ମାଲାଵିଦ୍ଯାଧରସୁତା ନାମ୍ନା ମଲଯଗଂଧିନୀ
ବିଦ୍ୟାଧରମାନ୍ୟ ମାଳାର କନ୍ୟା, ନାମ ମଲୟଗନ୍ଧିନୀ।
କପାଲକେତୁପୁତ୍ରେଣ ଦାନଵେନ ବଲୀଯସା
ତାକୁ କପାଳକେତୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଦଳିଛି।
ପାତାଲେ ଚଂପକାଵତ୍ଯାଂ ନଗର୍ଯାଂ ସାସ୍ତି ସାଂପ୍ରତମ୍
ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ପାତାଳର ଚମ୍ପକାବତୀ ନଗରରେ ରହୁଛି।
ଦୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵିଜ୍ଞପ୍ତୋ ଯଥା ତଚ୍ଚ ନିଶାମଯ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ପ୍ରଣାମ କଲି, ଏବଂ ମୋର ଅନୁରୋଧ ରଖିଲି; ଏହା କିପରି ହେଲା, ଶୁଣ।
ବାଲକ୍ରୀଡନକାସକ୍ତାଂ ମାଂ ଜହ୍ରେ ତ୍ରସ୍ତମାନ ସାମ୍
ମୁଁ ଶିଶୁ ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲି, ଭୟଭୀତ ହେବାବେଳେ ସେ ମୋତେ ଧରିନେଲା।
ସ ସ୍ଵତ୍ରିଶୂଲଘାତେନ ମ୍ରିଯତେ ନାନ୍ଯଥା ରଣେ
ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ତ୍ରିଶୂଳର ଘାତରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାତ୍ର ମରିପାରିବ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ।
ଯଦି କୋପି କୃତଜ୍ଞୋ ମାଂ ହତ୍ଵେମଂ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵମ୍ 5.2.46.
ଯଦି କେହି କୃତଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ମାରି ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିଦେଇଥାଏ,
ଯଦ୍ଯତ୍ରୋପଚିକୀର୍ଷୁସ୍ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷ ମାଂ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନଵାତ୍ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ଯୁଵା ଧୀମାନ୍ପୁତ୍ରି ତ୍ଵାଂ ପରିଣେଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଯେଉଁ କାମ କରିବାକୁ ଚାହ, ମୋତେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବରୁ ରକ୍ଷା କର; ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଯୁବକ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏକଜଣ ତୁମକୁ ବିବାହ କରିବ।
ଆତୃତୀଯାତିଥି ଯଥା ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ତଥ୍ଯତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେପରି ତୃତୀୟ ଦିନର ଅତିଥିର କଥା ସତ୍ୟ ମନାଯାଏ, ସେପରି ଏହି କଥା ସଫଳ ହେଉ।
ଇତି ତଦ୍ଵଚନାଦ୍ରାଜନ୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିପରାଯଣମ୍
ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜା, ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ହେଲେ।
ତଦ୍ଗଚ୍ଛ କାର୍ଯସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ତ୍ଵଂ ହତ୍ଵା ତଂ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵମ୍
ତେଣୁ, ତୁମେ ତୁମର କାମ୍ୟ ସାଧନା ପାଇଁ ଯାଅ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ସଂହାର କର।
ସା ତୁ ଵିଦ୍ଯାଧରୀ ବାଲା ଵିଲୋକ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ନରେଶ୍ଵର ପାର୍ଵତୀଵଚନାଦ୍ଦୁଷ୍ଟଂ ଘାତଯିଷ୍ଯସ୍ଯସଂଶଯମ୍
ସେ ଯୁବତୀ ବିଦ୍ୟାଧରୀ ତୁମକୁ ଦେଖି, ହେ ରାଜା, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟକୁ ମାରିଦେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତି ନାରଦଵାକ୍ଯଂ ସ ନିଶମ୍ଯାମିତ୍ରଜିନ୍ନୃପଃ ଉପାଯଂ ଚାପି ପପ୍ରଚ୍ଛ ଗଂତୁଂ ଵୈ ଚଂପକାଵତୀମ୍
ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ରାଜା ଚମ୍ପକାବତୀକୁ କିପରି ପହଞ୍ଚିବେ ବୋଲି ଉପାୟ ପଚାରିଲେ।
ନାରଦେନ ପୁନଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ସ ରାଜା ଗିରିରାଜଜେ
ପୁଣି ନାରଦ ଗିରିରାଜନନ୍ଦନ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭଵାନ୍ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତି ପୋତସ୍ଥକଲ୍ପଵୃକ୍ଷରଥାସ୍ଥିତାମ୍ ଵୀଣାମାଦାଯ ଗାଯଂତୀଂ ଗାଥାମତ୍ଯଂତସୁସ୍ଵରମ୍
ତୁମେ ଦେଖିବେ, ସେ ବଉତରେ ରହି, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ରଥ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ହାତରେ ବୀଣା ଧରି, ଅତି ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି।
ଯତ୍କର୍ମ ଵିହିତଂ ଯେନ ଶୁଭଂ ଵାପ୍ଯଥଵାଽଶୁଭମ୍
ଯେ କାମ କିଏ କରେ, ସେଠାରେ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯେଉଁଠି ହେଉ।
ଗାଥାମିମାଂ ତୁ ସଂଗୀଯ ସରଥା ସମହୀରୁହା 5.2.46.
