ତତଃ ସଂଵର୍ଦ୍ଧମାନାର୍କରଶ୍ମିସଂଗତିପାଵନୀ
ତାପରେ, ବଢ଼ି ଚାଲି ତିନି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ମିଶି ପବିତ୍ର ହେଲେ।
ମେରୁକୂଟତଟାନ୍ତେଭ୍ଯୋ ନିପତନ୍ତୀ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ଯଶସ୍ୱିନୀ ଗଙ୍ଗା ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଧାରରୁ ତଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ମନ୍ଦରାଦିଷୁ ଶୈଲେଷୁ ପ୍ରଵିଭକ୍ତୋଦକା ସମମ୍
ମନ୍ଦର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଜଳ ସମଭାଗରେ ବହିଲା।
ତତ୍ପ୍ଲାଯିତ୍ଵା ଚ ଯଯାଵରୁଣୋଦଂ ସରିଦ୍ଵରା
ସେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ବରୁଣୋଦାକୁ ଉପଲାବ୍ଧ କରି ପ୍ରବାହିତ କଲେ—
ତଥୈଵାଲକନନ୍ଦାଖ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ଏହିପରି, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଅଳକାନନ୍ଦା ନଦୀ ମଧ୍ୟ—
ମାନସଂ ଚ ମହାଵେଗାତ୍ପ୍ଲାଵଯିତ୍ଵା ସରୋଵରମ୍
ବଡ଼ ପ୍ରବାହରେ ମାନସ ସରୋବରକୁ ମଧ୍ୟ ଉପଲାବ୍ଧ କରି ପ୍ରବାହିତ କଲେ—
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ପର୍ଵତାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ଲାଵିତାସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରିଯେ
ସେଠାରୁ, ପ୍ରିୟେ, ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନେ ତୁରନ୍ତ ଜଳରେ ଢାଙ୍କାଯାଇଗଲେ।
ମଯା ଧୃତା ଚ ତତ୍ରୈଵ ଜଟାଜୂଟେନ ପାର୍ଵତି 5.2.42.
ହେ ପାର୍ବତୀ, ସେଠାରେ ମୁଁ ମୋ ଜଟାରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରଖିଥିଲି।
ଗାତ୍ରାଣି ପ୍ଲାଵଯାମାସ ମଦୀଯାନି ଵରାନନେ
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ ମୋ ଶରୀରକୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ସା ତପଶ୍ଚକ୍ରେ ବହୁକଲ୍ପଶତାନି ଚ
ସେଠାରେ ନିଜେ, ସେ ଅନେକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଦା ମୁକ୍ତା ମଯା ଦେଵି ଗଂଗା ତ୍ରିପଥଗାମିନୀ
ସେଇ ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତିନିପଥରେ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗାକୁ ମୁକ୍ତ କଲି।
ସମୁଦ୍ରମହିଷୀ ଜାତା ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋଽପି ଗରୀଯସୀ ସ ତଯା ସହିତୋ ରେମେ ସମୁଦ୍ରଃ ସରିତାଂପତିଃ
ସେ ସମୁଦ୍ରର ରାଣୀ ହେଲେ, ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼; ସେଠି ସମୁଦ୍ର, ନଦୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ।
ତତଃ କଦାଚିଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଣମୁପାସାଂଚକ୍ରିରେ ସୁରାଃ ଗଂଗଯା ସହିତୋ ଦେଵି ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ମହୋତ୍ସଵେ
ତାପରେ ଏକଥର, ଦେବତାମାନେ ଗଙ୍ଗା ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବରେ ପୂଜା କଲେ, ହେ ଦେବୀ।
ଅଥ ଗଂଗା ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠା ସମୁପାଯାତ୍ପିତାମହମ୍
ତାପରେ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ଗଙ୍ଗା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତତୋଽଭଵନ୍ସୁରଗଣାଃ ସହସାଽଵାଙ୍ମୁଖାସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ହଠାତ୍ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାଵଂ ଵିଦିତ୍ଵାଽଥ ବ୍ରହ୍ମଣା ସ ତିରସ୍କୃତଃ
ସେମାନଙ୍କର ଭାବ ବୁଝି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଲୁଚାଇଦେଲେ।
ଗଂଗା ଶପ୍ତାଥ କ୍ରୁଦ୍ଧେନ ସମୁଦ୍ରେଣ ଯଶସ୍ଵିନି
ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ସମୁଦ୍ର ଗଙ୍ଗାକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧା।
ଲୋକମଲ୍ପାଯୁଷଂ ଦୀନା ତତ୍ର ଦୁଃଖମଵାପ୍ସ୍ଯସି 5.2.42.
