୂକଂଡୂଯନକ୍ଷମଃ
ମୋର ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ସମାନ ବାହୁର ଖଜୁଆଣି ଖୁଜୁଆଇବାକୁ ଏହିଠିକ୍ ଅଛି।
ମା ଭୈର୍ମେ କୌତୁକଂ ପଶ୍ଯ ଭକ୍ଷୋଯଂ ମମ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଭୟ କରିନାହ, ମଜା ଦେଖ—ଏହିଏ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୁଷ୍ଟିଘାତେନ ତେନୋଚ୍ଚୈର୍ଦଂଡସୂନୁନା
ଏପରି କହି, ଦଣ୍ଡଙ୍କ ପୁଅ ତାକୁ ଜୋରେ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ମାଡ଼ିଲେ।
ସ ଚକ୍ରିଣା କୃତତ୍ରାଣଃ ପୀଡାଂ ନାଲ୍ପୀଯସୀମପି
ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ସେ ଅତିକିଛି ଯନ୍ତ୍ରଣା ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ କୋପଵତା ରାଜ୍ଞା ହତୋ ଵକ୍ତ୍ରେ ଚପେଟଯା ଉଵାଚ ଚ ଵଚୋ ଧୈର୍ଯମଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ମହାବଲୀ
ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ରାଜା ମୁହଁରେ ଥପ୍ପଡ଼ ମାଡ଼ିଲେ, ସେ ବଳବାନ୍ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି କହିଲେ—
ତତସ୍ତ୍ଵଂ ଛିଦ୍ରମାସାଦ୍ଯ ହଂତୁଂ ମାଂ ଦାନଵାଂତକ
ତୁମେ ମୋର ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖି ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ଦାନବ ନାଶକ।
ଏଵଂଵିଧୋ ହି ମଧୁଭିଦ୍ଯଦି ତ୍ଵଂ ବଲଵାନସି
ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମଧୁ ଘାତକ, ତେବେ ତାହା ଅନୁଯାୟୀ କାମ କର।
ତ୍ଵଯା କପଟରୂପେଣ ବଲିନା କୈଟଭାଦଯଃ 5.2.46.
ତୁମେ ଚତୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବଳବାନ୍ କୈଟଭ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମାରିଥିଲ।
ପଶ୍ଯତୋଽସ୍ଯ ମହାବାହୋଃ ସ ଚ ପ୍ରାଣାଞ୍ଜହୌ କ୍ଷଣାତ୍ 5.2.46.
ସେ ବଡ଼ ବାହୁବଳୀ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନେଇଲେ।
ସାପି ଵିଦ୍ଯାଧର୍ଯଵଂତୀଂ ସମୃଦ୍ଧାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୂରତଃ 5.2.46.
ସେ ଦୂରରୁ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳି ବିଦ୍ୟାଧରୀ କୁମାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତସ୍ଯୋପରି ଶୁଭଂ ପଦ୍ମଂ ରଵିରଶ୍ମିପ୍ରକାଶିତମ୍ ଵିଧିଂ ସଂପୂଜଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ରକ୍ତମାଲ୍ଯାଂବରାଦିଭିଃ ।। 5.2.46.
ତାଙ୍କ ଉପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା; ଏଠାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଲାଲ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବିଧିକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।