ଵ୍ଯାଵର୍ତ୍ତିତଃ ଶିଵେନୈଵ ନିର୍ଵ୍ଯାଜକରୁଣାଜୁଷା
ଏହାକୁ ନିଜେ ଶିବ, ନିର୍ମଳ ଦୟାରେ, ଦୂର କରିଦେଲେ।
ଯତ୍ତେଜଃପରମାଣୁଭ୍ଯସ୍ତସ୍ଯ ପାରଂ ଦିଦୃକ୍ଷତେ 1.3.1.1.
ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ତେଜ, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ସେହି ସୀମା ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି—
ଯଦି ବୁଦ୍ଧିଂ ଦଦାତ୍ଯସ୍ମୈ ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯେଦହଂକ୍ରିଯା
ଯଦି ସେ କାହାକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତି, ତାହାର ଅହଂକାର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଆକର୍ଣ୍ଯ ଶୀର୍ଣାହଂକାରୋ ହ୍ଯହମାତ୍ମନ୍ଯଚିଂତଯମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ମୋର ଅହଂକାର ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ମୁଁ ନିଜ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲି।
ସଂଜାଯତେ ଶିଵଜ୍ଞାନମସ୍ଯୈଵାନୁଗ୍ରହାଦୃତେ
ଶିବଙ୍କ କୃପା ବିନା ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଉପଜେ ନାହିଁ।
ପୁନରୁତ୍ସହତେ ଚେତଃ ସ୍ଵାହଂକାରସ୍ଯ ସଂଗ୍ରହେ
ମନ ପୁଣିଥରେ ନିଜ ଅହଂକାରକୁ ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ଶିଵାର୍ପିତମନସ୍କେଭ୍ଯଃ ସିଦ୍ଧେଭ୍ଯଃ ସତତଂ ନମଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନ ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସିଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର।
ଶିଵମେନଂ ଵିଜାନାମି ସ୍ଵାତ୍ମହେତୁଂ ପୁରଃସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ଏହି ଶିବଙ୍କୁ, ଯିଏ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି, ମୋ ଆତ୍ମାର କାରଣ ବୋଲି ଚିହ୍ନିପାରିଛି।
ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସତତଂ ଶମିତାରଯଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ସଦା ନିଜ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଶାନ୍ତ କରିବେ।
ତମେଵ ଶରଣଂ ଯାମି ଶଂଭୁଂ ଵିଶ୍ଵଵିଲକ୍ଷଣମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ।
ଲବ୍ଧଦେହଃ ଶିଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂଶ୍ରିତଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ଦେହ ପାଇ ପରେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଶିବଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି।
ଶଂଭୁନା ଯତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତମହଂକାରମୁପାଶ୍ରିତୌ 1.3.1.1.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅହଂକାରକୁ ଆମେ ଆଶ୍ରୟ କରିଛୁ।
ସ ଏଵ ଶଂକରଃ ସର୍ଵମହଂକାରମଥାଵଯୋଃ
ସେଇ ଶଙ୍କର ଆମ ଦୁହେଁର ସମସ୍ତ ଅହଂକାର।
ଇମମୀଶ୍ଵରମାନତଂ ସୁରୈରନଲସ୍ତମ୍ଭମଯଂ ସଦାଶିଵମ୍
ଏହି ଭଗବାନ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ସଦା ଶିର ନମାନ୍ତି, ସେହି ଅଗ୍ନିସ୍ତମ୍ଭ ରୂପୀ ସଦାଶିବ।
ଅସ୍ତୌଷଂ ଭକ୍ତିସଂପୂର୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ମାନସମର୍ଚନମ୍
ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ମନସିକ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲି।
ନମଃ ଶିଵାଯ ମହତେ ସର୍ଵଲୋକୈକହେତଵେ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କାରଣ, ମହାନ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଵିଶ୍ଵଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ତେଜଃ ପ୍ରକାଶଯତି ସଂତତମ୍
ତୁମର ଏହି ତେଜ ଶରୀର ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଭରି ନିରନ୍ତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ।
ଭୂଲିଂଗମମଲଂ ହ୍ଯେତଦ୍ଦୃଶ୍ଯମଧ୍ଯାତ୍ମଚକ୍ଷୁଷା
ଏହି ପବିତ୍ର ଭୂଲିଙ୍ଗକୁ ଆତ୍ମଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ଯମାକାରମଂତରାତ୍ମନି ଯୋଗିନଃ
ଯୋଗୀମାନେ ନିଜ ମନରେ ଅସୀମ ଓ ନିରାକାର ତାହାକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଅଥଵା ଶାଂକରୀ ଶକ୍ତିଃ ସତ୍ଯାଽଣୋରପ୍ଯଣୀଯସୀ
କିମ୍ବା ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସତ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ।
ଅଣୁସ୍ତେ କରୁଣାପାତ୍ରଂ ମହତ୍ତ୍ଵଂ ଧ୍ରୁଵମଶ୍ନୁତେ
ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ମଧ୍ୟ କରୁଣାର ପାତ୍ର ହୋଇ, ନିଶ୍ଚୟ ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଏ।
ସ୍ଵଯମୀଶ ମହାଦେଵ ପ୍ରସୀଦ ଭୁଵନାଧିକ
ହେ ଭଗବାନ, ହେ ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଦୟା କର।
ଇଦଂ ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ଵିନଯାନ୍ନମସ୍କୃତ୍ଵା ପୁନଃପୁନଃ 1.3.1.2.
ଏଭଳି ବିନମ୍ରତା ସହିତ ପୁନଃ ପୁନଃ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଏହି ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନଵାଂଭୋଦଗଂଭୀରଧ୍ଵନିରଭ୍ଯଧାତ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ନୂତନ ମେଘର ଭଳି ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ:
ଜଯ ତ୍ରିଭୁଵନାଧୀଶ ଜଯ ଗଂଗାଧର ପ୍ରଭୋ
ତିନି ଭୁବନର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହୋଉ। ଗଙ୍ଗାଧର ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହୋଉ।
ଅଵ୍ଯାଜମମିତଂ ଶଂଭୋ କାରୁଣ୍ଯଂ ତଵ ଵର୍ଦ୍ଧତେ
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମର ଅପାର ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ କରୁଣା ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି।
ପାଲନଂ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାନାଂ ପ୍ରାପଣଂ ଭୂତିସଂଚଯୈଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଭୂତିର ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଶତାନାମପି ମୂର୍ତୀନାମେକାମପି ନଵୈଃ ସ୍ତଵୈଃ
ଶତଶଃ ରୂପ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ତୁମର ଏକ ରୂପକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବା ଯାଏନାହିଁ।
ତ୍ଵମେଵ ତ୍ଵାମଲଂ ଵେତ୍ତୁଂ ଯଦି ଵା ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣିପାର, କିମ୍ବା ତୁମର କୃପାରେ ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରିବେ।
ଦେଵାସ୍ତ୍ଵଦଂଶସଂଭୂତିପ୍ରଭଵୋ ନ ଭଵନ୍ତି କିମ୍
ଦେବତାମାନେ ତୁମର ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉନାନ୍ତି କି?