କେଶିହନ୍କୈଟଭାରାତେ କଂସାରେ କମଲାପତେ
ସେ କେଶୀ ଓ କୈଟଭକୁ ବଧ କରିଥିଲେ, କଂସଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଏବଂ କମଳର ନାଥ।
କୃଷ୍ଣ କେଶଵ କଂଜାକ୍ଷ କୀନାଶଭଯନାଶନ
ହେ କୃଷ୍ଣ, କେଶବ, କମଳନୟନ, ମୃତ୍ୟୁଭୟର ନାଶକ।
ପୀତକୌଶେଯଵସନ ପଦ୍ମନାଭ ପରାତ୍ପର
ପୀତ କୌଶେୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ହେ ପଦ୍ମନାଭ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଜନ୍ମିନାଂ ଜନ୍ମହରଣ ଜଂଜପୂକୌଘନାଶନ
ଜନ୍ମିତମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ନାଶ କରୁଥିବା, ପାପର ଭାର ଦୂର କରୁଥିବା।
ଶ୍ରୀରଂଗ ଶାର୍ଙ୍ଗକୋଦଂଡ ଶୌରେ ଶୀତାଂଶୁଲୋଚନ
ହେ ଶ୍ରୀରଙ୍ଗ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଓ କୋଦଣ୍ଡ ଧାରୀ, ଶୌରି, ଶୀତଳ ଚାନ୍ଦ୍ର ପରି ଆଖି ଥିବା ନଥ,
ଦେଵକୀହୃଦଯାନଂଦ ଦଂଦଶୂକେଶ୍ଵରେଶଯ
ଦେବକୀଙ୍କ ହୃଦୟର ଆନନ୍ଦ, ଦଣ୍ଡ ଓ ଶୁକର ନାଥ,
ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନ ଵିଭୋ ଵୀର ଵନମାଲିନ୍ବଲିପ୍ରିଯ 5.2.46.
ବିଶ୍ୱକ୍ସେନ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଶୂରବୀର, ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ବଳିଙ୍କ ପ୍ରିୟ,
ଇତ୍ଯାଦୀନି ପଵିତ୍ରାଣି ନାମାନି ପ୍ରତି ମଂଦିରେ
ଏପରି ପବିତ୍ର ନାମଗୁଡିକ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ଦିରରେ ଶୁଣାଯାଏ,
ଶ୍ରୂଯଂତେ ଯତ୍ର କୁତ୍ରାପି ରମ୍ଯାଣି ମଧୁଵିଦ୍ଵିଷଃ
ଯେଉଁଠି ମଧୁର ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଆକର୍ଷକ ନାମଗୁଡିକ ଶୁଣାଯାଏ,
ଵିଚିତ୍ରାଣି ଚରିତ୍ରାଣି ଗୀଯଂତେ ଚ ଗୃହେଗୃହେ
ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀଗୁଡିକ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଗାଯାଯାଏ,
ଋତେ ହରିକଥାଯାସ୍ତୁ ନାନ୍ଯା ଵାର୍ତ୍ତା ନିଶମ୍ଯତେ
ହରିଙ୍କ କଥା ଛାଡି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଲୋଚନା ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ,
ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଭଯାଦ୍ଵ୍ଯାଧୈରରଣ୍ଯେ ସୁଖଚାରିଣଃ
ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ଭୟରେ ଅରଣ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ଘୁରୁଥିବା ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ,
ହନ୍ଯଂତେ କ୍ଵାପି ତଦ୍ଭୀତ୍ଯା ମତ୍ସ୍ଯମାଂସାଶିନାଽପି ଵ
ତାଙ୍କର ଭୟରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ମାରାଯାନ୍ତି ନାହିଁ, ମାଛ ମାଂସ ଖାଉଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ,
ସ୍ତନପାନଂ ନ କୁର୍ଵଂତି ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ହରିଵାସରମ୍ ଉପୋଷଣପରା ଜାତା ଅନ୍ଯେଷାଂ କା କଥା ନୃଣାମ୍
ହରିଙ୍କ ଦିନ ଆସିଲେ ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଧ ପିଉନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଉପବାସରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି; ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ କଣ କରିବେ?
