ଯନ୍ମଯାନ୍ଵେଷ୍ଟୁମାରବ୍ଧଂ ଶିଵଂ ପଶୁଵପୁର୍ଧୃତା
ଯେ ଶିବଙ୍କୁ ମୁଁ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି, ସେ ଏବେ ପଶୁ ଆକାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ପୁନରେଵେଦୃଶୀ ଲବ୍ଧା ମତିର୍ମେ ସ୍ଵାତ୍ମବୋଧିନା 1.3.1.1.
ମୋ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଜାଗ୍ରୁତି ଦ୍ୱାରା, ଏପରି ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ପୁଣି ମୋତେ ମିଳିଛି।
ତସ୍ଯ ସଦ୍ଯୋ ଭଵେଜ୍ଜ୍ଞାନମନହଂକାରମାତ୍ମଜମ୍
ଯାହା ପାଖରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଉପଜେ, ତାହା ନିଜରୁ ଜନ୍ମିଥାଏ, ଏହାରେ ଅହଂକାର ନାହିଁ।
ନିଵେଦଯାମି ଚାତ୍ମାନଂ ଶରଣଂ ଯାମି ଶଂକରମ୍
ମୁଁ ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଉଛି।
ସତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଭୂତପତେଃ ପୁନରେଵୋଦ୍ଧୁତଃ କ୍ଷିତୌ
ଭୂତପତିଙ୍କର ସତ୍ୟ କୃପାରେ, ମୁଁ ପୁଣି ଏ ଭୂମିରେ ଉଠିପାରିଲି।
ଆଘୂର୍ଣମାନନଯନଃ ଶ୍ଲଥପକ୍ଷଃ ଶ୍ରମଂ ଗତଃ
ମୁଣ୍ଡ ଘୂରୁଛି, ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର, ପଖ ଢିଲା, ଶ୍ରମରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ଲାନ୍ତ।
ତେଜଃସ୍ତମ୍ଭଂ ସ୍ଥୂଲଲିଂଗାଭଂ ଶୈଵଂ ତେଜଃ ସୁରାର୍ଚିତମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ତେଜର ଥମ୍ଭ, ଯାହା ଦୃଢ ଲିଙ୍ଗ ଭଳି, ଏହି ଶିବତେଜକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ନିତ୍ଯାଂ ଶଂଭୋଃ ପରାଂ କୋଟିଂ ଦିଦୃକ୍ଷୁଂ ମାଂ କୃତୋଦ୍ଯମମ୍
ଶିବଙ୍କର ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମା ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲି।
ଆସନ୍ନଦେହପାତୋଽପି ନାହଂକାରୋଽସ୍ଯ ଵୈ ଗତଃ
ଦେହ ପଡିଯିବା ପରି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଯାଇନଥିଲା।
ଅପାରତେଜସି ଵ୍ଯର୍ଥୋ ଵିମୋହୋଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ଏହି ତେଜ ଅପହ୍ରାସ୍ୟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ମୂହ ଅନର୍ଥକ ହେବ।
ଵ୍ଯାଵର୍ତ୍ତିତଃ ଶିଵେନୈଵ ନିର୍ଵ୍ଯାଜକରୁଣାଜୁଷା
ଏହାକୁ ନିଜେ ଶିବ, ନିର୍ମଳ ଦୟାରେ, ଦୂର କରିଦେଲେ।
ଯତ୍ତେଜଃପରମାଣୁଭ୍ଯସ୍ତସ୍ଯ ପାରଂ ଦିଦୃକ୍ଷତେ 1.3.1.1.
ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ତେଜ, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ସେହି ସୀମା ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି—
ଯଦି ବୁଦ୍ଧିଂ ଦଦାତ୍ଯସ୍ମୈ ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯେଦହଂକ୍ରିଯା
ଯଦି ସେ କାହାକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତି, ତାହାର ଅହଂକାର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଆକର୍ଣ୍ଯ ଶୀର୍ଣାହଂକାରୋ ହ୍ଯହମାତ୍ମନ୍ଯଚିଂତଯମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ମୋର ଅହଂକାର ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ମୁଁ ନିଜ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲି।
ସଂଜାଯତେ ଶିଵଜ୍ଞାନମସ୍ଯୈଵାନୁଗ୍ରହାଦୃତେ
ଶିବଙ୍କ କୃପା ବିନା ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଉପଜେ ନାହିଁ।
ପୁନରୁତ୍ସହତେ ଚେତଃ ସ୍ଵାହଂକାରସ୍ଯ ସଂଗ୍ରହେ
ମନ ପୁଣିଥରେ ନିଜ ଅହଂକାରକୁ ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ଶିଵାର୍ପିତମନସ୍କେଭ୍ଯଃ ସିଦ୍ଧେଭ୍ଯଃ ସତତଂ ନମଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନ ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସିଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର।
ଶିଵମେନଂ ଵିଜାନାମି ସ୍ଵାତ୍ମହେତୁଂ ପୁରଃସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ଏହି ଶିବଙ୍କୁ, ଯିଏ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି, ମୋ ଆତ୍ମାର କାରଣ ବୋଲି ଚିହ୍ନିପାରିଛି।
ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସତତଂ ଶମିତାରଯଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ସଦା ନିଜ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଶାନ୍ତ କରିବେ।
ତମେଵ ଶରଣଂ ଯାମି ଶଂଭୁଂ ଵିଶ୍ଵଵିଲକ୍ଷଣମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ।
ଲବ୍ଧଦେହଃ ଶିଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂଶ୍ରିତଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରମ୍
ଦେହ ପାଇ ପରେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଶିବଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି।
ଶଂଭୁନା ଯତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତମହଂକାରମୁପାଶ୍ରିତୌ 1.3.1.1.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅହଂକାରକୁ ଆମେ ଆଶ୍ରୟ କରିଛୁ।
ସ ଏଵ ଶଂକରଃ ସର୍ଵମହଂକାରମଥାଵଯୋଃ
ସେଇ ଶଙ୍କର ଆମ ଦୁହେଁର ସମସ୍ତ ଅହଂକାର।
ଇମମୀଶ୍ଵରମାନତଂ ସୁରୈରନଲସ୍ତମ୍ଭମଯଂ ସଦାଶିଵମ୍
ଏହି ଭଗବାନ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ସଦା ଶିର ନମାନ୍ତି, ସେହି ଅଗ୍ନିସ୍ତମ୍ଭ ରୂପୀ ସଦାଶିବ।
ଅସ୍ତୌଷଂ ଭକ୍ତିସଂପୂର୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ମାନସମର୍ଚନମ୍
ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ମନସିକ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲି।
ନମଃ ଶିଵାଯ ମହତେ ସର୍ଵଲୋକୈକହେତଵେ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କାରଣ, ମହାନ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଵିଶ୍ଵଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ତେଜଃ ପ୍ରକାଶଯତି ସଂତତମ୍
ତୁମର ଏହି ତେଜ ଶରୀର ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଭରି ନିରନ୍ତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ।
ଭୂଲିଂଗମମଲଂ ହ୍ଯେତଦ୍ଦୃଶ୍ଯମଧ୍ଯାତ୍ମଚକ୍ଷୁଷା
ଏହି ପବିତ୍ର ଭୂଲିଙ୍ଗକୁ ଆତ୍ମଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ଯମାକାରମଂତରାତ୍ମନି ଯୋଗିନଃ
ଯୋଗୀମାନେ ନିଜ ମନରେ ଅସୀମ ଓ ନିରାକାର ତାହାକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଅଥଵା ଶାଂକରୀ ଶକ୍ତିଃ ସତ୍ଯାଽଣୋରପ୍ଯଣୀଯସୀ
କିମ୍ବା ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସତ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ।