ରାଜ୍ଞା ସମର୍ଚିତଃ ସୋଽଥ ମଧୁପର୍କଵିଧାନତଃ
ରାଜା ମଧୁପର୍କ ବିଧିରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ,
ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଗୋଵିଂଦଂ ପରିପଶ୍ଯନ୍ଵିଶାଂପତେ
ବିଶ୍ୱର ନାଥ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ,
ଯୋ ଵେଦପୁରୁଷୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯୋ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷୋ ହରିଃ
ଯିଏ ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ; ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ହରି।
ତନ୍ମଯଂ ପଶ୍ଯତୋ ଵିଶ୍ଵଂ ତଵ ଭୂପାଲସତ୍ତମ
ହେ ରାଜାମାନ୍ୟ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତାଙ୍କରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଦେଖୁଛ, ଏହି ଅନୁଭବ ତୁମ ପାଇଁ।
ଏଷ ଏଵ ହି ସାରୋଽତ୍ର ସଂସାରେ କ୍ଷଣଭଂଗୁରେ
ଏହି ଅସ୍ଥିର ସଂସାରରେ, ଏହି ଅନୁଭବଟି ହିଁ ସାର୍ଥକତା।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ହି ଯଃ ସର୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁମେକଂ ସଦା ଭଜେତ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ କଥା ଛାଡ଼ି, ସଦା ଏକମାତ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭଜନ କରେ,
ହୃଷୀକେଶେ ହୃଷୀକାଣି ଯସ୍ଯ ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ଗତାନ୍ଯହୋ 5.2.46.
ଯାହାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ହୃଷୀକେଶଙ୍କରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇଯାଇଛି—ଏହା କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!
ଯୌଵନଂ ଧନମାଯୁଷ୍ଯଂ ଜଲଂ ପଦ୍ମଦଲେ ଯଥା
ଯୁବାବୟସ, ଧନ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ—ଏହାମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଉପରେ ପାଣି ପରି।
ଵାଚି ଚେତସି କର୍ଣେଽଥ ଯସ୍ଯ ଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ ନିର୍ଵ୍ଯାଜପ୍ରଣିଧାନେନ ଶୀଲଯିତ୍ଵା ଶ୍ରିଯଃପତିମ୍
ଯାହାଙ୍କର କଥା, ମନ ଓ କାନରେ ଶ୍ରୀଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ବିରାଜିତ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ପୁରୁଷୋତ୍ତମତାଂ କୋ ନ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତ୍ଵମିଵ ଭୂତଲେ ଉପକର୍ତୁମନା ବ୍ରୂଯାଂ ତନ୍ନିଶାମଯ ଭୂପତେ
ଏ ପୃଥିବୀରେ କିଏ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ ହେବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ତୁମେ ହେଲେ, ହେ ରାଜା? ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହେଁ, ଶୁଣ।
ମାଲାଵିଦ୍ଯାଧରସୁତା ନାମ୍ନା ମଲଯଗଂଧିନୀ
ବିଦ୍ୟାଧରମାନ୍ୟ ମାଳାର କନ୍ୟା, ନାମ ମଲୟଗନ୍ଧିନୀ।
କପାଲକେତୁପୁତ୍ରେଣ ଦାନଵେନ ବଲୀଯସା
ତାକୁ କପାଳକେତୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଦଳିଛି।
ପାତାଲେ ଚଂପକାଵତ୍ଯାଂ ନଗର୍ଯାଂ ସାସ୍ତି ସାଂପ୍ରତମ୍
ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ପାତାଳର ଚମ୍ପକାବତୀ ନଗରରେ ରହୁଛି।
ଦୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵିଜ୍ଞପ୍ତୋ ଯଥା ତଚ୍ଚ ନିଶାମଯ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ପ୍ରଣାମ କଲି, ଏବଂ ମୋର ଅନୁରୋଧ ରଖିଲି; ଏହା କିପରି ହେଲା, ଶୁଣ।
ବାଲକ୍ରୀଡନକାସକ୍ତାଂ ମାଂ ଜହ୍ରେ ତ୍ରସ୍ତମାନ ସାମ୍
ମୁଁ ଶିଶୁ ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲି, ଭୟଭୀତ ହେବାବେଳେ ସେ ମୋତେ ଧରିନେଲା।
ସ ସ୍ଵତ୍ରିଶୂଲଘାତେନ ମ୍ରିଯତେ ନାନ୍ଯଥା ରଣେ
ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ତ୍ରିଶୂଳର ଘାତରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାତ୍ର ମରିପାରିବ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ।
ଯଦି କୋପି କୃତଜ୍ଞୋ ମାଂ ହତ୍ଵେମଂ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵମ୍ 5.2.46.
