ଭିକ୍ଷାର୍ଥଂ ଶିକ୍ଷିତେ ତେନ ନ ପ୍ଲୁତିର୍ନ ନିଵର୍ତ୍ତନମ୍
ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ସେଠାରେ ଶିଖିଥିବା ପ୍ରକାରେ, କେବେ ଉଡ଼ିବା କିମ୍ବା ପଛକୁ ଫେରିବା ନାହିଁ।
ଅଵନ୍ତୀଵାସପୁଣ୍ଯେନ ତ୍ରିଲୋଚନସ୍ଯ ସେଵଯା
ଅବନ୍ତୀରେ ବାସ କରିବାର ପୁଣ୍ୟ ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଠାକୁରଙ୍କ ସେବା ଦ୍ୱାରା,
ଅଧୁନା ତଂ ପତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଯାଧରକୁମାରକମ୍
ଏବେ ସେ ଭାଗ୍ୟରେ ଭିଡ଼ିଛି, ଯିଏ ଭିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି।
ଯୈରଲ୍ପମପି ଚାଵଂତ୍ଯା କୃତଂ କର୍ମ ଶୁଭାଵହମ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଽପି ଚ ସର୍ଵସ୍ମିଞ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠାଽଵନ୍ତୀପୁରୀ ସଦା
ଅବନ୍ତୀବାସୀମାନେ ଅତି ସାଧାରଣ ଭଲ କାମ କଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ; ତିନି ଲୋକରେ ସବୁବେଳେ ଅବନ୍ତୀପୁରୀ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ତତୋଽପି ଲିଂଗମୋଂକାରଂ ତତୋଽପ୍ଯତ୍ର ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ଅଛି 'ଓଁ' ଧ୍ୱନି ସହିତ ଲିଙ୍ଗ, ଏଠାରେ ତାହାଠାରୁ ଆଉ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଠାକୁର।
ଅତଃ ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନାଵନ୍ତ୍ଯାଂ ପୂଜ୍ଯସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ଏହିକାରଣରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଅବନ୍ତୀରେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଲିଂଗସ୍ଵରୂପମାସାଦ୍ଯ ଶୁଭଂ ତ୍ରିଭୁଵନାଦପି ସ୍ଵମାତୁଃ ପୁରତଶ୍ଚୋକ୍ତ୍ଵା କୃତକୃତ୍ଯା ଇଵାଭଵନ୍
ଲିଙ୍ଗର ଶୁଭ ରୂପ ପାଇଁ, ତିନି ଲୋକ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ, ମାଆଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହି, ସେମାନେ ନିଜ କାମ ସଫଳ ହେଲେ ଭାବିଲେ।
ଏକଦା ମାଧଵେ ମାସି ସହ ସାର୍ଥାଃ ସମାଗତାଃ
ଏକଥର ମାଧବ ମାସରେ ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ସମେତି ହେଲେ।
ଵିରଜସ୍କେ ମହାକ୍ଷେତ୍ରେ ତ୍ରିଲୋଚନସମୀପତଃ
ନିର୍ମଳ ମହାକ୍ଷେତ୍ରରେ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଠାକୁରଙ୍କ ନିକଟରେ,
ଵିଦ୍ଯାଧରାଯ ତାଃ କନ୍ଯା ନାଗୈସ୍ତିସ୍ରୋଽପି କଲ୍ପିତାଃ 5.2.45.