ସେ ଏହି ଗୀତକୁ ରଥ ଓ ବୃକ୍ଷ ସହିତ ଗାଉଛନ୍ତି।
ଭଵାନପ୍ଯଵିଶଂକଂ ଚ ତତଃ ପୋତାନ୍ମହାର୍ଣଵେ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ, ଏହା ପରେ ସେଇ ବଡ଼ ସାଗର ଉପରେ ବଉତକୁ ଚଢ଼।
ତତୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ପାତାଲେ ନଗରୀଂ ଚଂପକାଵତୀମ୍
ତାପରେ ତୁମେ ପାତାଳରେ ଚମ୍ପକାବତୀ ନଗରୀକୁ ଦେଖିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ହିତୋ ଦେଵି ସ ଚତୁର୍ମୁ ଖନଂଦନଃ
ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଚାରିମୁଖୀ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।
ଵିଵେଶାଂତଃ ସମୁଦ୍ରଂ ଚ ନଗରୀମାସସାଦ ତାମ୍
ସେ ସମୁଦ୍ର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଇ ନଗରୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତେନ ରାଜ୍ଞା ତ୍ରିଜଗତୀସୌଂଦର୍ଯଶ୍ରୀରିଵୈକିକା
ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଜଗତର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଭଳି ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭବ୍ୟତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନିରମାଯି ପ୍ରମୋଦ୍ଦେଶାତ୍ସ୍ରଷ୍ଟୃସୃଷ୍ଟିର୍ଵି ଲକ୍ଷଣା
ଆନନ୍ଦ ରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଏକ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ଯୋଷିଦ୍ରୂପଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତିଷ୍ଠତ୍ଯତ୍ରାକୁତୋଭଯା
ସେ ଯେଉଁଠାରେ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହୁଛନ୍ତି।
ସା ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ତଂ ବାଲଂ ନିତରାଂ ମଧୁରାକୃତିମ୍
ତାପରେ, ସେ ଯୁବକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର।
ଶଂଖଚକ୍ରାଂକସୁଭଗଭୁଜଦ୍ଵଯଵିରାଜି ତମ୍
ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନିତ ଶୋଭାମୟ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅଳଙ୍କୃତ।
ଭଵାନୀଭକ୍ତିବୀଜୋତ୍ଥଭୂରୁହଂ ପୁରୁଷାକୃତିମ୍ 5.2.46.
ଭବାନୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିର ବୀଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଗଛ ପରି ଏକ ମାନବ ରୂପ।
ଇତି ପର୍ଯାକୁଲୀକୃତ୍ଯ ଚକ୍ଷୁଷୀ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଏଭଳି, ସେ ପୁନିପୁନି ଚକ୍ଷୁକୁ ବିଚଳିତ କରି, ତାହାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ତାଵଦ୍ଗୁପ୍ତଂ ସମାତିଷ୍ଠ ଶସ୍ତ୍ରାଗାରେଽତ୍ର ଗହ୍ଵରେ
ଏଠାରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଶାଳାର ଗୁହାଭିତରେ ଚୁପଚାପ ଲୁଚି ରୁହ।
ଆଗାମିନ୍ଯାଂ ତୃତୀଯାଯାଂ ପରଶ୍ଵଃ ପାଣିପୀଡନମ୍
ଆସୁଥିବା ତୃତୀୟ ଦିନରେ ହାତରେ ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ହେବ।