ଯଦି କେହି କୃତଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ମାରି ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିଦେଇଥାଏ,
ଯଦ୍ଯତ୍ରୋପଚିକୀର୍ଷୁସ୍ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷ ମାଂ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନଵାତ୍ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ଯୁଵା ଧୀମାନ୍ପୁତ୍ରି ତ୍ଵାଂ ପରିଣେଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଯେଉଁ କାମ କରିବାକୁ ଚାହ, ମୋତେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବରୁ ରକ୍ଷା କର; ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଯୁବକ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏକଜଣ ତୁମକୁ ବିବାହ କରିବ।
ଆତୃତୀଯାତିଥି ଯଥା ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ତଥ୍ଯତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେପରି ତୃତୀୟ ଦିନର ଅତିଥିର କଥା ସତ୍ୟ ମନାଯାଏ, ସେପରି ଏହି କଥା ସଫଳ ହେଉ।
ଇତି ତଦ୍ଵଚନାଦ୍ରାଜନ୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିପରାଯଣମ୍
ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜା, ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ହେଲେ।
ତଦ୍ଗଚ୍ଛ କାର୍ଯସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ତ୍ଵଂ ହତ୍ଵା ତଂ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵମ୍
ତେଣୁ, ତୁମେ ତୁମର କାମ୍ୟ ସାଧନା ପାଇଁ ଯାଅ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ସଂହାର କର।
ସା ତୁ ଵିଦ୍ଯାଧରୀ ବାଲା ଵିଲୋକ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ନରେଶ୍ଵର ପାର୍ଵତୀଵଚନାଦ୍ଦୁଷ୍ଟଂ ଘାତଯିଷ୍ଯସ୍ଯସଂଶଯମ୍
ସେ ଯୁବତୀ ବିଦ୍ୟାଧରୀ ତୁମକୁ ଦେଖି, ହେ ରାଜା, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟକୁ ମାରିଦେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତି ନାରଦଵାକ୍ଯଂ ସ ନିଶମ୍ଯାମିତ୍ରଜିନ୍ନୃପଃ ଉପାଯଂ ଚାପି ପପ୍ରଚ୍ଛ ଗଂତୁଂ ଵୈ ଚଂପକାଵତୀମ୍
ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ରାଜା ଚମ୍ପକାବତୀକୁ କିପରି ପହଞ୍ଚିବେ ବୋଲି ଉପାୟ ପଚାରିଲେ।
ନାରଦେନ ପୁନଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ସ ରାଜା ଗିରିରାଜଜେ
ପୁଣି ନାରଦ ଗିରିରାଜନନ୍ଦନ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭଵାନ୍ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତି ପୋତସ୍ଥକଲ୍ପଵୃକ୍ଷରଥାସ୍ଥିତାମ୍ ଵୀଣାମାଦାଯ ଗାଯଂତୀଂ ଗାଥାମତ୍ଯଂତସୁସ୍ଵରମ୍
ତୁମେ ଦେଖିବେ, ସେ ବଉତରେ ରହି, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ରଥ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ହାତରେ ବୀଣା ଧରି, ଅତି ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି।
ଯତ୍କର୍ମ ଵିହିତଂ ଯେନ ଶୁଭଂ ଵାପ୍ଯଥଵାଽଶୁଭମ୍
ଯେ କାମ କିଏ କରେ, ସେଠାରେ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଯେଉଁଠି ହେଉ।
ଗାଥାମିମାଂ ତୁ ସଂଗୀଯ ସରଥା ସମହୀରୁହା 5.2.46.
ସେ ଏହି ଗୀତକୁ ରଥ ଓ ବୃକ୍ଷ ସହିତ ଗାଉଛନ୍ତି।
ଭଵାନପ୍ଯଵିଶଂକଂ ଚ ତତଃ ପୋତାନ୍ମହାର୍ଣଵେ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ, ଏହା ପରେ ସେଇ ବଡ଼ ସାଗର ଉପରେ ବଉତକୁ ଚଢ଼।
ତତୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ପାତାଲେ ନଗରୀଂ ଚଂପକାଵତୀମ୍
ତାପରେ ତୁମେ ପାତାଳରେ ଚମ୍ପକାବତୀ ନଗରୀକୁ ଦେଖିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ହିତୋ ଦେଵି ସ ଚତୁର୍ମୁ ଖନଂଦନଃ
ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଚାରିମୁଖୀ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।