ସେଠାରେ ତୁମେ ଅଳ୍ପଆୟୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବ।
ଵିନାପରାଧାଚ୍ଛପ୍ତାହଂ କସ୍ମାଦ୍ଵୈ ଦେଵସଂସଦି
ମୋର କିଛି ଦୋଷ ନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ମୋତେ କାହିଁକି ଶାପ ଦେଲେ?
ପ୍ରମାଦାଦ୍ଵସ୍ତ୍ରମୁଦ୍ଧୂତଂ ଵାଯୁନା ଵ୍ଯାପକେନ ତୁ
ଅସାବଧାନତାରେ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପବନେ ମୋର ପୋଶାକ ଉଡ଼ାଇଦେଲା।
ଵସୂନାଂ କାରଣାଦ୍ଦେଵି ଶପ୍ତା ଯସ୍ମାନ୍ମହାନଦି
ହେ ଦେବୀ, ବସୁମାନଙ୍କ କାରଣରୁ, ହେ ମହାନଦୀ, ତୁମେ ଶାପିତ ହେଲେ।
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵସେଵିତେ
ମହାକାଳ ଅଟବିରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବସନ୍ତି, ସେଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ।
ସର୍ଵସିଦ୍ଧିକରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵପାତକନାଶନମ୍
ସେଠା ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ।
ପିତାମହଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟା ତ୍ରିପଥଗାମିନୀ ଶିପ୍ରାପି ମେ ପ୍ରିଯା ପୁଣ୍ଯା ମହାପାତକନାଶିନୀ
ପିତାମହଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତିନିପଥରେ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ଶିପ୍ରା ମଧ୍ୟ ମୋ ପ୍ରିୟ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ମହାପାପ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଇତି ସଂଚିଂତ୍ଯ ମନସା ଦିଵ୍ଯା ଦେଵନଦୀ ତଦା
ଏପରି ଭାବି, ସେ ସମୟରେ ଦେବମାନେ ପୂଜିଥିବା ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ପୂଜଯାମାସ ପଯସା ଦିଵ୍ଯେନ ଵିଧିନା ତଦା
ତାପରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଉଚିତ ପ୍ରକାରରେ ପୂଜା କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ସଂଜାତା ସା ଶିପ୍ରା ପୂର୍ଵଵାହିନୀ ଗଂଗଯାରାଧିତୋ ଯସ୍ମାତ୍ସମୀହିତଫଲପ୍ରଦଃ
ସେହି ସମୟରୁ ଶିପ୍ରା ନଦୀ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା, କାରଣ ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଶିପ୍ରା ଚାହିଦା ମୁତାବକ୍ଷ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ସଂସ୍ତୁତା ଦେଵଗଂଧର୍ଵୈର୍ଗଂଗା ଦେଵନଦୀ ତଦା 5.2.42.
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସମୁଦ୍ରସ୍ତତ୍ର ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ମାନିତା ସା ମହାନଦୀ
ସେଠାରେ ସାଗର ଆସିଲେ ଏବଂ ସେ ମହାନଦୀକୁ ସମ୍ମାନ ମିଳିଲା।
ତତ୍ସମୀପେ ମହାପୁଣ୍ଯେ ଯାଵତ୍ତିଷ୍ଠତି ମେଦିନୀ
ସେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଥାଉଁ ପାଖରେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଅଛି, ସେଠି ଏହି ଭୂମି ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।