ପ୍ରାଣଯାତ୍ରାଂ ଵିହାଯାପି କଦାଚିତ୍ସ୍ଥିରମାନସୌ
କେବେ କେବେ ଜୀବନର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଛାଡ଼ି, ଦୃଢ଼ ମନେ ରହିଥାନ୍ତି।
ତତ୍ରାସକୃଜ୍ଜନାକୀର୍ଣଂ ପ୍ରାସାଦଂ ପରିତୋଽଵନୌ 5.2.45.
ସେଠାରେ ପ୍ରାସାଦ ସବୁବେଳେ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରୁ ଘେରାଯାଇଥାଏ।
ଦେଵଦକ୍ଷିଣଦିଗ୍ଭାଗେ ଵିଷ୍ଣୁଦେହୋଦ୍ଭଵଂ ଜଲମ୍
ଦେଉଳର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଳ ଅଛି।
ତଯୋରିତ୍ଥଂ ଵିଚରତୋସ୍ତ୍ରିଲୋଚନସମୀପତଃ
ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଏଭଳି ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ତିନିନୟନଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିଲେ।
ଅଥ ଦେଵାଲଯସ୍କଂଧେ ଗଵାକ୍ଷାଂତର୍ଗତୌ ଚ ତୌ
ତାପରେ, ଦେଉଳର କାନ୍ଧରେ ଥିବା ଜାନଲା ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଚ୍ଚ ପାରାଵତଦ୍ଵଂଦ୍ଵଂ ଶ୍ଯେନଃ ପରିଜିଘୃକ୍ଷଯା
ସେଇ ପାରାବତ ଦୁଇଟିକୁ ଏକ ଚିଲି ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।
ତତୋ ଵିଲୋକଯାମାସ ତଦାଗମଵିନିର୍ଗମୌ
ତାପରେ ସେ ସେମାନଙ୍କର ଆସିବା ଓ ଯିବା ଦେଖିଲା।
କେନାଧ୍ଵନା ଚ ନିର୍ଯାତଃ କିଂକାଲେ କୁରୁତଶ୍ଚ କିମ୍
କେଉଁ ପଥରେ ସେମାନେ ଯାଇଥିଲେ, କେଉଁ ସମୟରେ, ଏବଂ କଣ କରୁଥିଲେ?
ଦୁର୍ବଲୋଽପ୍ଯାକଲଯିତୁଂ ସହସାରିର୍ନ ଶକ୍ଯତେ
ଦୁର୍ବଳ ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ତୁରନ୍ତ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ।
ନ କର୍ମ ସିଦ୍ଧ୍ଯେନ୍ନୃପତେର୍ଦୁଗେଣୈକେନ ଯଦ୍ଭଵେତ୍ ସ୍ଵତଂତ୍ରଂ ଯଦି ଦୁର୍ଗଂ ସ୍ଯାଦପମାର୍ଗପ୍ରକାଶକମ୍
ରାଜାଙ୍କ କାମ କେବଳ ଗୋଟିଏ କିଲ୍ଲାରେ ସଫଳ ହୁଏନାହିଁ; ଯଦି କିଲ୍ଲା ସ୍ୱାଧୀନ ହୁଏ, ତେବେ ଗୁପ୍ତ ପଥ ଖୋଲିପଡ଼େ।
ଇତି ଦୁର୍ଗେ ବଲଂ ଶଂସଞ୍ଛ୍ଯେନୋ ରୋଷାରୁଣେକ୍ଷଣଃ
ଏହିପରି ଦୁର୍ଗରେ, ରୋଷରେ ଲାଲ୍ ଆଖି ହୋଇଥିବା ଚିଲିକା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିସ୍ତାର କଲେ।
ଅଥ ପାରାଵତୀ ଦକ୍ଷା ଵିପକ୍ଷକ୍ଷପଣେକ୍ଷଣମ୍ 5.2.45.
ତାପରେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ପାରାବତୀ କହିଲେ।
ତଵ ଦୃଗ୍ଵିଷଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶ୍ଯେନୋଽଯଂ ପ୍ରବଲୋ ରିପୁଃ
ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ଚିଲିକା ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି।
ସ ଚ ତଦ୍ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ ପାରାଵତ୍ଯାଶ୍ଚ ସତ୍ପତିଃ
ପାରାବତୀଙ୍କର ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ପାରାବତୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଲେ।
ପାରାଵତ ଉଵାଚ କତି ନାମ ନ ସଂତୀହ ସୁଭଗେ ଵ୍ଯୋମଚାରିଣଃ
ପାରାବତ କହିଲେ: ଶୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏଠାରେ କେତେ ଜଣେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ଅଛନ୍ତି?
