ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଜାଯତେ ସର୍ଵସଂପଦଃ
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଉପଜେ।
ଆଦିକଲ୍ପେ ପୁରା ଜାତୋ ଵକ୍ରାଂଗୋ ଲୋହିତଚ୍ଛଵିଃ ମଯା ଧୃତୋ ଧରଣ୍ଯାଂ ସ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୂମିପୁତ୍ରକଃ
ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ଏକ ବାଙ୍କା ଦେହ ଏବଂ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଚର୍ମ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ଧାରଣ କଲି ଏବଂ ସେ 'ଭୂମିପୁତ୍ରକ' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଜାତମାତ୍ରେ ସୁତେ ତସ୍ମିନ୍ମହାକାଯେ ଭଯାଵହେ
ସେଇ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସାଥିରେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ବଡ଼ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
କ୍ଷୋଭଂ ଗତାଃ ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଚେଲୁଶ୍ଚ ଧରଣୀଧରାଃ
ସମୁଦ୍ରମାନେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ।
ଋଷଯୋ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ଚ ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ଋଷିମାନେ, ବାଳଖିଲ୍ୟମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ,
ସୋଚ୍ଛ୍ଵାଁସାଃ କଥଯାମାସୁର୍ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପିତାମହମ୍
ଶ୍ୱାସ ନେଇପାରୁନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ପିତାମହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ହରଗାତ୍ରୋଦ୍ଭଵେନୈଵ ଜାତମାତ୍ରେଣ ଲୀଲଯା
ହରଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ସହିତ, ତାଙ୍କ ଖେଳରେ,
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ,
ମଯା ପୃଷ୍ଟାସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ କିମର୍ଥଂ ଭଯଵିହ୍ଵଲାଃ
ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲି, 'ତୁମେମାନେ କାହିଁକି ଏତେ ଭୟଭୀତ ହେଇଛ?'
ତୈଃ ସର୍ଵଂ କଥିତଂ ଦେଵି ମମାଗ୍ରେ ଭଯଵିହ୍ଵଲୈଃ ପୀଡିତଂ ଭକ୍ଷିତଂ ଚୈଵ ସଦେଵାସୁରମାନଵମ୍ ।। 5.2.43.
ସେମାନେ, ଭୟରେ କାପୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ, ହେ ଦେବୀ—ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ମଣିଷମାନେ ସମସ୍ତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଛନ୍ତି ଓ ଭକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କ୍ଷେମାର୍ଥଂ କୃପଯା ମଯା
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ କୃପାବଶତଃ ସେମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲି।
ଆଦେଶୋ ଦୀଯତାଂ ଦେଵ କିଂ କରୋମୀତ୍ଯୁଵାଚ ସଃ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଦେବତା, ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ—ମୁଁ କଣ କରିବି?'
ମମାଂଗାଦ୍ରଜସା ଜାତସ୍ତେନାଂଗାରକ ଉଚ୍ଯସେ
ମୋ ଦେହର ଧୂଳିରୁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଏହିକାରଣରୁ ତୁମକୁ ଅଙ୍ଗାରକ ବୋଲାଯାଏ।
ଇଦାନୀଂ ଵକ୍ରତାଂ ଯାତୋ ଵକ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ଗୀଯସେ ବୁଧୈଃ ଆହାରେଣ ଵିନା ଦେଵ କଥଂ ତୃପ୍ତିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏବେ ତୁମର ଗତି ବାଙ୍କା ହୋଇଯାଇଛି, ଏହିକାରଣରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତୁମକୁ ବକ୍ର ବୋଲନ୍ତି; ହେ ଦେବତା, ଖାଦ୍ୟ ଛାଡ଼ି କିପରି ତୁମର ତୃପ୍ତି ହେବ?
