ଵିଵେଶାଂତଃ ସମୁଦ୍ରଂ ଚ ନଗରୀମାସସାଦ ତାମ୍
ସେ ସମୁଦ୍ର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଇ ନଗରୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତେନ ରାଜ୍ଞା ତ୍ରିଜଗତୀସୌଂଦର୍ଯଶ୍ରୀରିଵୈକିକା
ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଜଗତର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଭଳି ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭବ୍ୟତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନିରମାଯି ପ୍ରମୋଦ୍ଦେଶାତ୍ସ୍ରଷ୍ଟୃସୃଷ୍ଟିର୍ଵି ଲକ୍ଷଣା
ଆନନ୍ଦ ରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଏକ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ଯୋଷିଦ୍ରୂପଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତିଷ୍ଠତ୍ଯତ୍ରାକୁତୋଭଯା
ସେ ଯେଉଁଠାରେ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହୁଛନ୍ତି।
ସା ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ତଂ ବାଲଂ ନିତରାଂ ମଧୁରାକୃତିମ୍
ତାପରେ, ସେ ଯୁବକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର।
ଶଂଖଚକ୍ରାଂକସୁଭଗଭୁଜଦ୍ଵଯଵିରାଜି ତମ୍
ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନିତ ଶୋଭାମୟ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅଳଙ୍କୃତ।
ଭଵାନୀଭକ୍ତିବୀଜୋତ୍ଥଭୂରୁହଂ ପୁରୁଷାକୃତିମ୍ 5.2.46.
ଭବାନୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିର ବୀଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଗଛ ପରି ଏକ ମାନବ ରୂପ।
ଇତି ପର୍ଯାକୁଲୀକୃତ୍ଯ ଚକ୍ଷୁଷୀ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଏଭଳି, ସେ ପୁନିପୁନି ଚକ୍ଷୁକୁ ବିଚଳିତ କରି, ତାହାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ତାଵଦ୍ଗୁପ୍ତଂ ସମାତିଷ୍ଠ ଶସ୍ତ୍ରାଗାରେଽତ୍ର ଗହ୍ଵରେ
ଏଠାରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଶାଳାର ଗୁହାଭିତରେ ଚୁପଚାପ ଲୁଚି ରୁହ।
ଆଗାମିନ୍ଯାଂ ତୃତୀଯାଯାଂ ପରଶ୍ଵଃ ପାଣିପୀଡନମ୍
ଆସୁଥିବା ତୃତୀୟ ଦିନରେ ହାତରେ ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ହେବ।
ମା ତଦ୍ଭୀତିଂ କୁରୁ ଯୁଵଂସ୍ତ୍ଵତ୍କାର୍ଯଂ ଭଵିତାଚିରାତ୍
ସେଥିପାଇଁ ଭୟ କରନି; ତୁମର କାମ ଶୀଘ୍ର ହେବ।
ସ୍ଥିରୋ ଵୀରୋ ମହାବାହୁର୍ଦାନଵାଗମନେକ୍ଷଣଃ
ଏଠାରେ ଏକ ଦୃଢ଼, ସାହସୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନର ଦାନବର ଆସିବାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଅଥ ସାଯଂ ସମାଯାତୋ ଦାନଵୋ ଭୀଷଣାକୃତିଃ
ପରେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦାନବ ଆସିଲା।
ଆଗତ୍ଯ ଦାନଵୋ ରୌଦ୍ରଃ ପ୍ରଲଯାଂବୁଦନିସ୍ଵନଃ
ସେ ଦାନବ ଦାନ୍ତିକ ରୂପରେ, ପ୍ରଳୟ ବେଳର ମେଘ ଭଳି ଗଜଗଜାଇ ଆସିଲା।
ଗୃହାଣେମାନି ରତ୍ନାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଵରଵର୍ଣିନି
ଏହି ଦିବ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିଅ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀ।
ଦାସୀନାମଯୁତଂ ପ୍ରାତର୍ଦାସ୍ଯାମି ତଵ ସୁଂଦରି
ସୁନ୍ଦରୀ, ପ୍ରଭାତେ ତୁମକୁ ଦଶ ହଜାର ଦାସୀ ଦେବି।
ଗନ୍ଧର୍ଵୀଣାଂ କିଂନରୀଣାଂ ସତତଂ ପରିଚାରିକାଃ 5.2.46.