କତି ଚୈଵ ନ ପଶ୍ଯଂତି ନୌ ସୁଖସ୍ଥାଵିହ ପ୍ରିଯେ
ଏଠାରେ ଆମେ ଦୁହେଁ ଯେଉଁମାନେ ସୁଖରେ ଅଛୁ, ସେମାନଙ୍କୁ କେତେ ଜଣେ ଦେଖିପାରୁନାହାନ୍ତି, ପ୍ରିୟା?
ଇତ୍ଥଂ ପାରାଵତଵରାଚ୍ଛୁତ୍ଵା ପାରାଵତୀ ଵଚଃ
ପାରାବତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାରାବତୀ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ହିତଵତ୍ଯୋପଦିଶ୍ଯାପି ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା
ସେ ଭଲ ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ।
ଅନ୍ଯେଦ୍ଯୁରପ୍ଯଥାଯାତଃ ଶ୍ଯେନଃ ପଶ୍ଯନ୍ସ ଦଂପତୀ
ପରେ ଦିନେ, ଚିଲିକା ପୁଣି ଆସିଲେ, ସେ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ମଂଡଲଗତ୍ଯା ସ ପ୍ରାସାଦଂ ପରିତୋ ଭ୍ରମନ୍
ତାପରେ, ଚକ୍ରାକାର ଭାବେ ଉଡ଼ି, ସେ ପ୍ରାସାଦକୁ ଘେରି ଘେରି ଚାଲିଲେ।
ତସ୍ଯା ଵାକ୍ଯଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ପୁନଃ କଲରଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍ 5.2.45.
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ପୁଣି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଦୁର୍ଗଂ ଚ ସ୍ଵର୍ଗତୁଲ୍ଯଂ ମେ ଯତ୍ର ନାସ୍ତ୍ଯରିତୋ ଭଯମ୍
ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଦୁର୍ଗ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ, ଯେଉଁଠାରେ ଏଠାରୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।
ପ୍ରଡୀନୋଡ୍ଡୀନସଂଡୀନକାଂଡଵ୍ଯାଂଡକପାଟିକା
ଏଠାରେ ଘୋସ, ଡିମ୍ବ, ଛୋଟ ପକ୍ଷୀ ଓ ଡିମ୍ବର ଖୋଲି ଛିଟିଯାଇଛି।
ଯଥୈତାସୁ ହି କୌଶଲ୍ଯଂ ମଯି ଵର୍ତ୍ତତି ଚ ପ୍ରିଯେ ସୁଖେନ ତିଷ୍ଠ କା ଚିଂଚା ମଯି ଜୀଵତି ତେ ପ୍ରିଯେ
ଏମିତି ଯେପରି ଏମାନେ ଦକ୍ଷତା ରଖିଛନ୍ତି, ସେପରି ମୋରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ପ୍ରିୟା। ମୁଁ ଯେଉଁଯାଏଁ ବଞ୍ଚିଛି, ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ, ସିଞ୍ଚା।
ଇତି ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଆସ୍ଥିତା ମୂକଵତ୍ସତୀ କିଯଦଂତରମାସାଦ୍ଯ ଉପଵିଷ୍ଟୋଽତିହୃଷ୍ଟଵତ୍।। ଆଯାମାଂତେ ଚ ସ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତତ୍କୁଲାଯକୁଲସ୍ଯ ଚ
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୁକବତ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। କିଛି ଦୂରକୁ ଯାଇ, ସେ ବହୁତ ଖୁସିରେ ବସିଲେ। ପରେ ଆସି, ସେ ସେଠାରେ ଓ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଘୋସରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ପୁନଃ ଶ୍ଯେନୋ ଵିନିର୍ଯାତଃ ସାପି କାଂତାଽବ୍ରଵୀତ୍ପୁନଃ
ପୁଣି ଚିଲିକା ବାହାରିଗଲେ, ଏବଂ ପ୍ରିୟା ପୁଣି କଥା କହିଲେ।
ଅସୌ କ୍ରୂରୋଽତିନିକଟମୁପଵିଷ୍ଟୋଽତିହୃଷ୍ଟଵତ୍
ସେଇ କ୍ରୁର ଚିଲିକା ବହୁତ ନିକଟରେ ବସିଲେ, ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ମୃଗାକ୍ଷୀଣାଂ ସ୍ଵଭାଵୋଯଂ ପ୍ରାଯଶୋ ଭୀରୁଵୃତ୍ତଯଃ
ମୃଗନୟନୀ ମହିଳାମାନଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଏହିପରି, ସାଧାରଣତଃ ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି।
ତଯୋରଭିମୁଖଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ଯାମଦ୍ଵଯାଵଧି
ସେ ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରି ଦ୍ୱିତୀୟ ପହର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଗତେଥ ଶକୁନୌ ତସ୍ମିନ୍ସା ବଭାଷେ ଵିହଂଗମମ୍ 5.2.45.
ସେଠାରୁ ସେଇ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷୀ ଚାଲିଗଲାପରେ, ସେ ଏକ ପକ୍ଷୀ ସହ କଥା କହିଲେ।