ମହାମହୋତ୍ସଵଃ ସର୍ଵୈଃ ପୁରୌକୋଭିର୍ଵିତନ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ପୌରବାସୀମାନେ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରନ୍ତି,
ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରହିତଃ ପ୍ରାଣୈରପି ଧନୈରପି
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ବିହୀନ, ସେ ଜୀବନ ଓ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ,
ଅନ୍ତ୍ଯଜା ଅପି ତଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରେ ଶଂଖଚକ୍ରାଂକଧାରିଣଃ 5.2.46.
ସେ ରାଜ୍ୟରେ ନିମ୍ନଜାତିର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ରର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରନ୍ତି,
ଶୁଭାନି ଯାନି କର୍ମାଣି କ୍ରିଯଂତେଽନୁଦିନଂ ଜନୈଃ
ଲୋକମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଯେଉଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି,
ଵିନା ମୁକୁଂଦଗୋଵିଂଦ ପରମାନଂଦମଚ୍ଯୁତମ୍ କୃଷ୍ଣ ଏଵ ପରୋ ବଂଧୁସ୍ତସ୍ଯାସୀଦଵନୀପତେଃ
ମୁକୁନ୍ଦ, ଗୋବିନ୍ଦ, ପରମାନନ୍ଦ ଅଚ୍ୟୁତ ବିନା—କୃଷ୍ଣ ମାନେ ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ,
ଏଵଂ ତସ୍ମିନ୍ମହୀପାଲେ ରାଜ୍ଯେ ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରଶାସତି
ଏଭଳି ଭାବେ ସେଇ ମହୀପାଳ ରାଜ୍ୟକୁ ନ୍ୟାୟରେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ,
ରାଜ୍ଞା ସମର୍ଚିତଃ ସୋଽଥ ମଧୁପର୍କଵିଧାନତଃ
ରାଜା ମଧୁପର୍କ ବିଧିରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ,
ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଗୋଵିଂଦଂ ପରିପଶ୍ଯନ୍ଵିଶାଂପତେ
ବିଶ୍ୱର ନାଥ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ,
ଯୋ ଵେଦପୁରୁଷୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯୋ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷୋ ହରିଃ
ଯିଏ ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ; ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ହରି।
ତନ୍ମଯଂ ପଶ୍ଯତୋ ଵିଶ୍ଵଂ ତଵ ଭୂପାଲସତ୍ତମ
ହେ ରାଜାମାନ୍ୟ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତାଙ୍କରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଦେଖୁଛ, ଏହି ଅନୁଭବ ତୁମ ପାଇଁ।
ଏଷ ଏଵ ହି ସାରୋଽତ୍ର ସଂସାରେ କ୍ଷଣଭଂଗୁରେ
ଏହି ଅସ୍ଥିର ସଂସାରରେ, ଏହି ଅନୁଭବଟି ହିଁ ସାର୍ଥକତା।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ହି ଯଃ ସର୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁମେକଂ ସଦା ଭଜେତ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ କଥା ଛାଡ଼ି, ସଦା ଏକମାତ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭଜନ କରେ,
ହୃଷୀକେଶେ ହୃଷୀକାଣି ଯସ୍ଯ ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ଗତାନ୍ଯହୋ 5.2.46.
ଯାହାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ହୃଷୀକେଶଙ୍କରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇଯାଇଛି—ଏହା କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!
ଯୌଵନଂ ଧନମାଯୁଷ୍ଯଂ ଜଲଂ ପଦ୍ମଦଲେ ଯଥା
ଯୁବାବୟସ, ଧନ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ—ଏହାମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଉପରେ ପାଣି ପରି।
ଵାଚି ଚେତସି କର୍ଣେଽଥ ଯସ୍ଯ ଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ ନିର୍ଵ୍ଯାଜପ୍ରଣିଧାନେନ ଶୀଲଯିତ୍ଵା ଶ୍ରିଯଃପତିମ୍
ଯାହାଙ୍କର କଥା, ମନ ଓ କାନରେ ଶ୍ରୀଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ବିରାଜିତ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ପୁରୁଷୋତ୍ତମତାଂ କୋ ନ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତ୍ଵମିଵ ଭୂତଲେ ଉପକର୍ତୁମନା ବ୍ରୂଯାଂ ତନ୍ନିଶାମଯ ଭୂପତେ
ଏ ପୃଥିବୀରେ କିଏ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ ହେବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ତୁମେ ହେଲେ, ହେ ରାଜା? ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହେଁ, ଶୁଣ।