ତସ୍ମାନ୍ମେ ଦେହି ସୁସ୍ଥାନମାଧିପତ୍ଯଂ ଚ ଦେହି ମେ
ତେଣୁ, ମୋତେ ଭଲ ଥାଏବା ଏକ ସ୍ଥାନ ଦିଅ, ଏବଂ ଆଧିପତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦିଅ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୁତ୍ରୋଽଯଂ ମମ ଵଲ୍ଲଭଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଭାବିଲି, 'ଏହା ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁଅ।'
ଇତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ସ୍ମୃତଂ ସ୍ଥାନଂ ମଯୋତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ମନେ ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ଥାନକୁ ସ୍ମରଣ କଲି।
ଦତ୍ତଂ ପୁତ୍ର ମଯା ସ୍ଥାନଂ ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମେ
ମୁଁ ତୁମକୁ, ପୁଅ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମହାକାଳବନରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛି।
ଖଗର୍ତା ଚୈଵ ଶିପ୍ରା ଚ ସଂଗମସ୍ତତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ
ସେଠାରେ, ଖଗର୍ତା ଓ ଶିପ୍ରା ନଦୀ ଏକଠି ମିଶିଯାନ୍ତି।
ଯଦା ମଯା ଧୃତା ଗଂଗା ତଦା ସା ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲାତ୍ 5.2.43.
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଗଙ୍ଗାକୁ ଧରିଥିଲି, ସେତେବେଳେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳରୁ ଆସିଥିଲେ।
ଖଗର୍ତେତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତା ଖାଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟା ପ୍ରାପତତ୍କ୍ଷିତୌ
ସେ ଖଗର୍ତା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କାରଣ ସେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ି ଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଲିଂଗମୂର୍ତିରହଂ ପୁତ୍ର ତିଷ୍ଠାମି ସୁରପୂଜିତଃ
ମୁଁ, ପୁଅ, ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ସେଠାରେ ରହୁଛି, ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ପୂଜିତୋଽହଂ ତ୍ଵଯା ତତ୍ର ସଂଗମେ ଲୋକପୂଜିତେ
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଏହି ପବିତ୍ର ସଙ୍ଗମରେ, ତୁମେ ମୋତେ ପୂଜା କରିଛ।
ମଧ୍ଯେ ଗ୍ରହାଣାଂ ସର୍ଵେଷାମାଧିପତ୍ଯଂ ମଯା ତଵ
ସମସ୍ତ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଧିପତିତ୍ୱ ଦେଇଛି।
ପୂଜାଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ତତ୍ରୈଵ ଗ୍ରହମଧ୍ଯେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସେଠି, ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ପୂଜା ପାଇବ।
ତ୍ଵାମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ କରିଷ୍ଯଂତି ପୂଜାଂ ଶାଂତିଂ ସଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଲୋକମାନେ ସଦା ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଶାନ୍ତି ଓ ପୂଜା କରିବେ, ସେଠି ତୁମ ପାଇଁ।
ଵାରଶ୍ଚୈକଶ୍ଚ ତେ ଦତ୍ତୋ ମଂଗଲାର୍ଥଂ ମଯା ତଵ ତୈଲାଭ୍ଯଂଗଂ କରିଷ୍ଯଂତି ନ ଚ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତି ତେ ବଲମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଦିନ ସପ୍ତାହରେ ଶୁଭତା ପାଇଁ ଦେଇଛି; ଲୋକମାନେ ତୁମେଠାରେ ତେଲ ଲଗାଇବେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତୁମ ଶକ୍ତି ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ମଯା ଦେଵି ଵକ୍ରାଂଗୋ ମଂଗଲଃ ସୁତଃ
ଏଭଳି କହିଥିଲି ମୁଁ, ହେ ଦେବୀ, ଭଙ୍ଗା ଅଙ୍ଗ ଥିବା ମଙ୍ଗଳଙ୍କୁ।
ସନ୍ତୁଷ୍ଟସ୍ତେନ ଵାକ୍ଯେନ ମଦୀଯେନ ଵରାନନେ
ମୋ ଏହି କଥାରେ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ଶିପ୍ରାଯାଶ୍ଚ ତଟେ ରମ୍ଯେ ଖଗର୍ତ୍ତାସଂଗମାଂତିକମ୍ ।। 5.2.43.
ଶିପ୍ରା ନଦୀର ଶୋଭାମୟ ତଟରେ, ଖଗର୍ତ୍ତା ସଙ୍ଗମ ନିକଟରେ।