ଆଲୋକିତୁଂ ଵ୍ଯଵସିତାଵାଵାମାଦ୍ଯଂତଭାଗତଃ
ଆମେ ଦୁହେଁ ସେ ଅନ୍ତହୀନ ଆଲୋକର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଦେଖିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲୁ।
ତଥୈଵାଵାଂ ସମୁଦ୍ଯୁକ୍ତୌ ପରିଚ୍ଛେତ୍ତୁଂ ଚ ତନ୍ମହଃ
ସେଇପରି, ଆମେ ଦୁହେଁ ସେ ମହାତ୍ମ୍ୟକୁ ମାପିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କଲୁ।
ତନ୍ମୂଲଵିଚଯାଽଯାଚ୍ଚ ଭୂମିଗର୍ଭଂ ଵ୍ଯଦାରଯତ୍ 1.3.1.1.
ତାହାର ମୂଳ ଖୋଜିବାକୁ, ସେ ପୃଥିବୀର ଗର୍ଭକୁ ଭେଦି ଚାଲିଗଲେ।
ଦିଦୃକ୍ଷୁସ୍ତଚ୍ଛିରୋଭାଗଂ ଵିଯଦୂର୍ଧ୍ଵମଗାହିଷମ୍
ମୁଁ ତାହାର ଶିର ଅଂଶ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଶରେ ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲି।
ଆଵିର୍ଭୂତମିଵାଧସ୍ତାଦଗ୍ନିସ୍ତଂଭମଵୈକ୍ଷତ
ତଳେ ଦେଖାଦେଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ସେ ଦୀପ୍ତିମୟ ସ୍ତମ୍ଭକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅପଶ୍ଯନ୍ନାଦିମକ୍ଷଯ୍ଯମାର୍ତରୂପଃ ସ ଵିହ୍ଵଲଃ
ସେ ଏହାକୁ ଅଦି ଓ ଅକ୍ଷୟ ଭାବରେ ଦେଖି, ଦୁଃଖିତ ଓ ଅସ୍ତିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଶ୍ରମାତୁରସ୍ତୃଷାକ୍ରାଂତୋ ନୋ ଯାତୁମଶକଦ୍ଧରିଃ
କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ତିରିଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ହରି ଆଗକୁ ବଢିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଵିହଂତୁମପି ଵିଶ୍ରାଂତୋ ଵିଷସାଦ ରମାପତିଃ
ବିଶ୍ରାମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଆକ୍ରମଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଗଲିତଶ୍ରୀଃ କ୍ରିଯାଶ୍ରାଂତଃ ଶରଣ୍ଯଂ ଶିଵମାଶ୍ରଯନ୍ ।। ଧିଙ୍ମମେଦଂ ମହନ୍ମୌଗ୍ଧ୍ଯମହଂକାରସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ମୋର ତେଜ ହରାଇଗଲା, ଶ୍ରମରେ ଅତିକ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ଶରଣ ନେଲିଁ ଶିବଙ୍କୁ, ଯିଏ ସବୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ମୋର ଏହି ବଡ ମୂର୍ଖତା, ଅହଂକାରରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଦୁଃଖ ହେଉ।
ଅଯଂ ହି ସର୍ଵଵେଦାନାଂ ଦେଵାନାଂ ଜଗତାମପି
ଏହେଁ ସମସ୍ତ ବେଦ, ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।
ଯନ୍ମଯାନ୍ଵେଷ୍ଟୁମାରବ୍ଧଂ ଶିଵଂ ପଶୁଵପୁର୍ଧୃତା
ଯେ ଶିବଙ୍କୁ ମୁଁ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି, ସେ ଏବେ ପଶୁ ଆକାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ପୁନରେଵେଦୃଶୀ ଲବ୍ଧା ମତିର୍ମେ ସ୍ଵାତ୍ମବୋଧିନା 1.3.1.1.
ମୋ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଜାଗ୍ରୁତି ଦ୍ୱାରା, ଏପରି ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ପୁଣି ମୋତେ ମିଳିଛି।
ତସ୍ଯ ସଦ୍ଯୋ ଭଵେଜ୍ଜ୍ଞାନମନହଂକାରମାତ୍ମଜମ୍
ଯାହା ପାଖରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଉପଜେ, ତାହା ନିଜରୁ ଜନ୍ମିଥାଏ, ଏହାରେ ଅହଂକାର ନାହିଁ।
ନିଵେଦଯାମି ଚାତ୍ମାନଂ ଶରଣଂ ଯାମି ଶଂକରମ୍
ମୁଁ ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଉଛି।
ସତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଭୂତପତେଃ ପୁନରେଵୋଦ୍ଧୁତଃ କ୍ଷିତୌ
ଭୂତପତିଙ୍କର ସତ୍ୟ କୃପାରେ, ମୁଁ ପୁଣି ଏ ଭୂମିରେ ଉଠିପାରିଲି।
ଆଘୂର୍ଣମାନନଯନଃ ଶ୍ଲଥପକ୍ଷଃ ଶ୍ରମଂ ଗତଃ
ମୁଣ୍ଡ ଘୂରୁଛି, ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର, ପଖ ଢିଲା, ଶ୍ରମରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ଲାନ୍ତ।
ତେଜଃସ୍ତମ୍ଭଂ ସ୍ଥୂଲଲିଂଗାଭଂ ଶୈଵଂ ତେଜଃ ସୁରାର୍ଚିତମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ତେଜର ଥମ୍ଭ, ଯାହା ଦୃଢ ଲିଙ୍ଗ ଭଳି, ଏହି ଶିବତେଜକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ନିତ୍ଯାଂ ଶଂଭୋଃ ପରାଂ କୋଟିଂ ଦିଦୃକ୍ଷୁଂ ମାଂ କୃତୋଦ୍ଯମମ୍
ଶିବଙ୍କର ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମା ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲି।
ଆସନ୍ନଦେହପାତୋଽପି ନାହଂକାରୋଽସ୍ଯ ଵୈ ଗତଃ
ଦେହ ପଡିଯିବା ପରି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଯାଇନଥିଲା।
ଅପାରତେଜସି ଵ୍ଯର୍ଥୋ ଵିମୋହୋଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ଏହି ତେଜ ଅପହ୍ରାସ୍ୟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ମୂହ ଅନର୍ଥକ ହେବ।
ଵ୍ଯାଵର୍ତ୍ତିତଃ ଶିଵେନୈଵ ନିର୍ଵ୍ଯାଜକରୁଣାଜୁଷା
ଏହାକୁ ନିଜେ ଶିବ, ନିର୍ମଳ ଦୟାରେ, ଦୂର କରିଦେଲେ।
ଯତ୍ତେଜଃପରମାଣୁଭ୍ଯସ୍ତସ୍ଯ ପାରଂ ଦିଦୃକ୍ଷତେ 1.3.1.1.
ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ତେଜ, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ସେହି ସୀମା ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି—
ଯଦି ବୁଦ୍ଧିଂ ଦଦାତ୍ଯସ୍ମୈ ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯେଦହଂକ୍ରିଯା
ଯଦି ସେ କାହାକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତି, ତାହାର ଅହଂକାର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଆକର୍ଣ୍ଯ ଶୀର୍ଣାହଂକାରୋ ହ୍ଯହମାତ୍ମନ୍ଯଚିଂତଯମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ମୋର ଅହଂକାର ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ମୁଁ ନିଜ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲି।
ସଂଜାଯତେ ଶିଵଜ୍ଞାନମସ୍ଯୈଵାନୁଗ୍ରହାଦୃତେ
ଶିବଙ୍କ କୃପା ବିନା ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଉପଜେ ନାହିଁ।
ପୁନରୁତ୍ସହତେ ଚେତଃ ସ୍ଵାହଂକାରସ୍ଯ ସଂଗ୍ରହେ
ମନ ପୁଣିଥରେ ନିଜ ଅହଂକାରକୁ ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ଶିଵାର୍ପିତମନସ୍କେଭ୍ଯଃ ସିଦ୍ଧେଭ୍ଯଃ ସତତଂ ନମଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନ ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସିଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର।
ଶିଵମେନଂ ଵିଜାନାମି ସ୍ଵାତ୍ମହେତୁଂ ପୁରଃସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ଏହି ଶିବଙ୍କୁ, ଯିଏ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି, ମୋ ଆତ୍ମାର କାରଣ ବୋଲି ଚିହ୍ନିପାରିଛି।
ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସତତଂ ଶମିତାରଯଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ସଦା ନିଜ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଶାନ୍ତ କରିବେ।
ତମେଵ ଶରଣଂ ଯାମି ଶଂଭୁଂ ଵିଶ୍ଵଵିଲକ୍ଷଣମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ।