କୃତଂ ନାମ ତଦା ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ କମଲାନନେ ଲୁମ୍ପେଶ୍ଵର ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ମହୀତଲେ
ହେ କମଳନୟନେ, ସେ ସମୟରେ ସେ ଲିଙ୍ଗର ନାମ 'ଲୁମ୍ପେଶ୍ୱର' ହେବ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ବିଶ୍ୱବିଦିତ ହେବ।
ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଲିଂଗଂ ଲୁମ୍ପେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୁମ୍ପେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବେ—
ପ୍ରାର୍ଥଯିଷ୍ଯଂତି ଯାନ୍କାମାନ୍ମନସା। ଚେପ୍ସିତାନ୍ପ୍ରିଯାନ୍
ଏବଂ ମନରେ ଯେଉଁମାନେ ଆଶା କରି ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବେ—
ମହାପାପସମାଯୁକ୍ତୋ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଦେଖିଥାଏ—
ଗୋଘ୍ନଶ୍ଚୈଵ କୃତଘ୍ନଶ୍ଚ ମାତୃହା ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ
ସେ ଯେତେବେଲେ ଗୋହତ୍ୟା କରିଥାଏ, କୃତଘ୍ନ ହୁଏ, ମାଆକୁ ମାରିଥାଏ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ଶୟନକୁ ଅପବିତ୍ର କରିଥାଏ—
ଲୁମ୍ପେଶ୍ଵରଂ ସକୃତ୍ପଶ୍ଯନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵକିଲ୍ବିଷୈଃ
ସେ ଲୋକ ଲୁମ୍ପେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କେବଳ ଏକଥର ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ପୂଜଯାମାସୁ ରନ୍ଵିତାଃ 5.2.41.
ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରିବା ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵତୀର୍ଥଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଫଳ ମିଳେ।
ପଦାତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତା ଯା ଦେଵୀ ଗଂଗା ତ୍ରିପଥଗା ନଦୀ
ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ତିନି ମାର୍ଗରେ ବହୁଥିବା ନଦୀ, ପାଦଠାରୁ ଚଳିତ ହେଲେ।
ତତଃ ସଂଵର୍ଦ୍ଧମାନାର୍କରଶ୍ମିସଂଗତିପାଵନୀ
ତାପରେ, ବଢ଼ି ଚାଲି ତିନି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ମିଶି ପବିତ୍ର ହେଲେ।
ମେରୁକୂଟତଟାନ୍ତେଭ୍ଯୋ ନିପତନ୍ତୀ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ଯଶସ୍ୱିନୀ ଗଙ୍ଗା ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଧାରରୁ ତଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ମନ୍ଦରାଦିଷୁ ଶୈଲେଷୁ ପ୍ରଵିଭକ୍ତୋଦକା ସମମ୍
ମନ୍ଦର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଜଳ ସମଭାଗରେ ବହିଲା।
ତତ୍ପ୍ଲାଯିତ୍ଵା ଚ ଯଯାଵରୁଣୋଦଂ ସରିଦ୍ଵରା
ସେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ବରୁଣୋଦାକୁ ଉପଲାବ୍ଧ କରି ପ୍ରବାହିତ କଲେ—
ତଥୈଵାଲକନନ୍ଦାଖ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ଏହିପରି, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଅଳକାନନ୍ଦା ନଦୀ ମଧ୍ୟ—
ମାନସଂ ଚ ମହାଵେଗାତ୍ପ୍ଲାଵଯିତ୍ଵା ସରୋଵରମ୍
ବଡ଼ ପ୍ରବାହରେ ମାନସ ସରୋବରକୁ ମଧ୍ୟ ଉପଲାବ୍ଧ କରି ପ୍ରବାହିତ କଲେ—
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ପର୍ଵତାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ଲାଵିତାସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରିଯେ
ସେଠାରୁ, ପ୍ରିୟେ, ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନେ ତୁରନ୍ତ ଜଳରେ ଢାଙ୍କାଯାଇଗଲେ।
ମଯା ଧୃତା ଚ ତତ୍ରୈଵ ଜଟାଜୂଟେନ ପାର୍ଵତି 5.2.42.
ହେ ପାର୍ବତୀ, ସେଠାରେ ମୁଁ ମୋ ଜଟାରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରଖିଥିଲି।
ଗାତ୍ରାଣି ପ୍ଲାଵଯାମାସ ମଦୀଯାନି ଵରାନନେ
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ ମୋ ଶରୀରକୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ସା ତପଶ୍ଚକ୍ରେ ବହୁକଲ୍ପଶତାନି ଚ
ସେଠାରେ ନିଜେ, ସେ ଅନେକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଦା ମୁକ୍ତା ମଯା ଦେଵି ଗଂଗା ତ୍ରିପଥଗାମିନୀ
ସେଇ ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତିନିପଥରେ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗାକୁ ମୁକ୍ତ କଲି।
ସମୁଦ୍ରମହିଷୀ ଜାତା ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋଽପି ଗରୀଯସୀ ସ ତଯା ସହିତୋ ରେମେ ସମୁଦ୍ରଃ ସରିତାଂପତିଃ
ସେ ସମୁଦ୍ରର ରାଣୀ ହେଲେ, ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼; ସେଠି ସମୁଦ୍ର, ନଦୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ।
ତତଃ କଦାଚିଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଣମୁପାସାଂଚକ୍ରିରେ ସୁରାଃ ଗଂଗଯା ସହିତୋ ଦେଵି ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ମହୋତ୍ସଵେ
ତାପରେ ଏକଥର, ଦେବତାମାନେ ଗଙ୍ଗା ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବରେ ପୂଜା କଲେ, ହେ ଦେବୀ।
ଅଥ ଗଂଗା ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠା ସମୁପାଯାତ୍ପିତାମହମ୍
ତାପରେ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ଗଙ୍ଗା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତତୋଽଭଵନ୍ସୁରଗଣାଃ ସହସାଽଵାଙ୍ମୁଖାସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ହଠାତ୍ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାଵଂ ଵିଦିତ୍ଵାଽଥ ବ୍ରହ୍ମଣା ସ ତିରସ୍କୃତଃ
ସେମାନଙ୍କର ଭାବ ବୁଝି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଲୁଚାଇଦେଲେ।
ଗଂଗା ଶପ୍ତାଥ କ୍ରୁଦ୍ଧେନ ସମୁଦ୍ରେଣ ଯଶସ୍ଵିନି
ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ସମୁଦ୍ର ଗଙ୍ଗାକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧା।
ଲୋକମଲ୍ପାଯୁଷଂ ଦୀନା ତତ୍ର ଦୁଃଖମଵାପ୍ସ୍ଯସି 5.2.42.
ସେଠାରେ ତୁମେ ଅଳ୍ପଆୟୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବ।
ଵିନାପରାଧାଚ୍ଛପ୍ତାହଂ କସ୍ମାଦ୍ଵୈ ଦେଵସଂସଦି
ମୋର କିଛି ଦୋଷ ନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ମୋତେ କାହିଁକି ଶାପ ଦେଲେ?
ପ୍ରମାଦାଦ୍ଵସ୍ତ୍ରମୁଦ୍ଧୂତଂ ଵାଯୁନା ଵ୍ଯାପକେନ ତୁ
ଅସାବଧାନତାରେ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପବନେ ମୋର ପୋଶାକ ଉଡ଼ାଇଦେଲା।