ଗନ୍ଧର୍ବୀ ଓ କିମ୍ନରୀମାନେ ସଦା ତୁମ ସେବାରେ ରହିବେ।
ରାକ୍ଷସୀନାଂ ଶତାନ୍ଯଷ୍ଟୌ ଶତମପ୍ସରସାଂ ଵରମ୍
ଅଠସେ ରାକ୍ଷସୀ ଓ ଶତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରା ମଧ୍ୟ ତୁମର ହେବେ।
ଯାଵତ୍ସଂପତ୍ତିସଂଭାରୋ ଦିକ୍ପାଲାନାଂ ଗୃହେଷୁ ଵୈ
ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କ ଘରେ ଯେତେ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଥାଏ, ସେତେ ସମ୍ପଦ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ରହିବ।
ଦିଵ୍ଯାନ୍ଭୋଗାନ୍ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ମତ୍ପରିଗ୍ର ହାତ୍
ମୋ ସହିତ ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ।
ତ୍ଵଦଂଗସଂଗସଂସ୍ପର୍ଶସୁଖସ୍ଵାଦାତିମେଦୁରଃ
ତୁମ ଶରୀର ସଂସ୍ପର୍ଶ ଓ ଏକତାର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ମୋର ଅତି ଆଗ୍ରହ।
ମନୋରଥାଶ୍ଚିରଂ ଯାଵଦ୍ଯେ ମେ ହୃଦି ସମେଧିତାଃ
ଏହି ଆକାଂକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକ ବହୁଦିନ ଧରି ମୋ ହୃଦୟରେ ବଢ଼ିଛି।
ଜିତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ରଣେ ସର୍ଵାନିଂଦ୍ରାଦୀନ୍ମୃଗଲୋ ଚନେ
ମୁଁ ଯେପରି ମୃଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଛି।
ଆଧାଯାଂକେ ତ୍ରିଶୂଲଂ ଚ ସୁଷ୍ଵାପେତି ପ୍ରଲପ୍ଯ ସଃ
ତାହା ପରେ ସେ ତ୍ରିଶୂଳକୁ ଆଂକ ଉପରେ ରଖି, ନିଜେ ଗୁଣଗୁଣାଇ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ।
ଵରଂ ସ୍ମରଂତୀ ସା ଗୌର୍ଯା ଵିଦ୍ଯାଧରକୁମାରିକା ଆହୂଯ ତଂ ନରଵରଂ ଵରଂ ସର୍ଵାଂଗସୁଂଦରମ୍
ବର ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା, ଗୌରୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ସେ ଭିଦ୍ୟାଧର କନ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିକୃତତ୍ରାଣଂ ପ୍ରାଣନାଥେତି ଜଲ୍ପ୍ଯ ଚ
‘ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ମୋ ପ୍ରାଣନାଥ’ ବୋଲି ଗୁଣଗୁଣାଇଲେ।
ତମାଦାଯ ତ୍ରିଶୂଲଂ ଚ ସ ତଦାମିତ୍ରଜିନ୍ନୃପଃ 5.2.46.
ତେବେ ସେ ରାଜା, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶକ, ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇଲେ।
ଜଗାଦୋତ୍ତିଷ୍ଠ ରେ ଦୁଷ୍ଟ କନ୍ଯାଦୂଷଣଲାଲସ
ସେ କହିଲେ, 'ଉଠ ଦୁଷ୍ଟ, ଜଣେ ଝିଅକୁ ଖରାପ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା!'
ଇତି ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ କସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟୋଦ୍ଯ ଚାଂତକଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ଆସିଲା, କାହା ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଛି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି।
ମମ ପ୍ରଚଂଡଦୋର୍ଦଂଡକଂଡୂକଂଡୂଯନକ୍ଷମଃ
ମୋର ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ସମାନ ବାହୁର ଖଜୁଆଣି ଖୁଜୁଆଇବାକୁ ଏହିଠିକ୍ ଅଛି।