ବିଦ୍ୟାଧର ପାଇଁ, ସେ ତିନିଜଣୀ କନ୍ୟାକୁ ନାଗମାନେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ।
ରତ୍ନଦୀପୈଶ୍ଚ ନାଗେନ୍ଦ୍ରଃ ପଦ୍ମୀ ଚ ଭୁଜଗେଶ୍ଵରଃ ଜାମାତରଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଶୁଭଂ ପରିମଲାଲଯମ୍
ମଣି ଦୀପ ନେଇ, ନାଗମାନେ ଓ ପଦ୍ମୀ ଭୁଜଙ୍ଗରାଜ, ଜାମାତାଙ୍କୁ ମିଳି, ଶୁଭ ଗନ୍ଧର ଆଶ୍ରୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ସ୍ଵଜନାସ୍ତେ ତୁ ମୁଦା ଵିକସିତେକ୍ଷଣାଃ
ସେଇ ନିଜ ଲୋକମାନେ ଖୁସି ଓ ଖିଲିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିଲେ।
ତ୍ରିଲୋଚନସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଵର୍ଣଯଂତୋଽପି ଗୌରଵମ୍ ଭୁକ୍ତ୍ଵାଵନ୍ତୀଂ ତତଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ସଂସେଵ୍ଯ ଚ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଠାକୁରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ଅବନ୍ତୀର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ସେବନ କଲେ।
ଗାଯନ୍ଗୀତଂ ସୁମଧୁରଂ ନାଗୀଭିଃ ସହିତଃ କୃତୀ
ନାଗୀମାନେ ସହିତ ମିଶି, ଶୁଭ୍ର ଗୀତ ଗାଇ, ସେ କୃତକର୍ମ ହେଲେ।
ତ୍ରିଲୋଚନସ୍ଯ ମହିମା କଲୌ ଦେଵେନ ଗୋପିତଃ
କଳିଯୁଗରେ ଦେବତା ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଠାକୁରଙ୍କର ମହିମାକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଛନ୍ତି।
ତ୍ରିଲୋଚନକଥାମେତାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପାପାନ୍ଵିତୋଽପ୍ଯହୋ
ହାଁ! ଯେଉଁଠି ଅପରାଧରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଠାକୁରଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରିବା ଏହି ଶକ୍ତିର ବିବରଣୀ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କୁଲଵୃଦ୍ଧିର୍ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ ପରିବାରର ସମୃଦ୍ଧି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ନିଶାମଯ ମହା ଵି ଵୀରେଶାଵିର୍ଭଵଂ ପରମ୍
ତୁମେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଏହି ମହାବୀରଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରକଟିକୁ ଶୁଣ।
ଆସୀଦମିତ୍ରଜିନ୍ନାମ ରାଜା ପରପୁରଂଜଯଃ
ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଅମିତ୍ରଜିତ, ଶତ୍ରୁ ନଗର ଜୟ କରିଥିଲେ।
ଯଶୋଧନୋ ଵଦାନ୍ଯଶ୍ଚ ସୁଧୀର୍ବ୍ରାହ୍ମଣଦୈଵତଃ
ସେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ଦାନଶୀଳ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଥିଲେ।
ଵିନୀତୋ ନୀତିସଂପନ୍ନଃ କୁଶଲଃ ସର୍ଵକର୍ମସୁ
ସେ ନମ୍ର, ନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାମରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
କୃତଜ୍ଞୋ ମଧୁରାଲାପଃ ପାପକର୍ମପରାଙ୍ମୁଖଃ
ସେ କୃତଜ୍ଞ, ମଧୁର କଥା କହୁଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ଦୂରେ ରହୁଥିଲେ।
ରଣାଂଗଣେ କୃତାଂତସ୍ଯ ସଂଖ୍ଯାଵାଂଶ୍ଚ ସଦୋଜିରେ
ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ହତମାନଙ୍କ ଗଣନା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସଭାରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।
ଧର୍ମାର୍ଥ ଧନକୋଶଶ୍ଚ ସମୃଦ୍ଧବଲଵାହନଃ
ସେ ଧର୍ମ, ଧନ, ଧନାଗାର ଓ ବଳବାହିନୀରେ ସମୃଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ସ୍ଥୈର୍ଯଧୈର୍ଯସମାପନ୍ନୋ ଦେଶକାଲଵିଚକ୍ଷଣଃ
ସେ ଦୃଢ଼ତା ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ବୁଝିପାରୁଥିଲେ।
ଵାସୁଦେଵାଂଘ୍ରିଯୁଗଲେ ଚେତୋଵୃତ୍ତିଂ ନିଧାଯ ଚ 5.2.46.
ସେ ତାଙ୍କର ମନକୁ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଦୁଇ ପାଖରେ ଲଗାଇ ରଖିଥିଲେ।
ଅଲଂଘ୍ଯଶାସନଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିପରାଯଣଃ
ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅଟଳ ଥିଲା, ସେ ଧନୀ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ।
ହରେରାରାଧନାନ୍ଯୁଚ୍ଚୈଃ ପ୍ରତିସୌଧଂ ପଦେପଦେ
ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାର ଓ ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହରିଙ୍କ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଗୋଵୃନ୍ଦଗୋପଗୋପାଲଗୋପୀଜନମନୋହର
ସେ ଗାଈ, ଗୋପ, ଗୋପାଳ ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।